Please Excuse My Younger Brothers (うちの弟どもがすみません)

- หนึ่ง สอง... - หนึ่ง สอง...

โอ้ สำเร็จแล้ว

นี่นายรู้ไหมเนี่ยว่าเราผ่าแตงโม เพื่อจะเอามากินกันน่ะ

ขอโทษนะเมกุจัง อุตส่าห์เตรียมไว้ให้แท้ ๆ

ไม่เป็นไรหรอก

ยังมีที่แช่เย็นไว้อยู่เลย

ตอนนี้ฉันกลับมาเยี่ยมบ้านเกิด

ในเมื่อเป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน

พวกเก็นเลยพาฉันมา เพื่อใช้เวลาครอบครัวด้วยกัน

ดีใจจังที่มา

เมื่อเช้าเล่นเอาสงสัยเลยว่าจะพาไปไหน

เราจะออกไปกันแล้ว เตรียมตัวให้เสร็จในสิบนาทีซะ

เอ๊ะ

วันนี้ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องพาไปด้วยกันให้ได้เลย

มาใช้เวลากับครอบครัวเนี่ย

สุดยอดไปเลย

ได้ฟังเรื่องราวมาบ้างก็จริง

แต่เป็นเด็กที่สนุกสนานกันจังเลยนะ

ใช่ไหมล่ะ

อิโตะจังบรรยากาศเปลี่ยนไปนิดหน่อย

เพราะเป็นพี่สาวแล้วไหมนะ

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ยังมีแต่เรื่องที่ฉันไม่รู้เพียบเลย

ไม่ได้เติบโตขึ้นหรอก

รู้แล้ว

เพราะมีความรักหรือเปล่า

หา

ไม่ใช่เหรอ

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

อยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับ พวกเด็กผู้ชายเชียวนะ

แถมยังเป็นหนุ่มหล่อใจดีอีก

ถ้าจะไม่เกิดความรู้สึกอะไรเลยเนี่ย คงเรียกได้ว่าแปลกแล้วละ

ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดด้วย ฉันว่ามันเป็นไปได้อยู่นะ

ลืมไปเลยแฮะ ว่าเมกุจังนี่ตั้งแต่เมื่อก่อนก็...

อ่านฉบับของเดือนนี้หรือยัง

หยุดใจเต้นไม่ได้เลยละ

เป็นคนที่เหมือน โตมากับเรื่องโรแมนติกนี่นะ

สำหรับฉันเนี่ย ถ้าถามว่าใครน่ามาเป็นแฟนอิโตะจัง

ก็ต้องเป็นลูกชายคนโตละมั้งนะ

ขอไปถามหน่อยนะว่าเขาคิดยังไง

เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวสิ

ก่อนอื่นเลย ฉันไม่ได้คิดไปในทางนั้นด้วยซ้ำนะ

อ้าว โทษที เป็นงั้นหรอกเหรอ

แต่ว่า...

ฉันก็ยังสงสัยอยู่ดี ไปลองถามสักหน่อยคงได้สินะ

เมกุจัง

นี่

เอาแต่พูดเรื่องผู้ชายคนอื่น มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ

ยัยบ้าเมกุ

โอตะ

เก็น

ฉะ ฉันจะช่วยพาไปตรง จุดชมวิวลับให้เป็นพิเศษเลย

เอาเป็นว่าอยู่ห่าง ๆ เมกุจังไว้ก่อนแล้วกัน

จุดชมวิวลับนี่อยู่ตรงไหนน่ะ

ใกล้ถึงแล้ว ๆ

แค่ปีนขึ้นไปสุดตรงนี้...

หือ

อะไร รีบไปเข้าสิ

มะมะมะ ไม่มีอะไร

นี่

คงไม่บอกให้ฉันกระโดดลงไป จากตรงนี้หรอกนะ

ไม่ใช่หรอกน่า

แค่จะให้สไลด์ตัวลงไป ตรงขอบ ๆ เท่านั้นแหละ

ถึงงั้นก็ขอผ่านดีกว่า

ที่นี่เยี่ยมไปเลยนะ

ถูกใจเหรอ

โดยเฉพาะรุยน่ะ

ถ้ายังไงพามาทุกปีเลยดีไหมนะ

ดีเลยนะ

ถ้าปีหน้าพวกคุณพ่อ มาด้วยกันได้ก็คงดีเนอะ

เราจะได้สร้างความทรงจำ ของครอบครัวใหม่ให้มากขึ้นด้วย

เธอเองก็ได้ไม่เหงา เพราะได้เจอเพื่อนสมัยเด็กด้วยนะ

ทำไมต้องยิ้มให้กัน อ่อนโยนแบบนั้นด้วยล่ะ

พอมาอยู่ในที่ที่ต่างไปจากปกติ ก็ได้เห็นรอยยิ้มพิเศษด้วย

เธอน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยาก กลับไปด้วยกันแล้วหรอกนะ

จะเป็นงั้นได้ไงล่ะ

ที่นี่ไม่มีเก็นกับทุกคนซะหน่อย

ฉันนึกว่าอยู่กันสองต่อสอง น่าจะไม่เป็นไรแท้ ๆ

แต่มันสงบใจไม่ได้เลย

นั่นสินะ

ฉันเองก็เริ่มจะรู้สึกว่า การมีเธออยู่ที่บ้านเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

หรือว่าเป็นเพราะฤดูร้อนหรือเปล่านะ

หรือต่อให้เธอจะคิดแบบนั้นขึ้นมา

ฉันก็จะลากเธอกลับไปด้วยอยู่ดี

ก็ฉันหาเหตุผลอื่นไม่ได้เลยนี่นา

เธอเองก็จำไว้ด้วยล่ะ

เหตุผลที่ฉันมองเห็น น้องชายตัวเองดูเปล่งประกายเนี่ย...

เก็นนั่นแหละเตรียมใจไว้ด้วยล่ะ

จบสักที...

ถ้าพามาใช้เวลาครอบครัวด้วยกัน แบบดีเกินไปเหมือนวันนี้อีก...

รีบ ๆ จบสักทีเถอะ

ฉันก็คงดีใจเกินไป

แล้วพรุ่งนี้ก็จะยิ่งใจดี กับทุกคนมากขึ้นไปอีกน่ะสิ

นี่เธอ...

หน้าดูแดงแจ๋เลยนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม

ไม่ต้องมายุ่งเลย

ถ้าฤดูร้อนไม่รีบสิ้นสุดลง

เดี๋ยวก็มีบางอย่างเริ่มต้นขึ้นกันพอดี

ฉันกังวลไปต่าง ๆ นา ๆ

แต่ฤดูร้อนก็จบลงในพริบตา

เอาละ เดี๋ยวต่อไป...

เราจะมาตกลงเรื่องเทศกาลโรงเรียนกัน

เริ่มจากกรรมการจัดงาน

- มีใครอยากอาสาหรือเปล่า - ค่ะ

นี่เป็นโอกาสทองเชียว

เมกุจังก็พูดไว้นี่นา

ไม่เข้าใจความรักเหรอ

อืม ก็ฉันไม่เคยมีความรักนี่นา

ฉันให้ความสำคัญกับเก็นก็จริง

แต่มันก็ไม่แปลก เพราะเขาเป็นน้องชายไง

งั้นก็ลองมองคนอื่นดูบ้างสิ

เอ๊ะ

อิโตะจังเอาแต่มองแค่ในบ้าน อยู่ตลอดเลยนี่นา

ลองเปิดโลกให้กว้างขึ้นดูบ้างไหม

เป็นกรรมการจัดงานเนี่ย เหมาะสำหรับเปิดโลกกว้างเลยนี่นา

งั้นก็ฝากด้วยนะ

ต่อไปก็คือห้องเราจะทำอะไรกัน

เราตัดสินใจจะแสดงละคร ตามที่เคยทำแบบสำรวจล่วงหน้า

เอ่อ...

กรรมการจัดงานนี่ให้มาที่นี่ใช่ไหมนะ

นี่ ๆ

เธอเองก็ดวงซวยเหมือนกันเหรอ

ดวงซวยเหรอ

ก็กรรมการจัดงานเนี่ย เป็นเหมือนเบ๊จิปาถะน่ะสิ

เลยไม่มีใครอยากทำนักหรอก

เบ๊จิปาถะ...

ฉันชื่ออุดากาวะ มาฟุยุอยู่ปีสาม

เธอล่ะ

สะ สวัสดีค่ะ

ฉันนาริตะ อิโตะ อยู่ปีสองห้องสาม

อิโตะจังสินะ อื้ม ๆ

ดูเอาจริงเอาจังอย่างที่คิดเลยนะ

เอ้า มานั่งข้าง ๆ ฉันสิ

เอ้า นี่สมุดโน้ตฉันนะ

งั้นฉันจะนอนแล้ว ประชุมเสร็จก็ปลุกด้วยนะ

เอาละ เราจะเริ่มประชุมกันแล้ว

อะไรเนี่ย ๆ มันเกิดอะไรขึ้น

ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่รุ่นพี่คนนี้จะทำตัวอิสระเกินไปไหม

นี่เป็นเนื้อหาของวันนี้ค่ะ

หืม

โอ้ ช่วยจดให้จริง ๆ เหรอเนี่ย

ขอบใจนะ

ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ

หืม

ฉันขอพูดในฐานะที่เป็น กรรมการจัดงานเหมือนกันนะคะ

ถึงคุณจะเหนื่อยแค่ไหน

แต่การนอนหลับหน้าตาเฉย ตอนทุกคนคุยกันมันเสียมารยาทนะคะ

นั่นสินะ โทษที ๆ

รอบหน้าฉันจะระวังตัว

แล้วก็พวกเราได้รับหน้าที่ ให้ทำป้ายติดหน้าประตูโรงเรียนค่ะ

พรุ่งนี้จะนัดประชุมกัน ต้องมาด้วยนะคะ

เข้าใจแล้ว

ถ้ามีอารมณ์จะไปนะ

ก็บอกว่าต้องมาให้ได้ไงคะ

งั้นถ้าอิโตะจังมารับ ฉันจะไปแล้วกัน

อะไรของเขาเนี่ย

เก็น

เงียบก่อน

- เจ้าชาย - เจ้าชาย

เขาไม่ชอบชุดนี้หรือเปล่านะ

ต้องจับมาใส่ให้ได้เลย

นี่ เจ้าชายนี่ละก็

หายไปไหนแล้วเนี่ย

นี่...

มันอึดอัดนะ

โอ๊ะ โทษที

ไม่อยากเล่นเป็นเจ้าชายขนาดนั้นเลยเหรอ

ได้รับเลือกให้เล่นบทสำคัญนี่ ฉันว่ามันสุดยอดออก

ตรงไหนกัน

เล่นตัดสินใจกันเอาเอง ตอนฉันนอนต่างหาก

นี่คืองานที่เธอต้องทำเหรอ

อื้ม

ดูลำบากแย่เลยนะ

อย่าขยันจนเกินตัวอีกล่ะ

ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะขอทำงานบ้าน ให้น้อยลงหน่อยแล้วกัน

ไม่ต้องห่วงหรอก

ว่าแต่ถึงขั้นขอเป็นกรรมการจัดงานเนี่ยนะ

ต้องชอบงานเทศกาลแค่ไหนกันเนี่ย

ปีนี้ฉันอยากลองทำดูเฉย ๆ น่า

ปีนี้เหรอ

ก็ที่ผ่านมางานกิจกรรมโรงเรียนแบบนี้น่ะ ไม่เคยมีใครมาดูฉันเลยนี่นา

ฉันไม่อยากไปขอร้องคุณแม่ ที่ตั้งอกตั้งใจทำงานเพื่อฉันด้วย

แต่ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

จะขยันสักหน่อยก็ไม่เป็นไรนี่นา มันผิดหรือไง

เล่นพูดงั้นคนที่ไม่อยากทำอะไรแบบฉัน ก็ดูไม่ดีสุด ๆ ไปเลยสิ

ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย

เข้าใจแล้วน่า

ฉันยอมเล่นเป็นเจ้าชายอะไรนั่นก็ได้

จะได้ไม่มาบ่นกันทีหลังด้วย ว่าฉันทำงานเทศกาลโรงเรียนพังน่ะ

นี่ไง

ก็ชอบเป็นซะแบบนี้

ถึงเขาจะบ่นมากกว่าใคร ๆ

แต่สุดท้ายก็ทำตัวเป็นครอบครัวที่ดีให้

เก็นที่เป็นแบบนั้นน่ะ ฉันชอ...

เอ๊ะ น่ากลัวชะมัด

เมื่อกี้เกือบจะเผลอหลุดคำว่า "ชอบ" เหมือนกำลังท่องกลอนแล้วไง

คืนนี้มีเทศกาลแกงกะหรี่เหรอเนี่ย

ฉันกังวลมากไปไหมนะ

ทะทะทะ ที่บอกว่าชอบเมื่อกี้ มันคือชอบในแบบครอบครัวต่างหาก

ทำซะเยอะเลยนะ

เอาเป็นว่าตอนนี้คิดถึง เรื่องงานเทศกาลโรงเรียนดีกว่า