Something Very Bad Is Going to Happen

SANDS Movie

‫ممنون بابت رسوندنم و همه‌ چی.

‫خب، حالا میخوای چه غلطی بکنی؟

‫میخوام امشب توی شامِ تمرینی تا میتونم لبخند بزنم‌ ‫و از پسِ فردای روزِ عروسیم بر بیام و میدونی...

‫تا ابد به خوبی و خوشی زندگی کنم ‫چون اون نیمه‌ گمشده‌ منه.

‫آره، خب فکر کنم داری ‫خودت رو گول میزنی.

‫صد درصد مطمئنی اون نیمه‌ گمشدته؟

‫آره، سرنوشت باهامونه.

‫منظورم اینه، تقدیرِ محض بود، ‫جوری که با هم آشنا شدیم و...

‫و کلی چیزهای دیگه.

‫رابطه‌ خیلی خوبی داریم، ‫پس، آره، من حالم خوب میشه.

‫فقط یه درصدی بهم بگو.

‫۷۵، ۸۰؟

‫هی، تو همه‌‌مون رو مجبور کردی وایسیم ‫و احساسات‌مون رو به یه عروسکِ چوبیِ ترسناک بگیم.

‫۹۲.

‫- باشه. ‫- باشه.

‫- باشه. ‫- باشه.

‫پس اگه خلبان اینجوری میگفت، ‫سوار هواپیما میشدی...

‫خانم‌ ها و آقایون، به پرواز خوش اومدید.

‫۹۲ درصد احتمال داره که به مقصد برسیم.

‫من به حسم اعتماد میکنم، نیکی هم همینطور، ‫این رو با اطمینان میدونم.

‫فقط، میدونی، شاید بهتر باشه ‫اون عدد رو به ۱۰۰ برسونی.

‫- باشه. ‫- قبل از اینکه پای سفره عقد بری.

‫آره عالیه، ممنون، باشه.

‫- باشه. ‫- من قرار نیست... قرار نیست بمیرم.

‫خیلی خب.

‫- شب بخیر. ‫- دیگه صبح شده لعنتی.

‫کجا بودی؟

‫به نفرین اعتقاد داری؟

‫اوم.

‫اوم.

‫خواب دیدم رتیل شده بودی ‫و از دستم عصبانی بودی.

‫و بعد‌...

‫دوباره خودت شدی و بعد خیلی، ‫خیلی از دستم عصبانی بودی و بعدش...

‫دم محراب ولم کردی.

‫من هیچ ‌وقت همچین کاری باهات نمیکنم.

‫اوم.

‫ولی قراره به یه عنکبوت ‫غول ‌پیکر تبدیل بشی؟

‫تمام تلاشم رو میکنم که نشم.

‫تو تنها آدمِ زندگیمی.

‫تو خودِ همونی.

‫البته، منم همین حس رو دارم.

‫نه، جدی میگم.

‫هوم.

‫چیزی که مامانت در موردت گفت، ‫در مورد روحت...

‫خیلی پاک و بی‌ نقصه.

‫هیچ‌ وقت نمیذارم اتفاقی براش بیفته چون ‫روح تو مال منه و روح من هم مال توئه، خب؟

‫ما خوبیم، فوق‌‌ العاده‌ ایم. ‫بهترین زوجی هستیم که میشناسیم.

‫هوم.

‫- چی شده؟ ‫- موافق نیستی؟

‫- نه، کاملاً موافقم. ‫- خب، پس چرا اینجوری...

‫فقط... نه، خوشم میاد، تو فقط...

‫- داری خیلی... ‫- چی؟

‫- رمانتیک میشی. ‫- صادق؟

‫هوم.

‫ما نیمه‌ گمشده‌ همیم.

‫پس دیگه مهم نیست.

‫چی مهم نیست؟

‫- اوه، خودتون رو ببینید! ‫- همگی چقدر قشنگ شدید.

‫عصر بخیر خانواده‌ عزیز.

‫میخوایم به همتون خوش ‌آمد بگیم، ‫به اونایی که از راه دور و نزدیک اومدن...

‫آره.

‫تا پسرمون نیکی و عروس قشنگش، ‫ریچل رو تشویق کنیم.

‫- هورا! ‫- نیکی!

‫دلم میخواد از این فرصت استفاده کنم ‫تا داستانی رو براتون تعریف کنم...

‫در مورد عشقی که باعث شد ‫شما به وجود بیاید...

‫چون اگه من و تو نبودیم، ‫هیچکدوم‌تون الان اینجا نبودید.

‫بعضی ‌ها تمام عمرشون رو صرف ‫این میکنن که از خودشون بپرسن...

‫چی باعث میشه دو نفر ‫نیمه‌ گمشده‌ هم بشن؟

‫من میتونم این رو با اطمینان کامل بهتون بگم.

‫من نیمه‌ گمشده‌م رو ‫با یه خوش ‌شانسی پیدا کردم.

‫بعضی ‌ها حتی ممکنه بهش بگن تقدیر.

‫اون موقع کارورز بودم.

‫در واقع، تازه یه شیفت ۳۰ ساعته رو تموم کرده بودم، ‫که یه حسی بهم گفت هنوز نباید برم.

‫یه حسی بهم گفت باید برگردم ‫و با دوستم «بو» خداحافظی کنم...

‫که تازه شیفتش رو توی ‫اورژانس شروع کرده بود.

‫یهو صدای عصبی ‌ای رو شنیدم ‫که داشت سرم داد میزد.

‫برگشتم و زیباترین زنی که تا حالا ‫دیده بودم داشت بهم زل میزد.

‫و اون زن زیبا داشت چی میگفت؟

‫داشت میگفت...

‫میتونی دوباره سر جاش بذاریش؟

‫و چه صحنه ‌ای بود، ‫این زنِ زیبا اونجا وایساده بود...

‫در حالی که یه دستمال آشپزخونه‌ ‫خونی دور انگشتش پیچیده بود...

‫میگفت نزدیک بوده انگشتش رو قطع کنه ‫و تمام شب رو اونجا منتظر بوده.

‫آره، به اورژانس برگشتیم و من کم ‌کم داشتم ‫شک میکردم که اصلاً این آقا اینجا کار میکنه؟

‫و خب، خودم رو متقاعد کردم چون ‫کارت پرسنلی بیمارستان رو داشت...

‫لباس مخصوص کادر درمان هم تنش بود.

‫پس فکر کردم حداقل باید یه دکتر باشه.

‫خب، آره، ولی من دکتر اورژانس نیستم...

‫هر چند یه دوره‌ آموزشی توی بخش ‫فوریت ‌های پزشکی گذرونده بودم...

‫پس داشتم به مغزم فشار میاوردم ‫تا یادم بیاد چیکار باید بکنم.

‫به یه اتاق معاینه بردمش.

‫شروع کردم به چسبوندن انگشتش به هم، ‫که به طرز عجیبی داشت خوب پیش میرفت.

‫اوه، خیلی دردناک بود و با خودم فکر کردم ‫این یارو واقعاً نمیفهمه داره چه غلطی میکنه.

‫ولی تو موندی.

‫خب، تو بامزه بودی و منم ‫داشتم خون ‌ریزی میکردم.

‫یکم بعد همون انگشت رو گرفتم ‫و توش حلقه انداختم.

‫البته هنوز نوکش رو حس نمیکنم.

‫این رو بهشون نگو!

‫اشکالی نداره.

‫برای داشتنت حاضرم بارها و بارها ‫دوباره همین معامله رو بکنم.

‫آخی!

‫خب به اینجا رسیدیم.

‫همتون هم که اینجایید!

‫و امشب میخوام که تجربه هاتون رو...

‫با سربازهای تازه‌ نفسمون توی ‫مسیر پیوند مقدس در میون بذارید.

‫لطفاً همراهیم کنید...

‫تا جامی بنوشیم به سلامتیِ این زوج ‫خوشبخت و به سلامتیِ سرنوشت...

‫و تظاهر به اینکه از پسِ کاری بر میاید، ‫حتی اگه نتونید تا وقتی که به اسم عشق باشه.

‫به سلامتی.

‫به سلامتی.

‫خیلی خب، بفرمایید، ‫بیاید از مهمونی لذت ببریم.

‫عاشق این داستانم.

‫مامانم میگفت بهترین کاری که قبل ‫از تصمیم به ازدواج با کسی میتونی بکنی...

‫اینه که با هم یه تجربه سخت ‫و دردناک رو پشت سر بذارید.

‫وگرنه چجوری میخوای بفهمی ‫طرف مقابلت واقعاً چجور آدمیه؟

‫این موضوع حیاتیه.

‫ولی اگه هیچ اتفاق سختی نیفته چی؟

‫یا اینکه عمداً خودتون رو توی ‫یه موقعیت دردناک قرار دادید؟

‫اوه، نه، لازم نبود. ‫مادر فرانک جلوی چشم‌مون فوت کرد.

‫تا حالا کسی جلوی چشمت مُرده؟

‫اِم...

‫یه جورایی.

‫در مورد تو و نیکی با هم چی؟

‫اِم، نه، هیچ‌ وقت پیش نیومده ‫کسی جلوی هر دومون بمیره.

‫خب، کلاً دو روز وقت دارید.

‫- ببخشید. ‫- ریچی، ریچی!

‫- اوه. ‫- اینجایی که.

‫ببخشید، با دختر خاله‌مون «کی‌ کی» آشنا شدی؟

‫کلی زاناکس خورده، کی‌ کی!

‫اوناهاش!

‫از تیپت خوشم میاد، خیلی خاصه.

‫اوه، ممنون.

‫ریچل روانپزشکه.

‫- اوه، نه، من یه... ‫- واقعاً؟ من چمه؟

‫ببخشید، منظورت چیه که چته؟

‫میخوام نظر یه نفر دیگه رو هم بدونم.

‫لازم نیست اینجا جلوی همه ‫بیماریش رو تشخیص بدی.

‫میتونی بعداً توی خلوت بهش بگی.

‫این شوهرم داگه. ‫ما از بچگی عاشق هم بودیم.

‫- توی کلمبیا با هم آشنا شدن. ‫- سلام.

‫- چجوری با نیکی آشنا شدی؟ ‫- اوه، داستانش خیلی قشنگه.

‫تقریباً به قشنگیِ داستانِ والدینمه. ‫مثل یه تقدیر آسمونی بود.

‫ام، خب.

‫داستان رو براشون تعریف کن.

‫باشه.

‫خب چند سال پیش، داشتم کل کشور رو میگشتم ‫تا برای تحصیلات تکمیلی مصاحبه بدم.

‫و آخرین مصاحبه‌م توی ‫دانشگاه یوتی آستین بود.

‫و تمام روز این حس افتضاح رو داشتم، ‫ولی خودم رو مجبور کردم سر مصاحبه برم...

‫ولی اون حس همینجوری داشت بیشتر ‫و بیشتر میشد و داشت خفه‌م میکرد.

‫خلاصه، وقتی به فرودگاه رسیدم، ‫دیگه واقعاً برام ‌تحمل ناپذیر شده بود.

‫دمِ گیت، توی صف وایساده بودم ‫تا سوار هواپیما بشم.

‫و یهو انگار بهم الهام شد.

‫این... این همون اتفاقِ بده‌ست.

‫اگه سوار این هواپیما بشم، قراره...

‫از کجا میدونستی؟

‫نمیتونم توضیح بدم، فقط میدونستم. ‫بعدش حسابی وحشت کردم.

‫داشتم تماشا میکردم که بقیه ‫سوار هواپیما میشدن و...

‫کاملاً خشکم زده بود.

‫آخر سر، فقط من مونده بودم، ‫و مأمور گیت پشت بلندگو رفت...

‫مستقیم بهم زل زد و گفت آخرین فراخوان ‫سوار شدن تمامی مسافران دارای بلیت.

‫ولی تو آخرین نفر نبودی، مگه نه؟

‫نه.

‫یه نفر دیگه هم بود.

‫اون پسره، اون پسرِ خوشتیپه.

‫و با خودم گفتم لعنتی.

‫خیلی حیفه که این پسرِ خوشتیپ قراره جونش رو ‫با بقیه توی این پروازِ نفرین ‌شده از دست بده...

‫آخرین فراخوانِ سوار شدن.

‫و من تا اون لحظه، انگار ۲۰ دقیقه ‌ای ‫میشد که تکون نخورده بودم...

‫و مامور گیت هم حسابی شاکی بود، ‫و اون پسرِ خوشتیپ متوجه من شد...

‫و اومد سمتی که من وایساده بودم ‫و گفت حالت خوبه؟

‫در حالت عادی میگفتم آره، خوبم.

‫یعنی مثلاً برو پی کارت.

‫ولی یه چیزی توی وجودش بود که ‫آدم ناخودآگاه بهش اعتماد میکرد.

‫بهش زل زدم و گفتم شاید به نظرت دیوونه بیام، ‫ولی... یه حسی دارم که اتفاق بدی قراره بیفته...

‫بیشتر از این نمیتونم توضیح بدم، ‫ولی من سوار اون هواپیما نمیشم.

‫و اون بهم نگاه کرد و با یه لبخندِ ‫ریزِ معرکه گفت بیخیال.

‫بزن بریم.

‫- نه. ‫- آره.

‫- آره. دقیقاً همونجوری، بیخیال. ‫- آره.

‫- بزن بریم. ‫- اوم.

‫بی‌ هیچ درنگی، بدون هیچ سؤالی، ‫فقط به واقعی‌ بودنِ حسم اعتماد کرد.

‫وای، مثل مثل معجزه میمونه.

‫این حتی قشنگ ‌ترین بخشش هم نیست.

‫- ریچل... ‫- وای، خدای من، قشنگ ‌ترین بخشش رو بهشون بگو.

‫جولز ‌بازی در نیار، جولز.

‫اون جمله رو بهشون بگو.