Expats

Ja, chef.

Ja. Klaar, chef.

Service.

Eindelijk heb je hem.

Ja, hè?

Ik wil al zo lang een designerkat.

Wees geduldig.

Je krijgt de brief wel.

Ik speel niet, schat.

Dat hoop ik niet.

O, liefje.

VERMISTE KINDEREN HONGKONG

VERMISTE PERSONEN POLITIE VAN HONGKONG

OPENBARE OPROEP VERMISTE KINDEREN

Jongens, kom op.

Haal me in.

Kom op, Gus.

Ik blijf naar de foto kijken

die de politie vond en het slaat nergens op.

Waarom zou Christopher een foto van Gus hebben?

Vind je dat niet raar?

Dat je dode buurman een foto van mijn zoon heeft?

Ik was niet bij hen toen hij de foto nam.

Essie zweert dat ze ook niet bij hem was.

Dat zegt nog niet

dat Christopher betrokken was...

Het is een optie.

Dat is alles.

Het is een optie.

Het moet worden onderzocht.

Ik weet dat het moeilijk is, Margaret...

...maar dit kan niet.

Wat kan ik niet? Mijn zoon zoeken?

Iedereen als verdachte zien.

De consequenties...

Het is een hint.

Waarom neem je 't niet serieus?

Elk detail is belangrijk.

Dat zei rechercheur Chang altijd.

Nu is dit niet belangrijk?

Die man fotografeerde stiekem mijn zoon.

Hoezo betekent dat niets?

Hij nam één foto.

Er is niets anders gevonden.

Waarom verdedig je hem?

Hoe goed kende je hem?

Ik gaf zijn planten water en liet zijn hond uit.

Dus eigenlijk kende je hem niet.

Ik kan dit nu niet.

Ik wil alleen maar zeggen dat...

Het spijt me. Ik moet gaan.

Puri, wat doe je?

Niets, mevrouw.

Gewoon afstoffen.

Er is overal zoveel stof.

Ik ben te laat voor mijn vergadering. Kun je me brengen?

- Ja, mevrouw. - Dank je.

Kijk ze na.

Bedankt.

Uw wasgoed, meneer.

Wil je die naar boven brengen? Bedankt.

Sam, hoe gaat het?

Ik zet de vulkaan daar neer zodat ik de tafel kan dekken.

En de lava dan? Er is geen glucose.

Mama neemt het mee.

Wedden om 100 dollar dat ze 't vergeet?

- Hongkong dollar of VS? - VS.

Je hebt geen 100 dollar.

- Jawel. - Echt niet.

Laten we Essie helpen met de tafel.

Allebei. Leg je telefoon neer, Daisy.

- Maar, pap... - Kom op.

Kom op. Helpen.

Kom op, Philip.

Handen wassen.

Ja...

Wat wil je?

- Je hebt tenminste... - De Kantonese keuken.

Al goed. Laten we eten.

Hup, snel. Eet je eten op.

Niet met je handen.

O, jeetje, jongens.

Wacht, eerst een foto.

Waarom een foto?

We zijn bijna nooit in Hong Kong.

Is dit van Mood For Love?

Nee, dat was Goldfinch.

- We gaan morgen. - Ik hou van die film.

Ja, hè? Christopher Doyle is een genie.

Is hij de regisseur?

Nee. Dat is Wong Kar-Wai.

Ja toch? Zal ik een pony laten knippen?

Doe je het eraf?

Je hebt altijd spijt.

Ja, maar ik denk dat ik weer krullen wil.

Precies. Nee, elke keer,

Wat doe je?

Precies. Is het niet? Moet er doorheen.

Je hebt helemaal niets herzien.

Hoe laat ga je naar huis?

Negen uur.

- Half negen. - Negen.

Negen uur.

- Half negen. - Je bent stom. Negen

- Half negen. - Negen.

- Half negen. - Tien.

Zit jij ook bij Deli Way?

Ik ben Koreaans.

Ik zag je.

Het restaurant?

Eigenlijk Koreaans-Amerikaans.

Waarom zei je dat niet?

Ik zei

dat ik je bij Mei dou zag.

Om de hoek.

Dat denk ik niet.

Denk je dat je onzichtbaar bent?

Soort van.

Ik zou liever vliegen.

Wat?

Vliegen is beter dan onzichtbaar zijn als superkracht.

Ik wil alleen rijk zijn.

Rijk zijn is geen superkracht.

Vertel dat aan alle arme mensen.

Ik ben Charlie.

Mercy.

- Aangenaam. - Ook aangenaam.

Tijdens de les moesten we tien metalen opnoemen.

- Tien metalen? - Ja.

- Ja. - Aluminium.

- Titanium... - Hé.

- Hoi. - Je bent al begonnen.

Het was druk onderweg.

Ze heeft geen glucose gehaald.

Ik zei het toch.

Hé.

Hoe was school?

Prima.

Dit ziet er mooi uit.

INTERNATIONALE BAPTISTENBIJEENKOMST IEDEREEN WELKOM

Hallo. Met David Starr.

Laat een bericht achter.

Hé, David.

Ik weet dat je van streek bent, maar kunnen we praten?

Geen idee waar je bent,

of wat je doet.

Dat is niet waarom ik bel. Ik wilde weten of je...

Of je op tijd bent voor het diner.

Het zou fijn zijn als je komt.

Je weet dat ik Richard niet alleen aankan.

Hoe dan ook...

In ieder geval...

Bel me en laat het me weten.

Woon je hier nu?

Zo'n drie weken?

Hoe doe je je was?

Kunnen we er niet over praten?

O, mijn god. Het is echt zo, of niet?

Waar denkt je vrouw dat je bent, meneer de president?

Is dat taboe?

Laat me alsjeblieft met rust.

- Was ze gemeen tegen je? - Stop.

Heeft ze je gekwetst en weggestuurd?

Waarom ben je zo gevoelig?

Jezus, ik zei stop.

Fuck.

Ik plaagde je maar.

Weet ik. Sorry.

Het is ingewikkeld. Oké?

Is ze vreemdgegaan?

Nee. Ze...

Ze aarzelde.

Wat?

De meeste mensen zouden het niet merken, maar...

Ik kom er niet overheen.

Het was heel even. Twee seconden. Bijna niks, maar...

Als de politie je ondervraagt

over waar je was de avond

dat een jochie vermist raakt en ze je vrouw vragen,

dan hoop je dat ze niet twijfelt om je te verdedigen.

Of ook maar denkt dat je betrokken bent.

Als ik naar haar kijk, is dat alles wat ik zie.

Haar aarzeling.

Bewijs dat ze mij ziet, als iemand die in staat is om een kind te ontvoeren.

Het is belachelijk, nietwaar?

Hoe kan iemand denken dat ik iets met Gus te maken had?

Wat denk je dat ik met hem deed? Heb ik hem verstopt?

Waar? In mijn jas?

In mijn auto?

Misschien heb ik hem in mijn kantoor verstopt.

'Waar was je, David? Wat heb je gedaan?'

Misschien zit hij in mijn koffer.

Gus, ben je hier?

O, nee? Niet hier, hè?

Misschien ligt hij in de kast.

Gus?

Kom naar buiten, waar je ook bent. Gus.

Ik weet het al.

Misschien in het toilet.

O nee, gekke Gus.