Poor Things

ZAWIERA TREŚCI ZWIĄZANE Z TYTONIEM

BIEDNE ISTOTY

Pa.

Pa! Pa!

Pa, pa, pa.

- Cześć. - Pa.

Sterta organów bez iskry dochodzącej z mózgu

czy krwi pompowanej z serca,

niczym towar rzeźnika na niedzielny lunch.

Kto pokusi się o rekonstrukcję?

I kto dostrzeże różnicę między człowiekiem a zwierzęciem, jeśli takowa istnieje?

Śmiało!

Znacie przecież podobne układanki z dzieciństwa.

Tylko mnie trudno się skupić, gdy ten potwór przemawia?

Jest wybitnym chirurgiem.

Prowadzi przełomowe badania, a to sala jego ojca.

Po czym wnosisz, że jesteś uczestnikiem tej rozmowy, McCandles?

Ty jedynie zasiadłeś w pobliżu.

Spieprzaj, kolego. Spraw sobie garnitur.

Naprawdę sądzi pan, że to właściwe miejsce dla wątroby?

Mogę spytać, czemu ma służyć to ponowne układanie?

Mojej rozrywce.

Panie McCandles!

Po wykładzie zapraszam na przechadzkę.

Pańska praca.

Spodobała się?

To wytwór miałkiego umysłu bezskutecznie aspirującego do mierności.

- Dziękuję. - Potrzebuję asystenta.

Chętnie.

- Jest pan religijny? - Wierzę.

- W Boga czy we mnie? - Żart, jak pan wie...

Jest mój.

Nie musi pan objaśniać.

Diabelskie dzieło.

Może zapuści pan brodę?

Wyglądałbym jak pies w fularze.

Dzieci lubią psy.

A posada?

Chodźmy.

Bóg!

Bóg.

- Witaj! - Witaj.

Bello, oto pan McCandles.

Dzień dobry.

- Kew. - Krew.

- Kew. - Krew.

- Krew. - Właśnie tak.

Nic mi nie jest.

Śliczna ociężała.

Doznała uszkodzenia mózgu.

Naprawiłem je,

lecz jej umysł nie jest zsynchronizowany z wiekiem ciała.

Dziewczyna zaczyna mówić i rozwija się w błyskawicznym tempie.

Jest olśniewająca.

Należy skrupulatnie notować postępy.

Zajmie się pan tym?

To zaszczyt.

Siu!

Siu!

Tak, to ekscytujące.

Chyba chodziło o...

Pani Prim!

Siu.

Nie lubisz wędzonych śledzi?

Osobiście mam do nich słabość.

Zwłaszcza rankiem.

Bella też tnie?

Tylko martwych.

Tylko?

Tylko.

Tylko.

Dziab! Dziab!

Kies!

Kies!

Leć!

Kies!

Przyswaja 15 słów dziennie.

Koordynacja wciąż niestabilna.

Wieczorami lepsza.

Włosy rosną 2,5 cm w dwa dni.

- Oto wykres. - Świetnie.

Może pan iść. Do jutra.

Skąd się wzięła?

Ma pan gromadzić dane.

Niedorzecznych pytań jak dotąd nie zlecałem.

„I tak, gdy wrócili z lasu,

spotkała mamusię i tatusia.

Tego wieczoru zjedli tyle ciasta, że wszystkich zemdliło.

Tak się cieszyli, że znów są razem”.

Ty mój tatuś, Bóg?

- Ja... - Prim mówi, że ty nie.

Że Bella niczyja.

Kto to ten niczyj?

Jesteś sierotą.

Twoi rodzice zginęli.

A ty ciąć rodziców, Bóg?

Nie.

Byli moimi przyjaciółmi.

Dzielnymi odkrywcami.

Zginęli w lawinie błotnej w Ameryce Południowej.

Przesuwali granice tego, co znane,

i zapłacili za to.

Ale tylko tak należy żyć.

Odesłali cię, bym się tobą zajął.

Martwi?

Niestety, kochanie.

Biedna Bella.

Ale kocha Bóg.

Śpij tu.

Nie.

Dobranoc, droga Bello.

Tu rodzice.

W Peru, tak.

Czemu piszesz notes każdy orzech?

Notuję, ile pokarmu przyjmujesz.

Ile?

Powiedz Bella inne miejsca.

To Lizbona, w Portugalii.

Południe Francji. Alpy.

Australia.

Daleka i groźna, ze względu na ludzi i zwierzęta.

Bella chce patrzeć świat.

Bello?

Nie sądzę, by wolno nam było tu wchodzić.

Bello?

Nie.

To niebezpieczne.

Nie.

Bóg?

Na zewnątrz muszę.

Na zewnątrz? Nie. Pracujemy.

Ciąć paluszki?

Candles mnie weźmie.

Oczywiście...

Nie.

Tak, zewnątrz.

Wychodziła już?

Nie.

Stworzyłem jej tu zajmujący i bezpieczny świat.

Teraz.

- Bello. - Teraz!

Teraz!

Bello.

Na zewnątrz może cię zabić bardzo wiele rzeczy.

Na śmierć?

Węże, powozy, groźne ptaki, trzęsienia ziemi,

wdychane z powietrzem toksyczne trawy...

Bello.

Bello, spójrz!

- Zabij. - Co?

Czemu śmieszne palce, Bóg?

Gdy byłem bardzo mały,

ojciec zamknął je w niewielkim metalowym pojemniku,

by sprawdzić, czy zdoła spowolnić wzrost kości.

Ból był tak wielki,

że aby nie płakać,

z wielką uwagą wpatrywałem się w pozostałe palce

i wyłącznie poprzez obserwację

zacząłem pojmować ich szczegółową budowę.

Gdy wrócił,

ku jego zdziwieniu uśmiechałem się.

Dobry Boże!

Miał niekonwencjonalny umysł.

Czas iść.

Nadchodzi burza.

Czemu ją pan straszy?

Jest eksperymentem,

którego wyników nie powinny wypaczyć

żadne zewnętrzne czynniki.

Stać! My idziemy!

Nie.

Bella chce iść lody.

Nie.

Bella chce!

Moja twarz. Ludzie boją się Boga.

Wyśmiewają go.

Bóg piękny.

Lubię psia twarz.

Właśnie.

- Iść! - Nie!

Nie teraz? Nie nigdy?

Po prostu nie.

- Bello! - Nie!

Nie! Nie!

- Wybacz mi. - Nie!

Nie!

Wybacz, kochana.

Matko Boska!

FUNKCJE ZACHOWANE

Co pan jej zrobił?

Czemu ją pan ukrywa?

Proszę wyjaśnić, bo pójdę na policję.

Powiem, bo to radosna opowieść.

Rzadko trafia się ciało, które choć martwe, jest tak bliskie życia.

Stężenie jeszcze nie wystąpiło,

wychłodzenie również.

Pulsu brakowało,

lecz aktywność elektryczna pozwalała zmarłą ożywić.

Nie uczynił pan tego.

Wiedziałem jedynie, że dawnego życia