A Life of Speed: The Juan Manuel Fangio Story

بالکارسه، آرژانتین

میدونید چند نفر در دنیا ماشین میرونن؟

.میلیونها نفر

چقدر گواهینامه مسابقات تو دنیا وجود داره؟

.هزاران

.ولی فقط چند صد نفرشون مسابقه دهنده هستند

،و در میان اون چند صد نفر

.کمتر از صد نفر هستن که کارشون درسته

.بعد میرسیم به جایزه بزرگ

.فقط ۲۱ نفر راننده در جایزه بزرگ حضور دارن

.و از ۲۱ نفر، تنها شش نفر هستن که واقعا خوب هستن

.و از اون شش نفر، فقط سه نفر استثنایی هستن

.و به طور کلی میشه گفت نابغه هستن

«فانخیو؛ مردی که ماشین‌ها را رام خود کرد»

فانخیو از نظر من بهترین راننده .مسابقات در تمام دورانهاست

.لوئیس همیلتون، فانخیو رو پدرخواندۀ فرمول ۱ میدونست

.اون بزرگترین راننده دوران خودش بود

.اون یه خدا بود

.بهتر از این نمیتونست باشه

،تو دوران کودکی نیاز به یه الگو داری

.کسی که الهام بخشت باشه

و فانخیو الگوی میلیونها نفر بود

.که میخواستند راننده مسابقه بشن

،وقتی این دوره را شروع کردم ،فانخیو مرد این کار بود

.رانندۀ فرمول ۱

.فقط باید رانندگیش رو نگاه میکردی انگاری که داشت صحنه آهسته رانندگی می کرد

.از بس که با کلاس و باهوش و متمرکز بود

.اشتباه تو کارش نداشت

آقای سنا، کدوم یکی از رقبای همکارتون رو بیشتر از همه تحسین میکنید؟

یکی از بهترین راننده ها در تمام دورانها

.فانخیو است

.فکر کنم... زندگیم به چند بخش تقسیم میشه «خوان مانوئل فانخیو»

.از وقتی که یه بچه مدرسه ای بودم، میخواستم که بهترین باشم

،پدرم میخواست با اون کار کنم

،ولی من بهش میگفتم «.من میخوام مکانیک یاد بگیرم»

،کسی اون زمان چیزی بهت یاد نمیداد

.خودت باید با نگاه کردن به کار دیگران چیزی یاد می گرفتی

،واسه همین تو اولین مسابقه ام .من کمک راننده بودم

.من... ١٨ ساله بودم

حتی تو اون مسابقه هم بدون .اجازۀ پدرم شرکت کرده بودم

!و زنده بودن ماشین رو حس میکردم

،قدم به قدم ...پا به علاقه ش

.که رانندگی در مسابقه بود گذاشت

.و تو دهۀ ۴۰ بود که، یه چیز تازه تو مسابقات جاده ای اتفاق افتاد «خوان مانوئل فانخیو دوم، برادرزادۀ فانخیو» «قهرمان سالهای ۹۲ و ۹۳ گرند تورینگ اولیه»

از اونجا که ما هیچ دستیاری تو جاده نداشتیم ...و تعمیرگاه های کمی هم وجود داشت

،میشه گفت اصلا تعمیرگاهی وجود نداشت

واسه همین قطعات یدکی رو داخل ماشین ،میذاشتیم که اگر چیزی خراب شد تعویضش کنیم

.و بنزین. ما ۲۵۰ لیتر هم همراه خودمون تو ماشین حمل میکردیم

.وزن ماشین تقریبا به ۱۷۰۰ تا ۱۸۰۰ کیلو میرسید

.برای همین نیازمند یه سری تقویت سنگین بود

تو اینجور مسابقات، از ۱۵۰ ،ماشین که از خط شروع رد میشدن

.تقریبا ۲۰ تاشون به خط پایان می رسیدن

،اون برندۀ مسابقات قهرمانی سال ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ شد

ولی چیزی که باعث شهرت اون شد .مسابقه بوینس آیریس-لیما بود

یه مسابقه با مسافت طولانی ای ،بود که روزها در حال رانندگی بودن

.و معرف واقعی مسابقات جاده ای اون روزها بود

،در زمان جنگ جهانی دوم

،باید با شرایط سخت کنار می اومدم

،اون موقع کمبود تایر داشتیم

واسه جور کردن تایر، کامیون می خریدم .و خودش رو نگه میداشتم و تایرهاش رو می فروختم

من به استان های جنوبی آرژانتین سفر میکردم ،کل پاتاگونیا رو سرک میکشیدم

!برای خرید کامیون... فقط برای تایرها

وقتی که جنگ تموم شد، دوباره برگشتم ،به همون جاها و کامیون ها رو فروختم

.چون میدونستم که هیچی ندارن

.و دوباره تو سال ۱۹۴۷ برگشتم به مسابقات

،در اون زمان ،ما ۴ مسابقه مختلف تو آرژانتین داشتیم

،و به دلیل عملکرد خوبمون

باشگاه اتوموبیل رانی آرژانتین جایزه سفر به دور اروپا رو

.به گالوِز، پوئپولو و من دادن

گالیات، ایتالیا

،وقتی که تو اروپا مسابقه داشتم

مرکزی که در اون قرار داشتم شهرستانی ،به نام گالیات تو استان نُوارا بود

.۳۰کیلومتر با میلان فاصله داشت

.آقای وارزی بدون چشمداشتی گذاشت تو خونه ش بمونم

،وارزی از قبل تو سالهای ۱۹۴۷ یا ۱۹۴۸ تو آرژانتین مشهور بود

.و کل تیم رو دعوت کرد که بیان به دیدنش تو شهرستان گالیات

،و همونجا کنارش بمونند جایی که قصد داشت

.پایگاه عملیاتی تیم رو برپا کنه

،ولی بعدش وارزی باید یه سر میرفت به بِرن سوئیس

و تو اونجا

.قرار بود در رقابتهای جایزه بزرگ سوئیس شرکت کنه

بعد از ظهر روز پنجشنبه

زمانی که وارزی داشت مسیر پیست رو امتحان میکرد

.تصادف میکنه و جونش رو از دست میده

،وقتی که آشیل وارزی فوت کرد، من تو بِرن بودم .برای همین به مراسم خاکسپاریش رفتم

.و مکانیک اون رو استخدام کردم

،بعد آقای وارزی ،آقای مِنوتّی وارزی، پدر ایشون

.پیشنهاد داد که تو خونه اون زندگی کنم

منم برای احترام به وارزی نام ،تیم آرژانتیمون رو گذاشتم

.«تیم آرژانتینیِ آشیل وارزی»

.کل تیم آرژانتین اونجا بودن

،راننده آرژانتینی های زیادی تو ویلای وارزی حضور داشتن

.اجازه داده بود که تو خونه ش بمونند

شب که میرسید میرفتن شبگردی

.و به شوهر من و یا دیگران برخورد میکردن «مارزیا فِراریو، دوست فانخیو»

.فکر نمیکنم کسی ازشون باقی مونده باشه

.من نفر آخر هستم .بقیه شون فوت کردن

هر ساله تو ماه مه

.میومد به گالیات و یه سری به دوستان قدیمش میزد

،خب، خاطره های زیادی دارم

.یه سری خوبن، یه سری بد

.ولی اون خوبها عوض اون بدها رو در میاره

،بجز اون تصادفی که داشتم ،اولین تصادفم تو پِرو

اونجا بود که کمک راننده ام .که دوستمم بود، فوت کرد

۱۹۴۸ رقابتهای جایزه بزرگ آمریکای جنوبی مسابقه جاده ای

،در دفتر مرکزی باشگاه اتوموبیل رانی آرژانتین

برای جایزه بزرگ آمریکای .جنوبی قرعه کشی خواهیم کرد

،توپ شماره یک برای ارنستو بلانکویه کارکشته در آمد

،همراه با فانخیو که در جایگاه اول حضور داره

.و دومین نفر، دوست ایشان، دومینگو ماریمون

،از بوینس آیرس تا کاراکاس راننده ها همۀ تلاششون رو در

متنوع ترین توپوگرافی و در سختترین مسابقه دنیا خواهند کرد

.ما چند تا مشکل داشتیم

یه سری آيين نامه وجود داشت

که جایگاه شروع در هر مرحله از مسابقه

.بسته به رده بندی کلی فرق می کرد

.من چندتا مشکل تو مرحلۀ اول داشتم

،پینیون و چرخ دنده محدب ساییده شده بودن .و همون کلی از وقتم رو گرفت

.من یکی از آخرین نفرهایی بودم که به سالتا رسید

،مرحله بعدی از سالتا به لاکیاکا بود .کنار مرز بولیوی

.تو اون مرحله، نفر سوم شدم .۶۰ماشین رو پشت سر گذاشتم

،ولی در رده بندی کلی ،نفر ۵۰اُم اینا بودم

.بنابراین تو روز بعد، دوباره باید از عقبتر شروع میکردم

،باید تو جاده های خاکی رانندگی میکردم ،و از ماشین رقبا میزدم جلو

،و این کار با اون ماشین سخت بود .چون هر روز چیزهای مختلفی رو خراب میکردم

.و اینجور سر کردیم تا رسیدیم به لیما

داشتیم میرفتیم بخوابیم که بهمون اطلاع دادن

،باید همون شب ساعت ۱۰ مسابقه رو شروع کنیم

،برای اینکه حملۀ شورشی ها حتمی بود

،برگزارکننده ها میترسیدن که اتفاقی بیافته

و ما رو بدون استراحت و خواب، راهی .مسیری کردن شناختی ازش نداشتیم

در لیما، من پیشتاز بودم

،وقتی سریعتر از اونجور که باید پیچیدم

،من... از حال نرفتم

،همینطور که ماشین داشت میچرخید و می افتاد .تازه حس کردم که مصیبت بزرگی پیش امده

،انگاری که از یه صخره سقوط کرده بودیم بویژه که راننده کمکیم

.همراه با درِ ماشین به بیرون پرت شده بود

.اون اولین تصادفم بود

.فکر میکردم دیگه مسابقه دادن رو میذارم کنار

.مرگ اوروتیا... تقصیر من بود

.فانخیو، حرفای زیادی در مورد سلامتیت مطرح شده

،برای ایجاد آرامش خاطرِ همۀ هوادارن مسابقات اتوموبیل رانی

میتونی بهمون بگی حالت چطوره؟

.من کاملاً خوبم

منتظر شانس دوباره هستم تا .با حریفان جدید و قوی روبرو بشم

،چه پیروز بشم یا شکست بخورم همۀ تلاشم رو بخاطر

دوست خوبم اوروتیا که مثل برادر .تو روزهای سخت و آسون کنارم بود میکنم

من از طرف همه کسانی که .اینجا حضور دارن ازتون ممنونم

،یه ضرب المثل قدیمی هست که میگه «.کار نیکو کردن از پر کردن است»

،من تقریبا ۳۷ ساله بودم که مسابقاتم رو تو اروپا شروع کردم

.و تا وقتی که یه پیرمرد ۴۷ ساله شده بودم ادامه ش دادم

مونت کارلو، موناکو

مطمئن نیستم که این روزها

واسه کسی با ۴۷ سال سن ممکن باشه

.که تو رقابتهای فرمول ۱ شرکت کنه .برای اینکه متفاوته

الان همه چیز بستگی به سرعت واکنش

و دقت داره. و فکر میکنم تو اون روزها «نیکو روزبِرگ، قهرمان جهان در سال ۲۰۱۶»

.فاکتورهای مهم دیگه ای مطرح بودن

.بر پایۀ تجربه بود

.که خیلی خیلی تو اون روزها مهم بود

.با توانایی ذاتی که از پس ماشین بر بیایی

با همه اون چیزها فکر میکنم نیازمندی ها هم تغییر کرده باشه

و حالا باید جوان باشی

.تا اون سرعت واکنش رو داشته باشی

حیف که نمیشه اون دوران رو با این روزها مقایسه کنیم

مهارتها چجوری بودن؟

چطور میشد اگه شوماخر رو با همون ماشینها می سنجیدی؟

.هیچکس نمیدونه و واقعا باعث تاسف هستش

،به هر حال میدونیم که اون یکی از بزرگترین ها بود

.شاید عالیترین شون

دانشگاه شفیلد شفیلد، انگلیس

بررسی در مورد اینکه چه کسی .بهترین رانندۀ تمام دورانها است

مدلی که من ازش استفاده میکنم .رو بهش مگین مدل چندسطحی

و بطور اساسی مدلی هست که چند منبع مختلف بوجود آورندۀ متغیر

.از پیش آمدهای مختلف رو دسته بندی میکنه

،خب تو این مدل بخصوص داشتیم به مواردی نگاه میکردیم

که چه چیزی باعث پیروزی و ،شکست در مسابقات فرمول ۱ میشه

.راننده کیه، اعضای تیم کیا هستن و کِی اتفاق افتاده «اندرو بِل، از دانشگاه شفیلد»

هدف این بود که بفهمیم تو مسابقات

فرمول ۱ از سال ۱۹۵۰ چه اتفاقاتی افتاده بوده

،دستاورد راننده چقدر بوده ،یا دستاورد تیم

،و با جدا کردن اون متغیر به خودی خود

میتونیم نگاه کنیم و بفهمیم که بهترین تیم هست

.و همچنین بهترین راننده کیه

ولی همچنین میخواستیم بدونیم که در شرایط متفاوت

.اون متغیر چه مقدار تقسیم شده ،چقدر با گذشت زمان تغییر کرده

،اگر راننده کم و بیش مهم بوده باشه

،اگر تیم کم و بیش مهم بوده باشه

با گذشت زمان، و همچنین اگه اونا

.دارای مهمهای متفاوت تو شرایط متفاوت هستن

پس برای مثال، در شرایط آب و هوایی متفاوت

،راننده هایی بهتر از راننده های دیگه عمل کردن

.راننده های دیگه از دیگران

،یا تو پیستهای مختلف راننده ها تو پیست های خیابانی بهتر بودن

.یا در پیست های دائمی استادیومها

علاقه داریم ببینم که این تفاوتهای .مختلف چقدر تاثیرگذار بودن

وقتی شما ماشین های دهه ۵۰ رو ،با ماشین های امروزی مقایسه میکنید

،منظورم ماشینهای مسابقه ای هست

.اولین نکته که به چشم میاد راحتی اونهاست

.این ماشین ها اصلا راحت نبودن