Amy

Proszę.

Podać coś do jedzenia?

Nie, dziękuję.

Wiesz, gdzie jest moje biuro,

więc jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj znać.

Dziękuję.

Będziesz mieć sześciu uczniów.

Wiem, jak trudne masz zadanie.

Wiele osób uważa,

że niesłyszących nie da się nauczyć mówić.

Niektórzy mogą być przeciwni twoim zajęciom.

Osobiście uważam, że należy spróbować.

Jest tu 20 niewidomych i 40 niesłyszących uczniów.

Tworzą oddzielne grupy.

Nie mam tu łatwo.

Większość dzieci pochodzi z biednych rodzin.

Niektóre z rejonów górniczych.

Gdyby nie ta szkoła,

niektóre skończyłyby zamknięte w pokoju.

Więc z dwojga złego lepiej im tutaj.

Tylko George.

Tylko George, tędy.

Nie znam migowego.

Wyjaśniałem Henry’emu Watkinsowi, kim jesteś.

Chce, żebyś wiedziała, że jego imię to „H” na oku.

Co to znaczy?

„H” oznacza imię „Henry”.

Owen Corner, nauczyciel stolarstwa,

nadaje dzieciom i nauczycielom oznaczenia imion.

Ja jestem literą „F” na czole, od nazwiska Ferguson.

Czoło dlatego że jest wysoko, a ja jestem tu dyrektorem.

Czemu „H” na oku?

Nie wiem.

Może dlatego że tylko on bawi się z niewidomymi dziećmi.

Również staje w ich obronie.

Chce iść do warsztatu Owena, żeby nadał ci znak.

Dobrze.

Owen, poznaj Amy Medford.

Naszą nową logopedę.

Miło mu cię poznać.

Henry mówi, żeby Owen nadał ci znak.

Powiedział, że „A” na ustach, bo jesteś logopedą.

Henry mówi, że ty możesz używać „A” na ustach,

ale dla niego będzie „A” z ładną buzią.

Pobłogosław Boże to pożywienie.

I pobłogosław nas.

W imię Jezusa Chrystusa.

- Amen. - Amen.

Długo pracujesz z niesłyszącymi dziećmi?

Jakiś czas.

Nauka mowy niesłyszących dzieci jest dość ciekawa.

Myślałam, że tego nie potrafią.

Gdzie praktykowałaś?

W Bostonie. W Horace Mann.

Uczyłaś tam?

W sumie to nie. Byłam asystentką.

To moja pierwsza praca.

Czyli masz podstawy,

żeby uczyć tego, co zdaniem ekspertów jest niemożliwe.

Nie wchodźmy na te tory, Malvino.

Wiem, że nie jest za oralizmem.

Amy, nie oczekujemy od ciebie cudu.

Oczywiście.

Nazywam się Amy.

Będę uczyć was mówić.

Nie znam języka migowego, więc chwilowo

pani Dodd będzie tłumaczyć wam to, co mówię.

Chcę, żebyście patrzyli na moje usta.

Będę mówić tylko wtedy, gdy będzie na mnie patrzeć.

Nauczę was zrozumieć mowę,

czytając z ruchu warg.

Nauczę was też mówić, tak jak ja to robię.

Gdy mówię, możecie poczuć wibracje na moim policzku.

Wibracje są wyczuwalne.

Poczujcie wibracje na policzku.

Możecie poczuć...

Nie zrobię ci krzywdy.

Proszę, nie.

Proszę o pomoc.

Nie.

Możesz mi pani pomóc?

Już dobrze. Nie.

Już dobrze.

Nic ci nie zrobię.

Przestań.

Nie skrzywdzi cię.

Usiądź. No już.

Czemu Malvina Dodd za mną nie przepada?

Nie jest taka zła.

Jest tu już bardzo długo.

Poświęciła się tym dzieciom.

Żadne z dzieci nie znało języka migowego, gdy tu trafiło.

Nauczyła ich.

Chyba uważa, że żadne z dzieci nie nauczy się mówić.

Sama nie wiem, czy je nauczę.

Nie zniechęcaj się.

Gdy tu przyjechałam,

miałam uczyć dzieci Braille’a,

a większość z nich nie odróżniało kropki od pryszcza na świńskim nosie.

To Wesley Moody.

Najmłodszy podopieczny w Parker.

Cześć, Wesley.

Pan Moon powiedział, że gdy skończę pięć lat, moje oczy się otworzą.

I będę widział jak inni.

Leć z panem Moonem do klasy.

- Szybciutko. - Tutaj, Wesley.

Wesley myśli, że wszystkie dzieci rodzą się z zamkniętymi oczami.

A potem je otwierają jak zwierzęta.

W końcu muszą się dowiedzieć,

że wzrok im nie wróci.

Ale on w to wierzy tak bardzo...

że nikt nie ma odwagi, żeby powiedzieć mu prawdę.

Jaką jest kobietą?

Delikatną.

Większość problemów przesypiała, jak kobiety.

Nie jest typem samolubnej osoby.

Polegała na mnie.

Zapewne nie było łatwo.

Nie.

Nic nie powiedziała? Nie zostawiła listu?

Zupełnie nic?

Nie. Tylko tę notatkę.

Była szczęśliwa?

Oczywiście. Miała wszystko.

To jest książka.

Spójrzcie na nią.

Proszę przestać migać. Inaczej nigdy się nie nauczą.

Trzymam książkę.

To jest książka.

Książkę się czyta.

Następne słowo.

„Okazja”.

Dwayne.

O-K-A-J-A.

Niestety źle.

Walter Ray.

Niedobrze mi, panno Gibbs.

Chyba jestem chory.

Zaprowadzić cię do pielęgniarki?

Ja to zrobię, Helen. Prowadź dalej zajęcia.

Weź też Tylko George’a.

Wszędzie chodzą razem.

Wesley.

O-K-A-J...

Gdzie cię boli?

Tutaj.

Lepiej wezwij lekarza, Hazel.

Amy.

Tu nie ma lekarza.

Nie stać nas na lekarza.

Wzywamy go w nagłych przypadkach. Nie stać nas na ogrzewanie.

Ani na remonty. Nasza kaplica spłonęła.

Na jej odbudowę też nie mamy funduszy.

Dzieci jedzą posiłki, które są ledwo odżywczne.

Brak lekarza to jeden z problemów.

W kwestiach życia lub śmierci...

Panie Pruett, jest tu jakiś lekarz?

Lekarz?

Doktor Corcoran.

Mieszka w Randolph County.

Mamy bardzo chorego chłopca.

Pomoże mi pan?

Oczywiście.

Książe Jan nie miał przyjaciół.

Wszyscy mu się kłaniali w pas.

Wielu szanowało go za mądrość.

Ale nikt tak naprawdę go nie lubił.

- Ho, ho, ho, ty i ja - Ho, ho, ho, ty i ja

- Brązowy trunku kocham cię - Brązowy trunku kocham cię

Na pewno potrafisz prowadzić?

Jeśli nie, to mam problem, bo jestem zbyt pijany, żeby dojść do domu.

Brązowy trunku kocham cię

Królewski czarodziej rzucił urok na księcia

i książę oślepł na jedno oko.

Musiał nosić opaskę, którą mógł zdjąć tylko wtedy,

gdy nauczył się dbać o innych ludzi

i czynić dobre rzeczy.

To nie było łatwe dla księcia.

Bo nigdy wcześniej nie był miły.

Ale zaczął się zmieniać.

Był miły dla rodziców. Nie rozrzucał szat po zamku.

Niebawem zaczął robić miłe rzeczy dla innych.

Potem zaczęto kojarzyć go z dobrymi uczynkami.

I wiecie, co się stało?

Co?

Wszyscy w królestwie byli zadowoleni z jego dobrych uczynków

i postanowili również nosić opaski na oku,

dopóki sami nie uczynili czegoś dobrego.

Ale wśród osób,

które nosiły opaskę na oku,

był jeden, który nosił ją na ustach.

Zapewne na to zasłużył.

Kim był?

Wysoko cenionym,

lecz gadatliwym, prapradziadkiem

Seanem Shamusem Corcoranem.

Ja również dużo gadam,

ale jest przystojniejszym,

bardziej uroczym, inteligentnym Benjaminem Jamesem Corcoranem.

- Pan jest lekarzem? - Do usług.