When Will You Get Married? (Kapan Kawin?)

Ada apa masalah, tuan?

Pisang!

Ya, ia percuma.

Keluarkan!

Tunggu sebentar, tuan.

Tunggu sekejap.

Dah selesai, tuan.

Apa masalahnya lagi, tuan?

Gelas.

- Gelas? - Ya.

Terlalu bersih.

Ini hari Jumaat. Gelas harus ada kesan sentuhan.

Seperti ini, tuan?

Ya. Botol juga.

Terima kasih.

Ya, kenapa lagi, tuan?

Katil tak harus hala ke selatan. Saya akan dapat sial. Halakan ke timur.

Timur. Ke mana kita harus pindah katil ini, tuan?

Ke kiri sikit.

Ke kiri.

Ya. Berhenti. Bagus.

Akhirnya saya boleh berehat.

Boleh saya bantu lagi, tuan?

Itu saja.

Suami awak sangat bertuah.

Terima kasih, tuan.

Suami? Saya nampak begitu tua?

Tolong!

Tolong!

Tolong!

Tolong!

Ada orang tukar aturan kerusi di dewan.

Tukar? Bagaimana?

Lebih baik awak lihat sendiri!

Ini tak betul. Ini bukan seminar!

Acara akan mula dalam setengah jam,

suruh semua pekerja ke mari!

Tak mungkin.

Kenapa?

Sebab semua orang sibuk.

Apa?

Selamat hari jadi

Kejutan! Selamat hari jadi!

IBU

Helo?

Selamat pagi, mak.

Maaf saya tak angkat tadi. Saya di tandas.

Dah sebulan awak tak balik ke Jogja.

Awak tak sihat?

Tak, saya baik saja. Saya cuma sibuk.

Apa khabar ayah? Mak baik?

Kami baik saja. Awak tahu hari ini hari apa?

Hari Jumaat?

Kami pun ada kalendar di Jogja.

Hari ini hari jadi awak.

Awak dah berumur 33 tahun!

Ya, mak.

Ayah awak kata,

"Jika awak kapal perang,

loceng kecemasan dah berbunyi."

Awak faham maksud mak?

Ini pasti sebab saya masih bujang, bukan?

Betul! Aduhai, sayang.

Bila awak nak kahwin?

Nak tunggu kapal awak kena tembak kapal Jepun?

Kenapa?

Mak awak lagi?

Dah semakin teruk,

dia kata saya perlu jalani upacara pembersihan roh,

tukar nama agar mudah cari jodoh.

Awak bernasib baik sebab kawan saya...

Lagi?

Nama dia Aldy, dia...

Eva!

Awak masih ingat, Erwin,

Itu bukan salah dia.

Tiada sesiapa sangka

Manchester United teruk musim itu.

Kali ini berbeza. Aldy lelaki bujang bermutu tinggi.

Jika dia bermutu tinggi

kenapa dia masih bujang?

Kecuali saya.

Sudahlah.

Saya jalan dulu.

Kakak awak Nana, hamil semasa 24 tahun,

tepat pada waktunya seperti wanita biasa.

Apa masalah awak?

Jika dia nak, dia saja boleh jadi model profesional,

tapi dia pilih nak jadi suri rumah.

Mak, maaf saya ada mesyuarat. Saya telefon nanti, ya?

Tunggu dulu, ada sesuatu yang mak nak bincang.

Apa?

Bulan depan ialah ulang tahun perkahwinan ibu dan ayah.

Mak nak awak anjurkan majlis.

Betulkah?

Ya, ayah awak dah setuju. Awak pula?

Saya nak sangat!

Saya akan anjurkan majlis ulang tahun terhebat.

Tapi...

Kenapa, mak?

Awak perlu bawa teman.

Saya tak boleh janji, mak.

Mak?

Adakah berat sangat permintaan mak?

Itu bukan masalahnya, mak.

- Tentang bawa teman... - Sayang...

Mak dan ayah dah tua.

Ini mungkin ulang tahun terakhir kami.

Entah bila kami akan pergi selamanya.

Tapi awak macam enggan membahagiakan orang tua awak.

Bukan saya tak nak, mak. Cuma...

Aduhai.

Ya, Tuhan, tolong panjangkan umur kami

sehingga anak kami memperkenalkan bakal suaminya kepada kami.

Baik, mak. Saya akan cuba sedaya upaya.

Awak perlu janji.

Baik, mak. Saya janji.

Terima kasih, sayang. Mak akan tunggu.

Ya, mak.

Jika ini tak berjaya, kita akan pergi jumpa bomoh.

Tiada masalah. Awak pandai berlakon!

Di mana puan belajar berdrama?

Persembahan yang hebat!

Jangan masuk campur!

Apa kata puan ajar saya

cara berlakon agar saya boleh berkahwin?

Di,

biar betul.

Awak nak upah pelakon untuk jadi teman awak?

Di depan orang tua awak? Betulkah?

Ya.

Saya pasti, Eva.

Baiklah.

Mengikut penerangan awak, saya ada kawan yang sesuai untuk kerja ini.

Eva.

Ini dipanggil berlakon?

Jangan risau. Lakonan dia bagus. Tapi dia pelik sikit.

Pergerakannya menunjukkan cara masyarakat moden

berpura-pura dan palsu.

Bagaimana awak tahu?

Saya dalam kelab drama dulu tapi dah bertaubat.

Kenapa? Di sini?

Yang ini?

Bersabar, Din.

Ini perkara biasa.

Apabila pelakon menjiwai watak,

mereka perlukan waktu untuk keluar daripada watak itu.

Jangan kurang ajar!

Satrio.

Awak nak kembali ke dunia orang biasa?

Apa?

Apa awak kata?

Biasa?

Awak cakap tentang kebiasaan?

Begini,

saya tersinggung.

Saya tak suka.

Betul.

Jangan cakap dengan saya tentang biasa.

Apa yang biasa bagi awak?

Pakaian mahal awak dah boleh menyara anak yatim.

Awak kerja dalam bidang pelancongan?

Awak pasti faham tentang hospitaliti dan sopan santun.

Saya sangka awak berpendidikan. Cakap awak mengarut.

Cakap baik-baik. Kalau tak, negara ini tak akan maju.

Jangan singgung perasaan orang.

Awak hedonis?

Baiklah.

Awak nak bantu saya tak?

Saya akan bantu.

Terus-terang saja. Saya bukan orang pelik,

tapi saya nak bincang tentang yuran. Berapa bayarannya?

Yuran? Baiklah.

Sepuluh juta rupiah.

Pada harga begitu, awak patut upah pelakon drama.

Saya bukan pelakon sebarangan.

Ada banyak pelakon begitu. Malah saya boleh bantu hubungi agensi.

Awak rasa awak lebih baik daripada pelakon drama?

Seni lakonan...

Seni lakonan...

- Ke tepi, Eva. - Tunggu sebentar.

Pelakon drama tak perlukan bakat.

Itu lakonan tahap rendah.

Taraf saya lebih tinggi daripada itu.

Jauh lebih tinggi.

Bagi saya, berlakon tentang keikhlasan.

Ia memerlukan kebijaksanaan, naluri dan kecerdasan.

Ia sesuatu yang rumit. Jangan dipandang rendah.

Menurut Stanislavsky...

Saya akan tambah lima juta rupiah.

Baiklah!

- Okey. - Okey.

Tapi...

saya perlukan bukti bahawa lakonan awak bagus.

Tiada masalah.

Pindah balik.

Satrio.

Bagaimana awak...

Satrio...

Bagaimana awak nak yakinkan ibu bapa saya