Can You Ever Forgive Me?

BERDASARKAN KISAH BENAR

3:30 PAGI

Dia lebih tua daripada mak saya.

Saya rela dibunuh jika masih bekerja di sini pada usia dia.

Jika awak tanya dengan baik, saya boleh bunuh awak sekarang.

Kita tidak dibenarkan makan atau minum di sini.

-Ya. -Diamlah.

Apa awak kata?

Saya percaya saya kata, "Diamlah."

Kemaskan barang-barang awak.

Saya dah hampir siap dokumen ini.

Sekarang juga.

Cepatlah.

Sejak bila awak begitu cerewet?

STESEN JALAN 86

Hei, teksi!

Terima kasih.

Tapi tiada orang di situ.

Saya bersendirian di situ.

Bila buku awak yang seterusnya akan diterbitkan?

Itu soalan yang baik.

-Ini saya tak sangka. -Awak jemput saya, bukan?

Awak tak balas.

Ada tempat letak kot, ya?

Di parti saya, kot diletakkan di atas katil saja.

Gembira berjumpa awak juga, Lee.

Awak tak telefon saya kembali. Saya ada idea baharu.

-Itu sebab awak datang? -Ya.

Saya gembira awak datang. Cubalah berseronok.

Saya suka temu bual. Jangan salah faham.

Tapi lebih elok jika awak dapat selesaikan segera.

Awak dah baca?

Saya menulis setiap hari sejak 25 tahun lalu.

Awak pernah rasa susah untuk memulakan penulisan?

Saya tak percaya rintangan pengarang wujud.

Awak tak pernah mengalaminya?

Rintangan penulis ialah istilah yang dicipta komuniti penulis

bagi menjustifikasikan kemalasan mereka.

Saya berjaya kerana saya sanggup duduk dan menulis. Itu saja.

Tak guna.

Saya tidak suka kerana dia benci struktur plot linear.

Cepatnya. Awak dah makan?

Boleh awak balas panggilan saya minggu ini?

Ya, kita lihat nanti.

Saya ada banyak projek menarik.

Saya cuma minta ejen saya balas panggilan.

Saya rasa pembaca tak mahu baca biografi Fanny Brice.

Mungkin kita ada percanggahan pendapat

tentang perkara yang dianggap menarik.

Selamat malam.

Kenapa almari bilik air awak penuh dengan tisu yang

hampir habis digunakan?

Supaya tetamu boleh gunakan tisu baharu.

Itu gila, Marjorie.

Tiket saya dah hilang, tapi itu kot saya, di hujung sana.

Selamat malam, cik.

Awak akan jadi kaya.

Apa salah berikan sedikit kepada ahli keluarga?

-Untuk keluarga. -Betul. Saya takkan kahwin.

Wang saya akan diwarisi Alexandra dan Leo.

Mungkin mereka akan kahwin satu hari nanti.

Itu lama lagi. Kita boleh bincang dalam beberapa tahun lagi.

-Saya mahu bincang sekarang. -Zan masih muda.

Kita perlu fikir kerana mereka sepupu kita.

Itu perkara biasa. Datuk dan nenek kita pun sepupu.

Ya, lihatlah kita.

Kamu mahu wang saya.

Nah, Jersey.

Ini udang, kesukaan kamu.

Makanlah, ini kesukaan kamu.

Awak masih ada bayaran tertunggak, Cik Israel.

Ya, saya tahu. Tapi kucing saya sangat tenat dan ia dah tua.

Maaf, doktor minta separuh jumlah tertunggak dibayar

sebelum pemeriksaan dilakukan.

Kamu tak angkat sumpah Hippocrates?

Awak hutang kami $82.

Aduhai.

Jika doktor keluar, dia akan nampak keadaan ia.

Baiklah, saya ada $14.

Maaf, tak cukup.

Sekurang-kurangnya separuh daripada jumlah tertunggak.

Kedai Buku Jalan Crosby

Dungu.

Okey. Buku ini saja.

Janganlah begitu. Saya bawa semua buku ini ke sini.

Saya bayar $2. Selebihnya, saya tak mahu.

Saya bukan mahu wang yang banyak,

saya tak mahu bawa balik buku-buku ini.

-Kucing saya sakit. -Saya tak mahu buku lain.

Ada orang sedang tunggu.

Awak tak perlu kurang sopan. Kedai ini ada jual karya saya.

-Awak siapa? -Saya Lee Israel.

Cik Israel, kami ada buku awak di sana.

DISKAUN 75%

-Awak memang kurang ajar. -Ambillah buku awak.

-Cik Israel. -Hai, Andrei.

-Sudah tiga bulan. -Ya, saya sedang usahakan.

Saya tak mahu hubungi pihak pengurusan.

Boleh beri saya sedikit masa?

Saya melalui waktu yang sukar. Saya dipecat.

Saya rasa kerana diskriminasi umur.

Awak sudah lama di sini. Awak baik terhadap ibu saya.

-Cuba bayar secepat mungkin. -Ya, terima kasih.

Hei.

Boleh panggil penghapus serangga periksa pangsapuri saya?

Ada banyak lalat di dalam.

-Selamat petang, sayang. -Hei, Jack.

-Boleh beri saya bir? -Saya tak tahu. Bolehkah awak?

Lee Israel.

Saya Jack Hock.

Kali terakhir kita bertemu, terima kasih, kita berdua

mabuk di parti buku yang teruk. Betul tak?

Saya tak begitu ingat.

-Awak kawan Julia... -Steinberg.

Ya.

Dia bukan ejen lagi. Dia sudah meninggal dunia.

Yakah? Sungguh muda.

Mungkin dia belum mati, mungkin dia pindah ke subbandar.

Saya tak pasti.

Ya, betul. Dia kahwin dan dapat anak kembar.

-Lebih elok mati. -Betul.

Tadi saya pergi putihkan gigi. Bagaimana?

Kenapa awak buat begitu?

-Gigi mendedahkan usia. -Okey.

Boleh saya belanja minum? Awak penulis terkenal.

-Terima kasih. -Craig, tambah minuman.

Saya tak begitu ingat parti yang awak sebut tadi.

Saya tahu ada sesuatu berlaku tapi saya tak ingat.

Udang tak sedap?

-Ini dia. -Awak Jack Hock, bukan?

Betul, Jack Hock yang suka membantah dan melawan.

Mungkin saya akan ingat nanti.

Awak apa khabar?

Saya tidak dibenarkan memasuki Kedai Buku Jalan Crosby.

Saya tidak dibenarkan memasuki semua kedai Duane Reade.

Dulu saya suka mencuri. Sekarang tidak lagi.

Tapi rupa saya mudah diingat orang.

Sekarang saya kena naik bas untuk pergi beli syampu dan aspirin.

Saya gurau saja. Ada banyak kedai selain Duane Reade.

-Awak kencing di almari baju. -Apa?

Awak kencing di almari baju. Sekarang saya ingat.

Semua orang cakap tentang lelaki Inggeris yang kacak.

-Terima kasih. -Yang sangat mabuk

dan sangka almari kot ialah tandas.

Awak rosakkan kot bulu bernilai beribu-ribu dolar.

Mereka langsung tak tahu perkara yang berlaku.

Kot bulu menjijikkan mereka penuh dengan air kencing.

Begitu busuk hinggakan anjing ikut mereka.

Setidaknya awak tergelak.

Selepas hari itu, ramai yang enggan bercakap dengan saya.

-Lupakan saja. -Mari minum.

-Apa kerja awak, Jack Hock? -Macam-macam.

Kebanyakannya itu.

Saya ada kokaina yang bagus, jika awak mahu.

Tidak.

Saya bukan pengedar dadah. Cuma kadangkala apabila perlu.

Apa-apa saja, awak pun sama saja.

Sekarang jam 4.00 petang, awak dah mabuk.

Saya tak mabuk.

Bukan "apa-apa saja" tapi "apa-apa pun".

Apa-apa saja, mari minum. Hari masih awal.

Hei!

Awak turun di hentian seterusnya?

79. Awak?

Ya, sama. Bolehlah.

Saya rasa saya pernah nampak awak di kedai Zabar.

Awak marah seseorang.

Pekerja mereka kurang sopan. Saya biasa pergi ke sana.

Roti mereka sedap.

Sedap?

-Sedap. -Sangat sedap.

Amboi.

-Itu pun dia. -Siapa?

Pekerja Kedai Buku Jalan Crosby yang tak guna.

-Betul? -Saya tak sangka.

Saya suka bau awak.

-Pen dan kertas, cepat. -Kenapa?

-Cepat. -Sabarlah.

Dah siap!

-Rumah saya di sini. -Tempat yang cantik.

Dulu lebih cantik. Awak pula?

Dua blok di depan.

Baiklah.

Jack, gembira jumpa awak.

-Jumpa esok. -Baiklah.

KEDAI BUKU TWELVETREES

"Lee, hari ini sepatutnya ada penggambaran Esquire

dengan Spence."

"Kebelakangan ini memang sukar. Terima kasih kerana bersimpati."

"Daripada, Kate."

"Catatan tambahan, maaf sebab ada kesan kotor

kerana banyak menangis."

Surat permohonan maaf yang baik.

Ini sangat istimewa. Kenapa awak nak jual?

Ia menyelerakkan rumah.

Saya bukan seseorang yang sentimental.

Ini tulisan tangan dia.

-Awak Lee Israel, ya? -Ya, ada orang lain?

-Saya dah baca biografi awak. -Betul?

Awak penulis yang handal.