The Last Repair Shop

Λατρεύω το βιολί!

Τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή μου; Θα έλεγα, η υγεία της οικογένειάς μου.

Αρρωσταίνουν ο ένας μετά τον άλλον.

"Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο για τον τάδε" κι άλλα τέτοια.

"Θα σ' ακούσω να παίζεις σε ένα λεπτό.

Να του πάω το φάρμακό του".

Τους καταλαβαίνω, αλλά τι να κάνουμε;

Θέλω να πω…

"Θα παίξω μόνη μου, τότε".

Αν δεν είχα το βιολί μου από το σχολείο,

κατά πάσα πιθανότητα… Δεν ξέρω τι θα έκανα.

Μην το γρουσουζεύεις!

Το Λος Άντζελες είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα της δισκογραφίας.

Τα επισκευασμένα όργανα παρέχει δωρεάν σε μαθητές η Διεύθυνση Εκπαίδευσης,

μία από τις τελευταίες στις ΗΠΑ που το κάνει.

Στην καρδιά της πόλης,

ελάχιστοι αφοσιωμένοι πολίτες, όλο και λιγότεροι, συντηρούν αδιάκοπα από το 1959

80.000 μαθητικά όργανα.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ

ΓΥΜΝΑΣΙΑ

Για να δούμε.

Υπάρχουν τέσσερα τμήματα.

Το τμήμα επιδιόρθωσης χάλκινων, εγχόρδων,

ξύλινων πνευστών

και πιάνων.

Στα έγχορδα…

Κάποιες σημειώσεις είναι λες και τις έγραψε γιατρός…

"Βιολί, σπασμένο κλειδί.

Προχωρήστε στην αναγκαία επιδιόρθωση".

Σ' αυτήν την περίπτωση βγάζουμε το παλιό κλειδί,

βάζουμε καινούργιο…

ΝΤΕΪΝΑ έγχορδα

…περνάμε τη χορδή,

και το βιολί επιστρέφει στον μαθητή.

Το ξύλο σπάει με έναν μοναδικό τρόπο.

Αν αφήσεις ανοιχτή μια ρωγμή, το όργανο βουίζει.

Σε νευριάζει πολύ.

Στο βιολοντσέλο είναι δύσκολο να βρεις το τελευταίο μικρό βουητό.

Το βρίσκεις και λες "Ωραία! Πάει τώρα".

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι παιδί.

Ορισμένα παιδιά έρχονται από ένα σπίτι με αγάπη και στήριξη.

Κι άλλα, από πολύ δυσλειτουργικές καταστάσεις.

Όσα έχουν σπάσει στην ψυχή

και το μυαλό σου είναι τα πιο δύσκολα.

Αυτά δεν ξανακολλάνε.

Αυτά χρειάζονται χρόνο.

Και φροντίδα.

Γύρω στα 27 μου άρχισα να αποκαλύπτω τον ερωτικό προσανατολισμό μου.

Ήταν 1975.

Μην ξεχνάτε ότι ήταν άλλες εποχές.

Δεν ήταν αποδεκτό να είσαι γκέι.

ΟΧΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΓΚΕΪ

Σε χτυπούσαν στον δρόμο.

Σε κοπανούσαν και σε σκότωναν.

Από τα 13 μου, λοιπόν, είχα βάλει τα δυνατά μου να μην είμαι.

Προσπάθησα να το αποβάλω.

Να εξελιχθώ πέρα από αυτό. Δεν τα κατάφερνα όμως.

Νόμιζα ότι ήμουν χαλασμένος.

Σαν το βουητό στο βιολοντσέλο.

Η επιλογή ήταν να δυστυχούσα, παριστάνοντας κάτι που δεν ήμουν,

ή να με περιφρονούσαν, να με χλεύαζαν, να με χτυπούσαν, αν ήμουν ο εαυτός μου.

Ή απλώς να αυτοκτονούσα.

Είχα αρχίσει να περνάω μια κρίση.

Οι γονείς μου ήταν κι οι δύο μουσικοί.

Η μαμά μου μού έμαθε ότι η μουσική είναι σαν το κολύμπι.

Ο ρυθμός είναι διαρκώς παρών.

Αν σταματήσεις, δεν υπάρχει μουσική.

Ποτέ μη σταματήσεις.

Συνέχισε.

Όποια καταστροφή και να σε βρει, εσύ να συνεχίσεις.

Μην παραιτηθείς. Μην τα παρατήσεις.

Να επιμείνεις.

Ξέρετε.

Έτσι, δεν επέλεξα. Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το δεχτώ.

Δεν ήμουν χαλασμένος.

Δεν ήθελα επιδιόρθωση.

Αποφάσισα, λοιπόν, να το αποδεχτώ.

Γνώρισα τον σύζυγό μου. Γίναμε μπαμπάδες.

Κι είμαστε ζευγάρι σχεδόν 23 χρόνια τώρα.

Έτσι, είμαι ακόμα εδώ.

Ζωντανός.

Ελεύθερος να είμαι καλός, τρυφερός, αυθεντικός.

Οπότε…

Δεν είναι εύκολο να είσαι παιδί.

Οπότε, προσπαθούμε τουλάχιστον

να τα βοηθήσουμε όσο γίνεται στο παίξιμο των μουσικών οργάνων.

Αν μου έλεγες πριν από πέντε χρόνια...

ότι θα έπαιζα σουζάφωνο,

θα έλεγα "Ρε συ!

Μάλλον ψέματα μου λες, αδερφέ.

Δεν ξέρω να παίζω τίποτα".

Γιατί ποτέ δεν θα μπορούσα να έχω τόσο ακριβό όργανο σ' αυτήν την ηλικία.

Στο σπίτι μου, στη γειτονιά μου, κανείς δεν είχε λεφτά γι' αυτό.

Ικέτευα τους γονείς μου για να μου πάρουν ένα.

Πάντα μου έλεγαν το ίδιο πράγμα.

Δηλαδή "Ή η τούμπα ή εσύ" στο σπίτι.

Κι εγώ ήμουν σε φάση "Μάλιστα...

Μάλλον δεν υπάρχει αυτή η επιλογή".

Ευτυχώς όμως μου έδωσαν ένα σουζάφωνο από το σχολείο.

Ήμουν... 13, 14;

Συγκινούμαι, γιατί αν το σκεφτείς,

τώρα είμαι 18, μόλις τελείωσα το σχολείο.

Θα σπουδάσω. Τώρα ξεκινάω τη ζωή μου

και θα βρω έναν τρόπο να κάνω τη μουσική καριέρα μου,

πάθος μου, βιοπορισμό μου.

Χωρίς τούμπες και σουζάφωνα από το σχολείο…

Ποτέ δεν ξέρεις.

Για παράδειγμα, "Τμήμα χάλκινων, ευφώνιο.

Διαρροή. Συγκόλληση όπου χρειάζεται.

Να γίνει υπερηχητικός καθαρισμός. Χρειάζεται αγάπη και φροντίδα".

ΠΑΤΙ χάλκινα

Πολλές φορές αναρωτιέμαι

ποια μικρά χεράκια κρατούσαν το όργανο πριν από μένα.

Έχω ένα μεγάλο βάζο

που το λέω "το βάζο με τους θησαυρούς".

Εκεί έχω όλα όσα έχω βρει μέσα στα όργανα.

Μπαταρίες, βόλους, καραμέλες.

Μολύβια, γόμες.

Ένα παιχνιδάκι.

Είναι μικροσκοπικό, κάπου τόσο, και μαλλιαρό.

Είναι σαν μια μυστική επικοινωνία ανάμεσα στο παιδί και σ' εμένα.

Τι ιστορία θα μου έλεγε αυτό το όργανο

αν μπορούσε να μου μιλήσει;

Η δική μου ιστορία ήταν μια μεγάλη περιπέτεια.

Μια μεγάλη τρομακτική περιπέτεια.

Γεννήθηκα στο Μεξικό, σε μια πόλη που λέγεται Μορέλια.

Η μητέρα μου μας έλεγε "Μπορείτε να κάνετε ό, τι θέλετε στη ζωή.

Είστε έξυπνοι, δυνατοί.

Να παλέψετε γι' αυτό που θέλετε".

Από μικρό κορίτσι ήθελα το αμερικάνικο όνειρο.

Αποφάσισα λοιπόν να πάω στις ΗΠΑ.

Αν βάλεις κάτι σκοπό, τα καταφέρνεις.

Ταξιδεύαμε όλη νύχτα.

Όταν είδα τα κτίρια φωτισμένα έτσι…

έμεινα με το στόμα ανοιχτό.

"Πω πω! Είναι ακόμα καλύτερα από αυτό που φανταζόμουν".

Ήμουν ανύπαντρη μητέρα με δύο πολύ μικρά παιδιά.

Η κόρη μου ήταν τριών κι ο γιος μου έξι.

Έπρεπε να βρω την άκρη.

Έπιασα δουλειά σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων.

ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ

Ο ιδιοκτήτης είπε ότι θα με δοκίμαζε για μία εβδομάδα.

Μία.

Να σκουπίζω τις θήκες

και να του ετοιμάζω τα μουσικά όργανα που θα επιδιόρθωνε.

Όταν πέρασε η μία βδομάδα, μου λέει:

"Μάλλον θα σε κρατήσουμε λιγάκι παραπάνω".

Δούλεψα εκεί εφτά χρόνια.

Ο γιος μου είπε ότι ήθελε να δοκιμάσει να παίζει κλαρινέτο.

Η ενοικίαση κόστιζε 20 δολάρια τον μήνα.

Ήταν πολλά για μένα.

Ήμουν ανύπαντρη μητέρα, όπως είπα.

Και… δεν είχα τα χρήματα γι' αυτό.

Ήμασταν πολύ φτωχοί.

Καμιά φορά ούτε φαγητό δεν είχαμε.

Τύχαινε να μην έχουμε τίποτα τα Χριστούγεννα.

Όταν ήρθα σ' αυτήν τη χώρα σκεφτόμουν "Αυτό είναι το αμερικανικό όνειρο".

Κι όταν δεν είχα φαγητό για τα παιδιά μου, έλεγα "Αυτό δεν είναι αμερικανικό όνειρο".

Λίγα χρόνια αργότερα…

μου τηλεφώνησε ένας από τους τεχνίτες, ο Μαρκ Κόμο.

Είχε εμφανιστεί μια ευκαιρία από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης Λος Άντζελες.

Θα προσλάμβαναν δύο τεχνίτες για χάλκινα.

"Πρέπει να πας!

Να κάνεις το τεστ".

Επιδιόρθωση Μουσικών Οργάνων

Ήρθα για το τεστ…

Απαγορεύεται η είσοδος

ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

…κι ήμασταν 12 άντρες κι εγώ.

Είχα φοβηθεί!

Ένιωθα την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει το στήθος μου και να βγει.

Σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία ελπίδα εκεί μέσα.

Θυμήθηκα όμως τη μητέρα μου.

"Μπορείτε να κάνετε ό, τι θέλετε στη ζωή. Είστε έξυπνοι, δυνατοί.

Να παλέψετε γι' αυτό που θέλετε".

Το προηγούμενο βράδυ μίλησα στα παιδιά μου.

Τους είπα ότι θα περνούσα από ένα τεστ

κι αν όλα πήγαιναν καλά,

η ζωή μας θα άλλαζε εντελώς. Οπότε…

Το τεστ ήταν η πιο δύσκολη εμπειρία.

Είχα να καθαρίσω πάρα πολλά μικρά εξαρτήματα.

Τα πιστόνια πρέπει να ανεβοκατεβαίνουν.

Το πιστόνι πρέπει να κλειδώνει στον σωλήνα με έναν μικρό οδηγό.

Και πρέπει να ταιριάζουν γάντι.

Με το παραμικρό βαθούλωμα, την παραμικρή γρατζουνιά ή λίγη βρομιά…

δεν παίζει.

Έκανα το τεστ…

και γύρισα στο σπίτι.

Ήμουν στεναχωρημένη κι απογοητευμένη, θεωρούσα ότι δεν είχα ελπίδες.

Θεώρησα ότι οι άλλοι τα πήγαν πολύ καλύτερα.

Δεν ήθελα καν να περιμένω τα αποτελέσματα από τη Δ. Ε. Λ. Α. ,

ήμουν βέβαιη ότι δεν θα με έπαιρναν.

Ειδικά επειδή δούλευαν μόνο άντρες στο εργαστήρι.

Κι απλά το ξέχασα.

Είπα να τα αφήσω πίσω μου και να μην ενθουσιάζομαι

γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει.

Ναι.

Και μετά με πήραν τηλέφωνο.

Δεν έχετε ιδέα πώς ένιωσα.

Άρχισα…