Twice Born (Venuto al mondo)

I ARDHUR NË BOTË

Alo? - Mund... mund të flas me Xhemën?

Xhema jam. - Xhema? Ti je vërtet?

Gojko? -Po. E shikon, unë jam.

Gojko im? -Gojko yt.

Kush telefonoi sot errët, në mëngjes?

Gojko.

Nga Sarajeva.

Ka muaj që përpiqet të më kontaktojë nga amabasada.

Organizojnë një shfaqje për të kujtuar Rrethimin.

Më kërkoi të shkoja.

Duhet të ketë edhe foto të Diegos.

Duhet të shkoj në zyrë. Kam shumë punë për të bërë.

Nuk mund të nisem kështu.

Nuk e di...

Sigurisht që e di.

Po, Pietro? -Pietroja kurrë nuk do vijë me mua.

Por është një mundësi edhe për të.

Merre.

Gojko!

Ende është gjallë. -Ai gjithmonë ka qënë gjallë.

Mami.

Shkojmë, mami.

Pietro.

Grua e bukur. -Plakë. -Shko mbushu.

Ti je muzikanti. -Jam shakaxhi.

Të pëlqeu? -Shumë.

Ka ndonjë akullore? -Po, atje te qoshja.

Si i thoni akullores në Bosnjë? -"Sladoled".

Çokollatë, vanilje... -Nëse them vetëm akullore më kuptojnë?

Mirë. Mund të më japësh ca lekë?

Prit. Ja ku ke.

Thuaji faleminderit.

Djalë i mirë. -Ashtu si babai.

Më telefono, Xhema. Kur të duash.

Fle i ulur

sepse nëse shtrihem mund të ndjej zemrën time në sytë e mi.

Ishte më e lehtë të vrapoje mes granatave, sesa të ecje mes rrënojave.

Xhema?

Jam Gojko. Udhërrëfyesi yt.

Pra, ti po bën disa kërkime për... Oh, për Andriçin.

Po, për tezën e diplomës.

Ke ndonjë vend të mirë për të qëndruar? -Po, në një bujtinë. Jam mirë.

Mos u shqetëso sepse, mund të flesh edhe poshtë urës në Miljacka, po të duash

dhe askush nuk do të të shqetësojë.

Në ditët e sotmë nuk ka pijanecë apo hajduta.

Pastrimi komunist.

Kjo është hera e parë që ne dalim nëpër botë.

Të lutem.

Lojrat Olimpike po fillojnë

dhe ne nuk kemi dëborë, ndaj jam pak i shqetësuar.

Shiko, kam ardhur këtu për të studiuar luftën e Andriçit.

Kam nevojë për dikë që mund të më çojë në vende të lidhura me të në Bosnjë.

Mbase ju nuk jeni personi i duhur.

Kam makinë.

Çfarë po bën? -Jo, jo, jo. Mos u shqetëso!

Është gjermane. Ata i bëjnë këtu te ne montimet. Na besojnë.

Dhe e di pse? Sepse ne jemi shumë të saktë.

Mirë, mbae nuk jemi dhe aq të saktë, por me siguri që jemi të lirë.

Unë të paguaj shumë mirë.

Atëherë duhesh të jesh një kuçkë e vërtetë.

Çfarë? -Duhet të jesh një kuçkë e vërtetë.

Ndalo. Ndaloje makinën.

Çfarë dreqin po mundohesh të më mësosh? Profesoreshë italiane, je?

Poezia është arti që dëgjon jetën e njerëzve.

Kjo qenka e marrë.

Poezia. Poezia është Zoti, kur ndjen nostalgji për njerëzit.

Është e vështirë të përkthesh poezinë.

"Një grusht toke që bie, dhe varrmihësi shan e pështyn."

Të lutem, Xhema, hip!

Nuk është makina ime. Ma dha një shok hua dhe i dhashë gjysmën e rrogës.

Të lutem! Hip, tani! Mjaft me këtë.

Ti sjell fat.

Ti grua e bukur italiane.

Për çfarë bënte fjalë poezia?

Për një varrmihës. Atij iu desh të varroste një poet

dhe mbi varrin e tij shan e pi duhan.

Dhe pështyn. -Po. Pështyn.

Kuptova diçka.

Shqiptohet ashtu siç shkruhet,

dhe fjalët bien dakord me të tjerat pranë tyre.

P.sh., nëse ka një emër femëror, çdo gjë bëhet femërore.

Ne jemi shumë elegantë, e di?

U martove?

Po. -Më thuaj, si është ajo?

Isha me fat.

Po shtëpia në Monte Trebeviç? Ende është atje?

Është mbuluar me mina, por...

nëse do mund të shkojmë atje lart dhe të shpërthejmë.

Njerëz, njerëz! Vëmendje, ju lutem!

Më lini t'ju prezantoj shoqen time italiane, Xhemën.

Xhema, ky është Zorani. Një imitues i madh. Njohur ndryshe si Kafka.

Babai i tij, filozofi ynë vendas, i njohur si Kanti.

Ky është Bojani, saksofonisti ynë i mrekullueshëm.

Eja këtu, të të prezantoj me miken time italiane.

Ky është Diego, fotograf. Një shok amerikan. Diego!

Eja këtu.

Ky është Mlado, një skulptor i madh, dhe është më i çmenduri prej nesh.

Aktorja e madhe, Ana.

Një grua që e duan të gjithë, dhe e kanë pasur shumë njerëz.

E kalova ditën i shtrirë në dëborë, me skiatorë që kërcenin mbi mua

me copa akulli që fluturonin në sytë e mi.

Me shumë gjasa do të verbohem, dhe kjo nuk është mirë për një fotograf.

Por nuk e kuptoj pse nuk vije syze dielli.

Dreqin.

Jo. Ajo është si të bësh dashuri me rrobat veshur.

Asgjë nuk mund të futet mes teje dhe lentes.

Këtu.

O Zot, çfarë qeshjeje.

Po del me dike? -Jam me dikë prej shumë vitesh.

Po ti? -Unë?

Jam i lirë.

Jam i lirë. Lër gjithçka dhe eja t'ia mbathim bashkë.

Ku?

Në Brazil. Të fotografojmë fëmijë që punojnë në miniera në Kumaru.

Unë do të nisesha nesër.

Isha shumë i lumtur por tani jam i trishtuar.

Edhe unë do të iki nesër.

Më falni, Mirna Mari? -Dhoma 13.

Mami?

"Mami..."

A mund ta mbaj unë?

Kujdes kokën

Më lejo të prezantohem, zonjushë.

Unë jam vëllai yt, Gojko. Dhe do të jem edhe babai yt,

në kujtim të babait tonë të larguar kohët e fundit.

Faleminderit.

Mamaja ime dëshiron të të falenderojë që më dhe punë.

Shumë i mirë.

Pyet, nëse dëshiron ta mbash fëmijën.

Oh, është shumë e ëmbël.

Vogëlushe.

Do fëmijë?

Po ti?

Është gjithçka që dua.

Ejani, forca. Mirë se erdhe në shtëpinë time.

Princesha italiane mund të flejë këtu.

Ti, fotograf, do të flesh në dhomën time.

Mos u shqetëso, çarçafët janë të pastër.

Unë do fle në divan.

Më thuaj. -Poetin tonë e ka zënë gjumi.

Mirë, natën e mirë. -Jo, unë jam dashuruar me ty.

Je i marrë. -Dua ta kaloj pjesën e jetës me ty.

Mirë. Sa vjeç je? -23.

Mirë, largohu. Natën.

Poezi e bukur, Gojko. Urime.

Vetëm...

Jo. Më lësho.

O Zot.

Dhe tani je e imja.

Faleminderit.

Këtu afër ndodhet një tavernë. E sillja shpesh mamanë tënde.

Bëjnë një karbonara që...

Le t'ia mbathim.

Unë jam e lumtur, baba. Jam e bindur.

Po ai amerikani? Ai që telefonon natën?

Nuk ka asnjë tjetër. -Atëherë... s'ka karbonara.

Urime! -Faleminderit.

Je i çmendur, i çmendur.

Të thashë që do të vija shpejt në Romë.

Nuk mund të rrish këtu. Kjo është shtëpia e babait tim. Sapo jam ndarë.

Po.

S'ka gjë. Kujdesem vetë për veten. Kam se ku të rri.

Armando? -Diego! Si të shkoi udhëtimi, Diego?

Shumë mirë. Dëgjova këshillën tënde.

Ndoqa rrugën dhe... -Aurelia ! -Aurelian, po.

Kam një dhuratë për ty.

Është nga fëmijëria im, kur kam qënë i vogël.

Të prezantoj me karrigen time.

Shiko, nuk kam ndryshuar fare.

Prapanica ime ka të njëjtën masë.

Je e lumtur që më sheh?

Po? Mbase? Pak fare?

Diego! Një kafe.

Diego. Ti je fotograf? -Po, po. Fotograf jam.

Punon në dasma, për reklama?

Publicitet më shumë. -Publicitet, mirë.

Interesante, hë?

Mund ta kem nderin ta nxjerr vajzën tënde për darkë sonte?

Sigurisht, Diego.

Një mrekulli, eja këtu.

Vërtet mendon se dua të jetoj këtu?

Jo, është e një shoku, e atij që njoha në Brazil.

Këtej.

Gjithçka për ty, e dashur.

Eja.

Çfarë parfumi ke hedhur?

Xhel dushi, Juniper.

Ulu.

Më fal. Kam harruar këmishën në shtëpi.

Këta janë qirinj varrezash. -Vetëm këto kishin në supermarket.

Kur i ke bërë këto fotografi? -Harrove?

A ke menduar ndonjëherë çfarë duhet të bësh si punë?

Ka shumë plaka që duan një portret të bukur për gurin e varrit.

Ato nuk do të na çojnë shumë larg. -Jo, por ne kemi mbërritur tashmë.

Me mua çdo ditë do jetë festë, zemër. T'a premtoj.

Si ka mundësi që je kaq i lumtur gjithmonë?

Nuk duroj dot të jem i trishtuar.

Të dua, Xhema.

Natën në shtëpia e Gojkos? -Po.