King the Land (킹더랜드)

ใช่คุณแน่เหรอคะ

ตอนนี้มีน้ำมีนวลขึ้นมานิดนึงน่ะค่ะ

ให้เงินเดือนเท่าเงินทอนผมก็ไม่ติดนะ

คงไม่ต้องยืนทั้งวันใช่ไหมคะ เผอิญฉันเป็นพวกเท้าแบน

- คือว่า… - กินข้าวที่ไหนเหรอคะ

การสื่อสารคือเรื่องพื้นฐาน สำหรับพนักงานโรงแรมอยู่แล้วค่ะ

- จะสื่อสารกับแขกได้… - อย่าห่วง

ฉันเก่งภาษาเกาหลีโพดๆ

ฉันเรียนเอกรัฐศาสตร์ และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศมาค่ะ

ผมจะนำการสนทนา

จากระดับสายตาของแขก…

เขินอะ อย่าจ้องสิครับ

คือ…

(สัมภาษณ์การฝึกงานโรงแรมคิง ประจำปี 2015)

หมายเลข 511 เชิญเข้ามาค่ะ

หมายเลข 511 นี่มาไงคะ

เราเลือกเฉพาะคนที่จบสี่ปีไม่ใช่เหรอคะ

ต้องขอโทษด้วยครับ

สงสัยจะมีอะไรผิดพลาด ในขั้นตอนตรวจเอกสาร

สวัสดีค่ะ ฉันหมายเลข 511

ชอนซารังค่ะ

(สัมภาษณ์การฝึกงานโรงแรมคิง ประจำปี 2015)

งานอดิเรกคือเล่นเปียโนนี่คะ

ลองเล่นดูไหม

- ตอนนี้เหรอคะ - ค่ะ ตอนนี้แหละ

แต่ไม่มีเปียโนนี่คะ

ใช่ไงคะ

เล่นเปียโนเป็นงานอดิเรก

แต่เล่น "ตะเกียบ" เนี่ยนะคะ

นี่งานอดิเรก ไม่ใช่ความสามารถพิเศษนี่คะ

ถึงจะเล่นไม่เก่ง แต่ฉันก็ชอบเล่นค่ะ

ลองยิ้มดูหน่อยค่ะ

นี่

แกเล่นเพลงนั้นจริงเหรอ

อือ ก็เขาสั่ง จะขัดได้ไง

แต่นั่นระดับโรงแรมคิงเลยนะ

แกต้องละเลงแนวๆ เบโธเฟนสิ

ปังปุ

เธอสอบผ่านจ้ะ

ขอบพระคุณค่ะ ฉันจะทำเต็มที่นะคะ

นี่ จะละเลงเบโธเฟนหรือโมสาร์ท ก็นกทุกกรณีอยู่ดีแหละ

แม้แต่พนักงานฝึกหัดเดือนเดียว ยังรับแค่คนที่จบหลักสูตรสี่ปีเลย

รู้แล้วแกจะยังไปสัมภาษณ์เพื่อ

ก็ไม่อะไรหรอก

ฉันอยากรู้ว่าโรงแรมเบอร์หนึ่งในประเทศ สัมภาษณ์งานยังไงน่ะ

ถ้าแกกระจ่างแล้ว ก็ไปทำที่ดิวตี้ฟรีกับฉันเถอะ

เมินนางซะ ไปโบยบินกับฉันดีกว่า

ไม่เอา ฉันจะไปทำงานโรงแรม

โธ่ ทำไมล่ะ

ฉันแค่ชอบโรงแรมน่ะ

ชอบโรงแรมกว่าฉันงั้นเหรอ

นี่ ทีแกยังชอบไนต์คลับกว่าฉันเลย

น้อยใจไม่ไหวแล้ว

เอาอะไรมาพูดเนี่ย

ปล่อยไว้ไม่ได้ละ

ไปคลับกันเถอะพวก

ตอนนี้เนี่ยนะ

จะไปไหนของแก

- ไปกัน - อะไรของนาง

โทษนะครับ

ผมมองอยู่สักพักแล้ว

อยากมาดื่มด้วยกันไหมครับ

ขอโทษด้วยนะคะ

พอดีฉันกับแก๊งเพื่อนสาว กำลังคุยเรื่องซีเรียสกันอยู่

เอาเบอร์มาให้ฉันก็ได้ค่ะ

เฮ้ย

นี่

ไว้จะโทรไปนะครับ

เฮ้ย แกไปแจกเบอร์คนแปลกหน้าได้ไงเนี่ย

แปลกหน้าอะไรเล่า นับจากนาทีนี้ก็คุ้นหน้าแล้ว

ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าให้มีใจก่อนแล้วค่อยคบ

อย่ามานั่งคิดมากตอนคบไปแล้ว

นี่ ความรักมันมีลำดับที่ไหนยะ

ฉันล่ะอยากรู้จริง

ว่าแกจะแต่งกับใคร ด้วยความรักไร้ลำดับนั่น

เพ้อปะเนี่ย

จะแต่งงานเพื่ออยู่กับคนคนเดียว ไปตลอดชีวิตทำไมก่อน

พอๆ แค่คิดก็สยองละ ไปกันเถอะ ให้ไว

ไปกัน

วันนี้ฉันขอบายนะ เหนื่อยสุดๆ

- ไนต์คลับมีไว้ไปตอนเหนื่อยนี่แหละ - เดี๋ยว…

แกเพิ่งกลับจากบินมาสดๆ นี่ กลับไปนอนดีกว่านะ

หลับไม่เต็มอิ่มยิ่งเหนื่อย อย่านอนเลยดีกว่า

จับนางไป

- วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์นะ - โอ๊ยตาย

ฉันคึกแล้วเนี่ย

ใครเนี่ย

ฮัลโหล

ค่ะ ฉันหมายเลข 511 ชอนซารังค่ะ

คะ

จริงเหรอคะ

ฉันน่ะเหรอคะ

ได้ไงคะ

เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ

ค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณค่ะ

ทำไม มีอะไร

เกิดอะไรขึ้น

ฉันผ่านแล้ว

ฉันได้งานโรงแรมคิงแล้ว

ยินดีด้วย ซารัง

- ครับ - ลงผิดที่นะครับ

- อะไรนะ - ตึกข้างๆ ต่างหากครับ คุณลงผิด

ทางนี้ครับ ทางนี้

นี่ ทางนี้ๆ

ทางนี้ ทางนี้ครับ

ทางนี้ๆ

สิ่งที่สำคัญสุดสำหรับเด็กฝึกงาน

ไม่ใช่การเข้าใจเนื้องาน หรือคอยเป็นลูกมือ

มันอยู่ที่ตรรกะ

ต่อให้คล่องแคล่วแค่ไหน หรือพยายามยังไง

แต่ถ้ามีคนบอกว่าขาดตรรกะ ก็คือจบเลย

จบ

ยกตัวอย่างเช่น การมาทำงานสายตั้งแต่วันแรก

แล้วอ้างว่า "ผมมาสาย เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นตึกข้างๆ ครับ"

แถมาได้ข้างๆ คูๆ

ถามจริงเถอะ นาย…

นายซื้อรองเท้ามาจากไหน

ซื้อที่มิลานครับ

มิลานเหรอ

ชุดสูทสามชิ้นจากมิลานก็มา ดีๆ

เดี๋ยวคนก็คิดว่าเป็นเชื้อพระวงศ์หรอก

- จังหวะนี้ต้องขำสิ - อ๋อครับ

พวกนายต้องหัวเราะ คนเขาจะได้มองว่ามีตรรกะ

เอาล่ะ ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะบอกให้ฟังว่าตรรกะที่ว่าคือ…

นาฬิกานี่ของก็อปใช่ไหม

ไม่ใช่ครับ

ของแท้เหรอ

เอาใหญ่นะเรา นี่ แป๊บนะ

เบ็ดเสร็จแล้วเท่าไรเนี่ย

เป็นเศรษฐีเหรอครับ

ผม…

- ไม่ใช่ครับ - นั่นไง เห็นไหมล่ะ

เห็นไหม

หมอนี่สวมบทเป็นเศรษฐีอยู่

ขืนไม่เจียมตัวแบบนี้ ภัยความมั่นเล่นงานแน่

นี่แหละตัวอย่างของคนตรรกะวิบัติ

ระหว่างที่อยู่ใต้อำนาจฉัน

ไม่ต้องทำอะไรเลย ทำตามคำสั่งอย่างเดียว เข้าใจไหม

- ครับ เข้าใจครับ - ขอดังๆ อีก เข้าใจไหม

- ครับ เข้าใจครับ - ค่ะ

(ทีมสนับสนุนการขาย เด็กฝึกงาน กูวอน)

นายฝึกงานครั้งแรกใช่ไหม

พรุ่งนี้ห้ามมาสายนะ

ผมไม่ได้มาสายนะครับ

เริ่มงานเก้าโมงแล้วมาตอนเก้าโมง ก็แปลว่าสายนั่นแหละ

มาทำงานก่อนเวลา อย่างน้อย 30 นาที เข้าใจนะ

ว่าแต่ทำไมพูดไม่มีหางเสียงล่ะครับ

เพราะเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันไง

เราต้องลงเรือลำเดียวกัน ในโลกอันโหดร้ายนี้นะ

อย่ามัวนั่งนิ่ง เอาขาลงแล้วทำอะไรสักอย่างสิ

ทำอะไรล่ะ ไม่มีอะไรให้ทำสักหน่อย

ไม่มีอะไรทำก็ต้องทำเหมือนว่ามี

นี่ ฉันให้เครื่องคิดเลข แกล้งๆ จิ้มเครื่องคิดเลขไป

เอาขาลงด้วย

เมื่อกี้ได้ยินแล้วใช่ไหม

ชุดนี้นี่ห้ามเลยนะ นาฬิกาก็ไม่ได้

ถ้าจะใส่ ก็ใส่เรือนเก่าๆ เหมือนของฉัน

จำเป็นเหรอ เพื่อ

การใส่อะไรที่แพงกว่าหัวหน้าในที่ทำงาน เท่ากับคิดจะลองดี

จะอวดรวยก็ค่อยอวดข้างนอก

ฉันไม่เคยอวดสักหน่อย

โอ๊ยตาย หมอนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

เดี๋ยวคนก็คิดว่านายดิ่งพสุธามาทำงานหรอก

ถูก

ฉันดิ่งพสุธามา

ฮะ

พอดีฉันต้องรีบบินมาจากเกาะเชจู

แล้วมันทำไม

อยากจะบ้าตาย

ฟังดีๆ นะ

ฉันเนี่ยฝึกงานมาห้าครั้งแล้ว

ถ้านายยังเป็นแบบนี้นะ

อย่าว่าแต่ได้เป็นพนักงานประจำเลย ชั่วคราวก็ยังยาก เรียกสติตัวเองทีเถอะ

- เด็กฝึกงาน - ครับ เด็กฝึกงานโนซังชิกครับ

- เด็กฝึกงาน - ครับ เด็กฝึกงานโนซังชิกครับ

ทำไมมาคนเดียวเนี่ย

- เราจ้างนายมาคนเดียวเหรอ - ไม่ครับ

ผมนึกว่าเรียกแค่ผม

แล้วจะไปไหนอีก ก็เรียกเขามาสิ

- จริงครับ - อะไรของนาย

อะไรน่ะ เขาทำอะไรนั่น

พอดีว่าเขาต้องนั่งเวลาทำงาน

โห ลุกแล้ว

ว้าว อย่างชิล

เท่จัด นึกว่าท่านประธานเสด็จเอง

เขาน่าจะฝึกงานครั้งแรก

ผมจะคอยช่วยเขาเองครับ

- โอเค ช่วยฉันด้วยล่ะ - ครับ

- เอาไปให้ฝ่ายธุรการ - ครับ

แล้วก็ถ่ายสำเนาอันนี้อย่างละสามชุด

มือๆ เอามือออกมา

ถ่ายสำเนานะ โอเคครับ

โก ไป

ยังไม่ถ่ายสำเนาอีกเหรอ

ฉันไม่รู้ว่ามันทำยังไง ก็เลยเสิร์ชอยู่

ไม่รู้ได้ไงเนี่ย

ก็ไม่เคยทำมาก่อน

คุณหนูตัวจริงเลยเว้ย

มีคนรับใช้คอยทำอะไรแบบนี้ให้ มาตลอดหรือไง

ส่วนนี่เครื่องสแกน อย่าใช้เครื่องนี้ล่ะ