White Christmas (화이트 크리스마스)

Λευκά Χριστούγεννα Επεισόδιο 1

Πρώτα να σας συστήσω το σχολείο μας.

Ακόμα κι όσοι δεν είναι μαθητές ή γονείς, έχουν όλοι ακούσει για το Λύκειο Σουσίν.

Είναι ένα ανεξάρτητο ιδιωτικό σχολείο με το 0,1% των κορυφαίων μαθητών.

Πρώτο σχολείο στην εθνική κατάταξη των ικα- νοτήτων των μαθητών, επί τρία συναπτά έτη.

Πρώτο στην εισαγωγή φοιτητών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ, επί πέντε συναπτά έτη.

Απαγορεύονται όλες οι άλλες δρα- στηριότητες, πέρα απ’ το διάβασμα.

Σαν τα άλογα του ιπποδρόμου που τρέχουν με παρωπίδες,

είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε μπροστά κι όλα τα άλλα είδη εκπαίδευσης είναι αποκλεισμένα.

Αν δεν πρέπει να κρίνουμε τους μαθητές βάσει βαθμολογίας, τότε πώς;

Απ’ το τραγούδι; Το χορό; Το τρέξιμο;

Μια απομονωμένη περιοχή, όπου οι μαθητές είναι οικότροφοι.

Δεν υπάρχουν διακοπές κι οι γονείς επισκέπτονται ελάχιστα.

Σχεδόν θα μπορούσε κανείς να το πει τιμωρία.

Ένας διάσημος αρχιτέκτονας χρησιμοποίησε ως πρότυπο το Λούβρο

και σχεδίασε αυτή τη γυάλινη πυραμίδα μέσα στα βουνά.

Εδώ μέσα ζούμε. Το ονομάζουμε «Το Αλκατράζ των τριών χρόνων».

Πρέπει να είμαστε περήφανοι που μας επέλεξαν.

Πρέπει να ζήσουμε εδώ για 4 χρόνια, με το φόβο της αποτυχίας.

Αυτοί είναι οι κανόνες.

24 Δεκεμβρίου, η ώρα είναι ακριβώς 3 μ.μ.

Η επίσημη αργία του Λυκείου Σουσίν έχει αρχίσει.

Πάντα προετοιμαζόμαστε για το μέλλον και ζούμε για το αύριο.

Αλλά μια φορά το χρόνο, επιτρέπουμε την ελευθερία.

Είστε ελεύθεροι για 8 μέρες.

Απολαύστε τις κι ας συναντηθούμε ξανά.

Μετά, θα εργαστούμε σκληρά για άλλο ένα χρόνο. Τέλος.

24 Δεκεμβρίου, Παραμονή Χριστουγέννων.

Οι μόνες διακοπές του χρόνου... Οι 8 μέρες μόλις ξεκίνησαν.

Και...

...η ιστορία που θα διηγηθώ αφορά τη μάχη μου με ένα τέρας.

Έπρεπε να γίνω ο ίδιος ένα τέρας για 8 μέρες, για να το πολεμήσω.

Το σκεφτόμουν συνέχεια. Πότε ξεκίνησε όλο αυτό;

Με κηλίδωσες, με έκανες αξιολύπητο.

Με έκανες να είμαι το τέρας στη γωνιά.

Με φίμωσες.

Χλεύασες τις ψεύτικες ελπίδες μου.

Έκλεψες το μόνο πράγμα που είχα και το κρέμασες στο λαιμό σου.

Σου άπλωσα το χέρι μου κι εσύ το άφησες.

Με διέγραψες απ’ τα μάτια σου.

Τελικά, με ξεπέρασες.

Καλά Χριστούγεννα κι Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος.

Ύστερα από 8 μέρες, περπάτα το μονοπάτι δίπλα απ’ το μπονσάι.

Κάτω από τον πύργο του ρολογιού, θα δεις κάποιον νεκρό.

Τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός, σε καταριέμαι.

Οι άμοιρες ψυχές που παρέμειναν στο σχολείο,

να κατέβουν για αναφορά τώρα στην καφετέρια.

Επαναλαμβάνω... Οι εφτά αδύναμοι, ανόητοι μαθητές που παρέ- μειναν... να κατέβουν για αναφορά στην καφετέρια αμέσως τώρα.

Ο καθηγητής είπε ότι τα χρειαζόταν.

Η ημερομηνία είναι Παραμονή Χριστουγέννων, 24 Δεκεμβρίου.

Η ώρα είναι 6:12 μ.μ. Η τοποθεσία είναι η καφετέρια.

Ο Παρκ Μου Γιολ, ο μαθητής που όλοι οι γονείς θέλουν για γαμπρό τους.

Το πιο όμορφο κορίτσι στο Σουσίν, η Γιουν Ουν Σονγκ.

Και...

Λι Τζε Κιο; Β’ Λυκείου, α’ τμήμα;

Θα συστηθεί μόνος του.

Έφτασε ένα καινούριο μέλος.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ του Σουσίν, ο Γιουν Σου.

Γιουν Σου, πες κάτι.

Ευχαριστούμε για τα λόγια σου.

Ποιός άλλος; Ποιός είναι;

Β’ τάξη, α’ τμήμα, Τσοέ Τσι Χουν.

Δεν είναι το κάτι άλλο;

Πού είναι ο καθηγητής;

Πήγε να φέρει κάτι.

Λοιπόν... Υπάρχει κανένας άλλος;

Το ύστατο έβδομο μέλος των Χριστουγέννων.

-Αν ήξερα ότι θα ήταν εδώ, θα είχα πάει σπίτι μου. -Γεια σας, φιλαράκια!

Εμένα περιμένατε;

Είστε όλοι εδώ;

2,4,6,7. Εντάξει.

Εσείς μείνατε να μας εποπτεύσετε; Νόμιζα ότι θα ήταν ο καθηγητής των Αγγλικών.

Δεν έχω κοπέλα, ούτε οικογένεια, γι’ αυτό μου ζήτησε να τον αλλάξω.

-Τι σκληρός κόσμος. -Τρακάρισαν 13 αυτοκίνητα στον αυτοκινητόδρομο του Γιόνγκτζονγκ.

Πρώτα οι κυρίες.

Αυτό το κρασί είναι Σατώ του 2002...

Τέλος πάντων... Είναι ένα ακριβό κόκκινο κρασί που αγόρασα απ’ το ίντερνετ για 25€.

Αυτό το κρασί είναι σαν το αίμα μου.

Ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα το σέρβιρα σε εσάς, παιδιά.

Καλά θα κάνετε να μην πείτε σε κανένα ότι σας πρόσφερα αλκοόλ.

Εγώ μπορώ να υποσχεθώ, αλλά δεν ξέρω γι’ αυτό το πρότυπο καλής συμπεριφοράς.

Είναι Χριστούγεννα.

Σας ευχαριστώ.

Ωραία.

Πρέπει να έκανα κάτι φριχτό στην προηγούμενη ζωή μου.

Γι’ αυτό περνώ τα τελευταία Χριστούγεννα της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου μαζί σας.

Ω;

Είστε μόνο 29 χρονών;

Μοιάζετε πάνω από 35.

Σκασμός. Τέλος πάντων, είστε παγιδευμένοι μαζί μου.

Ας διασκεδάσουμε για τις επόμενες 8 μέρες. Στην υγειά μας.

Τιμωρούμαι για την προηγούμενη ζωή μου. Γιατί δεν πήγατε σπίτια σας;

Αν πάω σπίτι μου, ο πατριός μου κοιτάζει συνέχεια τον κώλο μου.

Μπαίνει μέσα όταν κάνω μπάνιο.

Πλάκα κάνω!

Δε θα ‘πρεπε, αντί για τον κωμικό, να ψυχαγωγείται το ακροατήριο;

-Σκοπεύετε να μελετήσετε; -Είστε τρελός;

Λένε ότι πέφτει πάνω σου κατάρα αν μελετήσεις κατά τη διάρκεια των χειμερινών διακοπών.

-Το έχετε ακούσει κι εσείς αυτό; -Φυσικά.

Είναι η καρδιά μου.

Ξέρετε πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία;

Γιατί δε θα μπείτε στο Πανεπιστήμιο αν μελετήσετε μες στα Χριστούγεννα;

Στα ηχητικά εφέ... ο Τζο Γιονγκ Τζε.

Το άκουσα απ’ το τεχνικό προσωπικό. Απ’ τον καραφλό υπεύθυνο.

Ήταν το 1999. Ακριβώς πριν 11 χρόνια.

Παραμονή Χριστουγέννων.

Ακριβώς πριν τη νέα χιλιετία. Υπήρχε μεγάλος ντόρος.

Ήσασταν πολύ μικροί τότε για να το θυμάστε.

Τέλος πάντων, όλοι γύρισαν σπίτια τους και μόνο μια μαθήτρια παρέμεινε.

Ολομόναχη σ’ αυτό το τεράστιο σχολείο.

-Κι ο καθηγητής που παρέμεινε; -Ο καθηγητής;

Ναι...

Αν ένας μαθητής επέλεγε να παραμείνει εδώ, ήταν υπεύθυνος για τον εαυτό του.

Αυτός ήταν ο κανόνας.

Εν πάση περιπτώσει, εξαιτίας εκείνου του περιστα- τικού, αν ένας μαθητής παραμείνει στο σχολείο...

...πρέπει να παραμείνει κι ένα καθηγητής τώρα πια. Οι κανονισμοί άλλαξαν.

Ακούστε αυτή την ιστορία.

Ακόμη και την παραμονή των Χριστουγέννων, μελετούσε μέχρι αργά τη νύχτα.

Κουράστηκε και πήγε στο χώρο αναψυχής του δευτέρου ορόφου για καφέ.

Σιγοτραγουδούσε όσο γινόταν ο καφές.

Αλλά ένιωθε κάτι παράξενο. Ανατρίχιασε.

Έτσι, χαμήλωσε τη φωνή της.

Αλλά το τραγούδι δυνάμωσε.

Από πίσω της.

Απ’ τον άδειο διάδρομο, το τραγούδι γινόταν σταδιακά πιο δυνατό..

Τί τρέχει;

Είστε καλά; Μπορείτε να περπατήσετε;

-Με συγχωρείτε... -Μπορώ να έχω λίγο νερό;

Μάλιστα.

166; Σας καλώ απ’ το Λύκειο Σουσίν.

Ναι, έχουμε κάποιον εδώ που έπαθε ατύχημα με το αυτοκίνητο.

Ευχαριστώ.

Ρωτάνε πόσο άσχημα χτυπήσατε.

Περπάτησα μέχρι εδώ. Δε νομίζω να έχω σπάσει τίποτα.

Χτύπησα λίγο στο μέτωπό μου.

Δεν έχει σπάσει τίποτα, αλλά έχει χτυπήσει στο μέτωπό του.

Έχει απόλυτα τις αισθήσεις του.

Μάλιστα...

Συγνώμη;

-Υπήρχε και κανένας άλλος; -Ήμουν μόνος.

Δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ευχαριστώ.

-Τί είπαν; -Δε μπορούν να έρθουν αυτή τη στιγμή.

Έχει συμβεί ατύχημα στον αυτοκινητόδρομο. Είπαν να ξανακαλέσουμε αν χειροτερέψει.

Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσατε να καλέσετε; Οικογένεια ή φίλοι;

Γιουν Ουν Σονγκ, πρέπει να φοβάσαι.

Υπάρχει ένα φάντασμα στους κοιτώνες των κοριτσιών. Ένα φάντασμα που σιγοτραγουδά.

Αυτό το σχολείο έγινε μεικτό το 2001.

-Τι; -Δεν υπήρχαν κορίτσια το 1999.

Αστείο;

-Τί τρέχει; -Έγινε ένα αυτοκινητιστικό.

Κόφτο. Δε θα δουλεύει αν μπει νερό.

Το ξέρω, είναι αδύναμο απέναντι στο νερό και στο μαγνήτη.

Το δοκιμάσαμε στο παρελθόν.

Βγάλαμε το ψεύτικο αυτί σου και το κολλήσαμε σε μια μαγνητική ράβδο.

Δεν ξέρω γιατί έχω τόσο μεγάλη περιέργεια.

Ζούσα στη σιωπή επί μια βδομάδα εξαιτίας σου.

Λυπάμαι.

Λυπάμαι για όλα. Ζητώ συγνώμη. Συγχώρεσέ με.

-Τι θέλεις; -Σε παρακαλώ, θα με συγχωρέσεις;

Σε παρακαλώ... Εγώ θα με συγχωρούσα στη θέση σου.

Τι θέλεις;

Κατά τη διάρκεια της ζωής σου, κάποια πράγματα κατά καιρούς σε δυσαρεστούν.

Μπορεί εγώ απλά να αστειεύομαι, αλλά εσύ μπορεί να πληγωθείς.

Τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ζητήσουμε συγνώμη και να αλληλοσυγχωρεθούμε!

Μπορούμε να το πούμε με λέξεις. Πώς τολμάς να το στέλνεις αυτό;!

Δεν το έστειλα εγώ. Σοβαρά.

Άκουσέ με, δεν το έστειλα εγώ.

Στην ευχή!

Με καταριέσαι; Θα σε σκοτώσω.

Έχω ήδη πολλές ποινές. Θα μπορούσα να αποβληθώ.

Το κεφάλι σου;

Βλέπεις πόσο νοιάζομα για σένα; Πώς τολμάς να μου στέλνεις ένα τέτοιο γράμμα;

Δεν στο έστειλα εγώ!

Μη μου λες ψέματα. Ποιός άλλος θα μπορούσε να ήταν;

Ποιός απ’ τους άλλους πέντε; Ο Παρκ Μου Γιολ; Ο Τσοέ Τσι Χουν;

Εσύ πρέπει να είσαι!

Πήρα κι εγώ το ίδιο γράμμα.

Τι; Τι συμβαίνει εδώ πέρα;

Γιατί δε με ακούς;

-Τότε, ποιος ήταν; -Ε, παιδιά...

Έλαβα κι εγώ ένα.

Κι εσύ το ίδιο;

Τι; Είναι φάρσα λοιπόν;

Ποιός τολμά να κάνει τόσο αρρωστημένη πλάκα;

Ο καθηγητής είπε ότι το επίπεδο ασφάλειας έχει αλλάξει.

Έπρεπε απλά να ‘χα πάει σπίτι.

Πιστεύεις ότι είναι πλάκα;

Φυσικά. Έτσι πίστευα απ’ την αρχή.

Λοιπόν, γιατί έμεινες πίσω;

Κοίτα... Είμαι δημοσιογράφος, έτσι;

Πιστεύεις αλήθεια ότι είναι μια πλάκα;

Ή μήπως έφτιαξαν ένα πλαστό για να κρύψουν την αλήθεια;

Πότε πήγαν όλα στραβά;

Με κηλίδωσες, με έκανες αξιολύπητο.

Με έκανες να είμαι το τέρας στη γωνιά.

Με φίμωσες.

Χλεύασες τις ψεύτικες ελπίδες μου.

Έκλεψες το μόνο πράγμα που είχα και το κρέμασες στο λαιμό σου.

Σου άπλωσα το χέρι μου κι εσύ το άφησες.

Έπρεπε να μου το πεις ότι δε θα ερχόσουν σπίτι.