Item (아이템)

Maafkan saya, Gon.

Awak perlu...

jaga...

Da In mulai sekarang.

Saya sudah beritahu awak.

Saya istimewa.

Awak tidak tahu betapa pentingnya item itu bagi saya?

Saya pasti mereka tinggalkan jejak...

jadi, bawa ia pulang.

Ini tidak masuk akal.

Awak lelaki tua yang tidak tahu apa-apa, bukan?

Nam Chul Soon, Pengerusi Yayasan Pohon Harapan...

telah hilang selama seminggu sejak 24 hari bulan lalu.

Apa yang buat dia begitu cemas?

Atau ada orang lain...

yang boleh jelaskan semua ini?

Maaf.

Boleh alihkan tangan awak?

Sudah tentu.

Apa pun, terima kasih.

Kenapa awak renung saya?

Tiada apa-apa.

Ya.

Adakah kita...

pernah bertemu sebelum ini?

Apa?

Awak kenal saya?

Tidak.

Tidak, saya tidak kenal awak.

Pasti awak tersilap antara saya dengan orang lain.

Tunggu.

Saya pernah jumpa awak.

Apa?

Ini akan buat bunyinya tidak masuk akal.

Dalam mimpi saya.

Saya nampak awak mati.

Biar saya fahaminya.

Awak mahu saya percayakannya?

Awak akan percayakan jika awak jadi saya?

Rasanya...

saya mungkin tersilap.

Maafkan saya.

Encik Kang.

Awak sampai awal.

- Ayah. - Hei.

Apa awak berdua buat di sini?

Dia beritahu saya yang dia pindah di tingkat atas.

- Kami cuma menyapa. - Begitu.

Baguslah.

Dia anak saya.

Baiklah.

Jadi, awak Da In.

Awak ingat saya?

Kita pernah berjumpa sekali semasa awak kecil.

Tapi, pasti saya sudah terlalu tua untuk awak ingat, bukan?

Bagaimana jika awak datang ke rumah untuk makan bersama?

Air rebusan mereka enak.

- Mari naik. - Tidak, terima kasih.

Saya perlu siap kemas barang sebelum keluar bekerja.

Awak sudah mula bekerja hari ini?

Ya, saya perlu mula bekerja.

Betul, dia mungkin sibuk berkemas, jangan ganggu dia.

Oh Tuhan, awak sangat kuat. Sebentar.

- Saya akan jumpa awak nanti. - Baiklah.

Da In, saya akan jumpa awak nanti.

Saya akan belikan aiskrim yang enak nanti.

- Jangan tarik. - Mari pergi.

Selamat tinggal. Oh Tuhan.

Hei, jangan salah faham.

Saya bukan jatuh cinta kepadanya atau sesuatu seperti itu.

Masuklah.

Hei, ia bukan begitu!

Hei!

Ini sup tulang ekor. Ini panas.

Mari makan.

- Terima kasih untuk makanan ini. - Sama-sama.

- Ayah. - Ya?

Awak mahu lada?

Awak kenal dia dengan rapat?

- Kenal siapa? - Lelaki di tingkat atas.

Kenapa?

Awak berminat, bukan?

Bukan begitu.

- Rasanya seperti... - Ya, teruskan.

Dia nampak terkejut semasa nampak saya.

Tolonglah. Itu kenyataan.

Kenapa?

Bagaimana awak boleh gelar diri awak pemprofil...

apabila awak tidak pandai menilai?

Beritahu sahaja saya kenapa.

Dia jatuh cinta kepada awak pada pandangan pertama.

Awaklah takdir saya

Apa-apalah.

So Young.

Budak perempuan itu,

Da In, dia anak saudaranya.

Ibu dan ayahnya mati dalam kemalangan...

jadi, dia yang menjaganya.

Dia begitu malang.

Dia tidak dapat bercinta atau berkahwin kerana anak saudaranya.

Jadi, kenapa dengan awak?

Awak tiada anak saudara begitu...

jadi, bila awak mahu bercinta dengan seseorang dan berkahwin?

Ayah, saya masih berusia 20-an.

Sudah tentu.

Wanita 29 tahun yang usianya 30 tahun depan.

Awak tidak suka tinggal dengan saya?

Kenapa awak bersemangat untuk hantar saya keluar?

Tidak, saya tidak sukakannya. Saya bosan dengannya.

Hei, kenapa tidak keluarkan lobak putih kering?

Ini enak.

Di mana lobak putih kering?

Pelik. Di mana ia?

So Young, awak patut biarkan saya...

hidup tanpa rasa risau sekarang.

Ini dia.

Oh Tuhan.

Da In.

Kang Da In.

Saya mahu keluar bekerja sekarang.

Apabila...

pengasuh datang...

Awak cakap begitu kepada saya?

Item baru?

Siapa awak?

Kenapa awak ugut saya?

Siapa awak?

Kenapa awak cuba ungkit semula masa lalu?

Jauhkan diri!

Saya akan beri awak duit.

Saya akan beri sebanyak yang awak mahu.

Jadi, tolonglah...

Awak si tidak guna yang angkuh.

(Tiga tahun lalu, Pejabat Pendakwa Raya Daerah Seoul)

Helo, tuan.

Pengerusi Jo, terima kasih.

Mari minum teh di dalam.

Tuan.

Ya.

Tunggu. Kita patut...

Tuan...

Awak ada masa untuk ini?

Mari masuk ke bilik soal-siasat.

Hei, Pendakwa Raya Kang.

Apa yang awak buat?

Awak kenal siapa saya?

Awak pasti rasa awak istimewa...

melihat bagaimana semua pendakwa raya datang bertemu.

Di mata saya,

tiada bezanya antara awak dan penjenayah bawahan.

Pendakwa Raya Kang.

Dengar baik-baik.

Saya istimewa.

Kerana...

saya adalah negara ini.

Pengerusi Jo.

Awak patut belajar tentang perkara munasabah sekali lagi.

Bagaimana awak boleh gelar diri begitu...

apabila awak menipu orang?

Pendakwa Raya Kang Gon bercakap.

Sudah lama tidak bercakap.

Selamat kembali, Pendakwa Raya Kang.

Jadi...

awak berehat dengan baik?

Saya percaya akhirnya awak belajar awak tidak boleh menentang ombak.

Pengerusi Jo.

Dengar apa yang saya mahu katakan.

Ini yang saya selalu beritahu samseng bila menyiasat mereka...

dan mereka selalu nampak tersentuh.

Encik Kang, awak sama seperti sebelum ini.

Saya akan jadi pendakwa raya berani...

yang hapuskan ketidakadilan di dunia ini.

Pendakwa raya berhati baik yang melindungi orang lemah dan terabai.

Pendakwa raya adil yang hanya menurut kebenaran.

Pendakwa raya yang ada penilaian yang tinggi.

Saya akan buat yang terbaik...

untuk berkhidmat demi rakyat dan negara saya.

Saya percaya...

akhirnya awak belajar awak tidak boleh melawan ombak.

Awak faham, Pengerusi Jo?

Itu bunyi anjing menyalak?

Sudah tentu, ia patut menyalak.

Apabila nampak manusia tidak waras, ia patut menggigitnya.

Awak tidak berubah, Encik Kang.

Sebab itu saya sukakan awak.

- Memang menarik. - Saya selalu berseloroh.

Manusia tidak berubah dengan mudah.

Serta...

berhenti telefon saya hanya untuk perkara remeh.

Saya sangat sibuk.

- Kejutan! - Kejutan!

Selamat kembali ke Pejabat Pendakwa Raya Daerah Seoul.

- Ketua Shin. - Apa? Kenapa?

Oh Tuhan. Pendakwa Raya Kang.

Maafkan saya.

Hanya ahli pasukan saya yang gembira melihat saya kembali.

Betul, bukan?

Awak perlu sentiasa berhati-hati.

Awak detektif legenda daripada Skuad Jenayah Berat.

Betulkah?