Happy Birthday (Fête de famille)

Hoi.

Voorzichtig. Kom van die ladder af. -Laten we naar de hut gaan.

Hallo.

Ik had jullie eerder verwacht. Vincent was de bakspullen vergeten.

We moesten terug. “Altijd mijn schuld.

Waar zet ik het? -Waar ruimte is.

Het is een bende. Hij denkt dat hij een topkok is.

Zet hier maar. -Voor Marie is er wel plek.

Het gaat regenen. -Welnee, er komt geen regen.

We hebben alles hier.

Ik wil een recept van de cursus maken. Een heel lastige taart.

Altijd improviseren. -Ik heb een recept nodig.

Bij gebak Iet alles heel nauw.

Wat maak je voor lekkers?

Kip in zoutkorst. Alleen ben ik de gember vergeten.

Doe er wat koriander in voor de smaak. -Goed idee.

Vincent, kijk even wat je broer doet. Hij zoekt een verlengsnoer.

Is hij er al? -Ja, met de eerste trein.

Hij is niet alleen. Een nieuwe vlam.

Alweer? -Ja. Een Argentijnse.

Hoe heet ze?

Anita, geloof ik. “Rosita. Hoe moeilijk is dat nou helemaal?

Hoi. “Alles goed?

Het is een mooie meid: blauwe ogen, donker haar.

Ze was net nog in de zitkamer.

Hopelijk snuffelt ze niet rond. Hebben we haar weggejaagd?

Heb je aan m'n receptje gedacht? Voor methadon?

Heel leuk. “Niet dan?

Nee dus.

Wat moet je met die camera? -Dat weet niemand.

Hij filmt de hele ochtend al.

Ik maak archiefopnamen voor een opdracht met als thema ‘familie'.

Dus waarom niet m'n eigen familie?

Maar dit zijn geen archiefopnamen. -Hoezo?

Archiefopnamen zijn toch in het verleden gemaakt?

Zodra iets gefilmd is, is het verleden tijd.

Zo beduvel je de boel. -Waar is dat verlengsnoer?

'Op een woeste zee trotseert een boot manmoedig de golven.

Aan boord een familie in wind en ijskoude regen.

Aan het roer de oude, zwijgzame Jean.

Aan de touwen Vincent en Romain...

Dat is onze familie. -Nee.

'Op de uitkijk staat Andréa, de moeder...

Het is wel onze familie. -Nee, het is toneel.

Waarom hebben ze onze namen? -Daarom.

‘Zij is de echte kapitein.

Ze stranden op een eiland en ontmoeten een boze zeemeemin.

Tante Claire? -Nee, het is een verzonnen toneelstuk.

Jullie luisteren niet. -Jawel, hoor.

‘Een van jullie moet opgeofferd worden. -Van die tafel af.

We oefenen een toneelstuk. -Wat dan?

Voor de verjaardag van oma. -Een film, een toneelstuk...

Waarom ook geen musical?

Dan zeg jij: Wat valt er te lachen, Romain?

De tafel wiebelt. Geef die papieren. -Het is m'n script.

Script? Waarvoor?

De kinderen gaan een toneelstuk opvoeren voor ma.

Gaaf. Waarover? -Over de familie.

Over ons? -En alles komt erin.

Interessant. -Ook al je stommiteiten.

Ga vooral je gang.

Heb je zoveel uitgevreten? -Heel vel.

We gaan bij de boom verder oefenen.

Rosita.

Viespeuk.

Dit is Rosita.

Hallo.

Vincent, de broer van Romain.

Moedig van hem om je mee te nemen. -0ja? Hoezo?

Zomaar.

Rosita, kom eens kijken.

Waarom zo ver van de tafel? -Dan heb ik een wide shot, à la Ozu.

Een uniek zicht op de familie, als in het theater.

Iedereen krijgt zo evenveel ruimte.

Dan moet je een lager standpunt nemen. Ozu filmt bijna op de grond.

Dan zie je alleen voeten. -Je ziet veel meer bij hem.

Japanners eten op de grond. -Je gaat toch niet filmen tijdens de lunch?

Ja. Bezwaar? -Je gebruikt toch archiefbeelden?

Pratende archiefbeelden zijn levendiger, niet?

Archiefbeelden praten niet. -Tegenwoordig wel, hoor.

Nee, nee, wacht.

Met een tafelkleed is mooier.

Emma, help je even?

Hé, jongens?

Haal alles eraf.

Is dit een tafelkleed? -Nee, een gordijn.

Ishet al zo erg?

Ma, wist je dat Romain de lunch wil filmen? -Dan hebben we een aandenken.

Nee, ik maak een echte film. Voor mezelf.

Alweer? Wat voor film?

Dat heb ik al tig keer gezegd. Het is een opdracht.

Waarom zien wij je films nooit? -Ze zijn alleen voor geïnteresseerden.

Maar ik ben geïnteresseerd. Heel erg zelfs.

Neem jij even op, Jean? -Nee, ik ben met de saus bezig.

Vincent.

Nee toch. Waar ben je?

Nee, blijf waar je bent. We komen je meteen halen.

Jean, Emma? Claire staat langs de weg.

Vincent, we moeten haar gaan halen. Nu meteen.

Laat maar, alles moet naar binnen.

Kutzomer. “Help even.

Vincent, ga Claire halen. “Ja, kga dl.

Alles naar binnen.

Pak de borden.

Voorzichtig met de messen.

Het zit hier vast.

Help verdomme even.

Laat mij even. -Het zit muurvast.

Het is kletsnat. -Laat mij maar.

Na alle moeite, verdomme. We maken een nieuwe.

Wat doe je? -Ssst. Kom eens.

Rustig maar. -Wie helpt me met de uien?

Wat is er aan de hand, liefje?

Wat is er?

Het komt goed.

Kom snel, stap in.

Verdomme. -Stap in, ik pak alles.

Alles is naar de kloten. -Wat dan?

Alles.

Rustig, het droogt wel weer.

Het is zo weer droog.

Hallo. “Hallo.

Waarom heb je zoveel spullen bij je? -Omdat ik alles meegenomen heb.

Ik heb binnen een uur het eerste vliegtuig uit Californië genomen.

Heel goed van je.

Sorry dat ik zo zit te grienen.

Geeft niet. Huil maar.

Ik ben bekaf. -Geeft niet. Het is fijn dat je er bent.

Ik dacht dat ik het niet zou halen.

Ik had geen geld voor de trein en ben gaan carpoolen.

Maar die gek probeerde me te pakken.

Toen ik niet wilde, heeft hij me er langs de weg uitgegooid.

Ik heb zo lang mogelijk gelopen.

Ik wilde losjes arriveren, als verrassing...

zonder iemand te hoeven lastigvallen. Toen gooide die rotregen roet in het eten.

Waarom regent het toch altijd in dit kutland?

Niet altijd. Vanmiddag scheen de zon nog.

Wat doen we? Gaan we? Ben je er klaar voor?

Ik heb geen cadeautje voor mama. -Je bent zelf het cadeautje.

de liefde, liefde, liefde

wie heeft het er nooit over?

Weet je nog dat we dit meezongen?

liefde is als een aarzelende lente

als zacht licht

maar vaak ook een ruïne

de liefde

liefde

geeft pit aan het leven

is als een windvlaag

als de maan door het gebladerte

de liefde, liefde, liefde

wie heeft het er nooit over?

des nachts draagt de liefde een mutsje

en overdag een masker

waar grimassen achter schuilgaan

de liefde

liefde

maar soms is het ook

het gezicht van een ander

die noch de een is, noch de ander

Wat ben je groot geworden, Milan.

Ikben Solal. <En ik Milan.

Dat weet ik.

Mam.

Is Emma er? -Ja, in de keuken.

Lieve kind van me.

Wat ben je mooi. Laat eens zien.

Mam, dit is Julien. Julien, dit is m'n moeder.

Hallo, Julien.

Ik ben Claire. En jij? -Julien, dat zei ik net.

Wat een leuke verrassing.

Je ziet er prachtig uit. -Dank je.

Jij ook.

Ik trek iets anders aan.

Mam, wie is die jongen met Emma? “Julien, haar vriendje.

Hij is zwart, hè? -Ja, ietsje.

Ietsje? Zwarter kan bijna niet.

Ja, ja...

Woont hij hier?

Nee, maar hij is hier vaak.

Zn moeder is vorig jaar aan kanker overleden. Hij is graag hier.

Hij is heel goed in muziek.

Je moet 'm hier 's avonds piano zien spelen.

Wij zitten dan rustig te luisteren. Heel bijzonder.

Maar slaapt hij hier?

Soms.

Soms of altijd?

Ze is nog zo jong voor een vriendje. Welnee.

Geweldig dat je er bent. Ikheb je zo gemist.

Ik heb me zoveel zorgen gemaakt.

Ik...

Ik stelde me je vaak in je eentje voor, ongelukkig en eenzaam.

En nu ben je hier.

zo levend, zo stralend, op mijn verjaardag. Een wonder bijna.

Het was een ware nachtmerrie met Paul.

Hij was in het begin zo aardig.

Maar het bleek een klootzak te zijn.

Hij zei dat ik z'n leven vergalde, maar het was andersom.

Ik was zijn speeltje geworden, totaal niet in staat om me te verzetten.

Tot er een lichtje aanging dat zei: Maak dat je wegkomt.