Killing Season

NË VITIN 1992, USHTRIA SERBE PUSHTOI BOSNJËN E AFËRT

DUKE NISUR NJË LUFTË QË SHËNOI MASAKRA TË MËDHA NË CIVILË

NË EMËR TË PASTRIMIT ETNIK.

GJATË GJENOCIDIT VDIQËN MË SHUMË SE 200.000 NJERËZ,

SHIFRA MË E MADHE NË NJË KONFLIKT EVROPIAN,

QË NGA LUFTA E DYTË BOTËRORE.

NË VITIN 1995, FORCAT USHTARAKE AMERIKANE

DHE ALEATËT E TYRE TË NATO-S, NDËRHYNË MË NË FUND

DUKE LËSHUAR OPERACIONIN ''FORCA E MATUR''.

Ecni! Shpejt, shpejt!

Lëvizni! Lëvizni!

Uluni poshtë! Uluni poshtë!

- Ndaloni zjarrin! - Ndaloni zjarrin!

Ec!

BEOGRAD, SERBI

DITËT E SOTME

- Erdhe herët. - Edhe ti.

- E solle dosjen? - Po ti i solle paratë?

Jetë të gjatë!

Kam pritur për 18 vjet.

Po tani çfarë?

Gjueti.

Do të shkoj për gjueti.

SEZONI I GJUETISË

Një ditë tjetër dhe një raund tjetër dhune

në Siri këtë të shtunë.

Në qytetin verior Atma ka disa ditë që bëhen luftime,

duke shkaktuar shkatërrim të gjerë dhe viktima që tani

kanë kaluar numrin 35,000, me shumë civilë mes tyre.

Shtimi i trupave të tjera, në ato që me siguri

do të jenë beteja edhe më të përgjakshme,

ka shkaktuar shqetësimin brenda radhëve të rebelëve

dhe në të gjithë botën. Bisedimet në Uashington

po kërkojnë armatimin e kryengritësve

në Siri.

Duhet të fillojmë t'i marrim parasysh të gjitha mundësitë,

duke përfshirë edhe armatosjen e palës kundërshtare.

Ekspertët thonë se armatimi i grupeve në luftë

mes kundërshtarëve është një mënyrë e sigurt

për ta çuar vendin në një luftë civile të zgjatur.

Kjo gjithashtu do t'i marxhinalizonte

ata mes opozitës që kanë mbrojtur mospërdorimin e dhunës

apo për të avancuar me një strategji politike.

Ju lutem, lini një mesazh pas sinjalit.

- Babi, jam Krisi. - U lidhe me të?

- Jo, më doli sekretaria. - Pse nuk provon celularin e tij?

Sepse nuk ka celular.

Mund t'i dërgosh një postë elektronike.

Apo kompjuter.

Kështu që po lë një mesazh dhe...

Hej, shoku! Si po ia kalon?

Hej! Jam mirë. Shumë mirë.

Po ti? Ke qenë i heshtur në komunikim.

Thjesht kam qenë i zënë.

Si zakonisht.

Hej, dëgjo!

Nuk e di, nëse e ke parë ftesën,

por nesër kemi pagëzimin e Metjusit.

Po, po.

- Po e bëni gati që herët? - Çfarë?

Asgjë. Shumë mirë.

Do të jetë një ditë e madhe.

Ne po shpresonim që ti të vije.

Të them të drejtën, nesër e kam të vështirë.

Eja pra, babi! Çfarë pune ke?

Ti e di, punë të vogla.

Shiko, nëse e ke problem kishën,

mund të vish vetëm tek festa më pas.

Madje mund të vish edhe pa kravatë.

Kjo e ëmbëlson ujdinë.

Do të vijë ai?

Po, babi. Ai do të jetë atje.

Mami ka qenë e martuar me të për 20 vite,

dhe ti po aq fjalë i ke thënë atij.

Po, epo...

Shiko, siç të thashë, bir...

Këtu lart kam qenë disi i zënë.

E drejtë. Epo...

- Nuk po të shqetësoj më. - Nuk po më shqetëson.

Jo, nuk po më shqetëson.

Mbase vijmë ne ndonjëherë, të të bëjmë një surprizë.

Po, por më mirë telefononi më parë.

E drejtë.

Mirë.

Po të lë.

Mirupafshim, babi!

Mirupafshim, Kris!

Mirupafshim!

Dreqin!

Dreqin!

Dreqi e mori!

Mos!

Dreqin!

Keni probleme me motorin?

- Je si shumë larg shtëpisë, apo jo? - Kjo është e gjithë ideja.

Kam marrë pushime për shëndetin.

Po. Paç fat me atë!

- Mund t'i hedh një sy? - E rregulloj unë. Faleminderit!

Nuk e kam problem.

Duhet vetëm ta rimorkioj deri në fshat.

Por i bie 30, 40 milje, apo jo?

Të lutem, ma lër mua!

Kam punuar pa dokumente në Londër për shtatë vjet

dhe nuk më mbetej gjë tjetër,

veçse të bëhesha ekspert i makinave britanike.

Nuk kam nevojë për ndihmë. Faleminderit!

Mirë. Mirë.

Zotëri!

Unë...

Kam një dhimbje plage në këmbë

që vjen e shkon.

Më bën gjithmonë me humor të keq.

Provoje.

Po tallesh me mua. Dreqi e mori!

Duro! Unë po mundohem të ringjall makinën.

Nuk dua të më duhet të bëj të njëjtën gjë edhe për ty.

Duhej ta kisha rimorkiuar, më mirë.

Mirë, edhe njëherë, nëse mundesh.

Po.

Epo...

Ti je një çudibërës. Faleminderit!

Trupi i Krishtit të kishte bllokuar filtrin.

Nuk më pëlqejnë makinat amerikane. Janë shumë gërnjare.

Duhet të jesh shumë i kujdesshëm për mirëmbajtjen.

Kjo dhimbja në këmbë po më vdes.

- Duhet të shkoj... - Mirë. Predikimi im mbaroi.

Nëse nuk shkoj tani shpejt, do të mbyllet farmacia.

E vlerësoj ndihmën, zoti...

Emil Kovaç.

Ben. Beniamin Ford.

Merre shtruar!

Gjithashtu.

Merre shtruar!

Je i sigurt që je mirë këtu jashtë?

Andej nga vij unë, kjo është si një shëtitje në park.

Ku kështu?

Jam i sigurt që nuk do të kesh dëgjuar për këtë vend.

Vij nga larg. E lëmë me kaq.

Më provo.

- Është një fshat i vogël, Lukomira. - Po, në Bosnje!

Unë kam qenë stacionuar në Bradina.

- Po. - Atëherë. jemi vëllezër.

Nuk di ç'të them për atë.

E kam fjalën për në ushtri.

Më lejo të ta shtrëngoj dorën sërish.

Po, botë e vogël.

- Të mbajta shumë gjatë. - S'ka gjë.

Ora po ecën.

Është shumë e rrezikshme të ecësh me makinë.

Mendoj se do të kthehem pas. Do ta lë të më kalojë.

Je i mirëpritur të bashkohesh me mua, nëse do.

Nuk do doja të të shqetësoja.

Mund të të gënjej dhe të të them se brenda meje ka një të krishterë

që dëshiron që të vish, por në të vërtetë,

nëse të ndodh gjë ty këtu,

do të kthehet të më kafshojë në prapanicë mua.

Ka një fjalë për të.

Besoj se është karma.

Edhe pak minuta.

Uinçester, apo jo?

E vitit 1873. Arma që fitoi Perëndimin.

Po, ti je gjuetar si unë.

Po, herë pas here.

Unë nuk përdor atë.

Përdor këtë.

Kjo i barazon paksa shanset.

Jam plotësisht dakord.

E di, duhet ta pranoj,

nuk kam udhëtuar gjysmën e botës

thjesht për ajrin e malit.

- Kam ardhur për një trofe. - Për një bisht bardhë?

Për dre.

Dre? Të paskan dhënë leje. Sa me fat!

Mos kishe ndonjë mik tek ''Peshkimi dhe Jeta e Egër''?

Jo, kisha durim. 18 muaj më parë aplikova për licencë

për pesë dema.

Mbase mund të vish me mua nesër.

Jo, vërtet e kam.

Stuhia do të ketë kaluar dhe ajri do të jetë i pastër.

Mbase, kush e di, nëse je me fat,

mund t'i shtosh edhe një kokë tjetër koleksionit tënd.

- Çfarë përdor ti? - Unë përdor këtë.

Po ta tregoj.

- Ja. - Jezus Krisht, shoku!

Ke luftuar në Luftën Indiane?

Jo, ky është i njëjti hark që përdorja kur isha i vogël.

E di, ka një tërheqje shumë të pastër dhe të fortë.

- Jo të thatë, si i yti. - I imi nuk thyhet.

- Çdo hark mund të thyhet. - Ai është me lesh xhami.

Unë kam punuar me lesh xhami në një fabrikë.

Pas luftës?

Jo, para luftës. Jam ushtar i vjetër, si ti.

Por ndonjëherë është e vështirë

të kuptosh se kur duhet ta lësh fushëbetejën, apo jo?

Po flisje për leshin e xhamit.

Flluskat e vogla të birrës e gjejnë rrugën nëpër birrë

gjatë procesit të prodhimit.

Dhe çdo herë që ti e tërheq spangon,

leshi i xhamit dobësohet pak nga pak.

Dhe një ditë, ti po ndjek prenë tënde nëpër bar,