Professor, My Son (Mio figlio professore)

O ΓΙΟΣ ΜΟΥ, Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Η ιστορία μας αρχίζει μία μέρα του 1919 ή 1920...

...και τελειώνει σήμερα, παραμένοντας ίδια ανά τους αιώνες.

Δεν διεκδικεί δάφνες κοινωνικού μανιφέστου.

Είναι η ταπεινή ιστορία ενός πατέρα που έχει έναν γιο.

Αρχίζει στην Ρώμη, σε ένα παλιό σχολείο, ένα μεσημέρι.

Και μ'αυτά, παιδιά, ολοκληρώσαμε...

...την απόδειξη του θεωρήματος.

Μια στιγμή! Ο Οράτιος δεν σήμανε λήξη.

Ας εκμεταλλευτούμε αυτά τα λίγα λεπτά.

Ούτε το μάθημα της γυμναστικής τελείωσε ακόμα.

Αλτ!

Ακόμα έναν γύρο.

Εμπρός! Μαρς!

Τι τρέχει, ε;

Κύριε, είναι 12:10. Πέρασε η ώρα.

Μπα; Μπράβο, Αντολίνι! Γίνε εσύ Οράτιος. Έλα!

-Να διαβάσω; Συλλαβιστά; -Ναι.

Οράτιε!

Οράτιε!

-Αντρόνιο! -Μάλιστα, κύριε;

-Πού είναι ο Οράτιος; -Δεν ξέρω.

Πέρασε η ώρα. Δώσε εσύ την λήξη!

-Εγώ; -Ναι, ο Οράτιος απουσιάζει.

Αγόρι! Γυμνασιάρχα! Έχω ένα υπέροχο αγόρι!

Μπράβο! Συγχαρητήρια!

Φοβήθηκα, ήταν μαύρος, αλλά η μαμή τον ταρακούνησε...

-Θα μπορούσες να μείνεις... -Όχι, εγώ θα το κάνω!

Πρέπει να το μάθουν όλοι! Λήξη, λήξη! Έχω γιο!

Το μάθημα τέλος! Λήξη! Λήξη! Λήξη!

Το μάθημα τέλος!

Τέλος! Τέρμα τα μαθήματα!

-Καθηγητά, έχω γιο! -Αλήθεια;

Λήξη! Γεννήθηκε ο γιος μου ο Οράτιος!

-Πώς θα τον πεις; -Ίσως Οράτιο.

-Τι θέλεις να γίνει; -Τον βλέπω ήδη στην έδρα!

-Τι κάνει εκεί; -Είναι καθηγητής!

-Λατινικών! -Ναι! Όπως ο κος Καρντέλι.

Ελάτε! Ελάτε όλοι να δείτε!

-Μα τι κάνει; -Κοιμάται μάλλον.

Ο Οράτιος κοιμάται. Δεν νοιάζονται για το νυχτερινό.

-Καλησπέρα, παιδιά. -Καλησπέρα, κύριε.

Μουσική απόψε, ε; Ελάτε.

-Γιατί είναι κλειστά; -Χτυπάμε, αλλά δεν ανοίγει.

Οράτιε, που ήσουν;

-Καλησπέρα, δ/νις. -Καλησπέρα.

Αχ, τι βροχή κι αυτή!

-Άργησα; -Όχι, ο Οράτιος τώρα άνοιξε.

Τι είν'αυτά; Αντί να μελετάνε, παίζουν χαρτιά!

Εμείς του νυχτερινού είμαστε καλύτεροι.

-Καλησπέρα. -Καλησπέρα, δ/νις.

-Αντζελόνι, σβήσε τον πίνακα. -Δεν έχει σπόγγο.

Μορέλι, κλείσε την πόρτα.

Σας παρακαλώ, μπορείτε να έρθετε ένα λεπτό;

Η γυναίκα μου δεν νιώθει καλά από την ώρα που γέννησε.

-Η γυναίκα του γέννησε. -Ήταν αναστατωμένος.

Δεν πας να δεις τι τρέχει;

-Πότε γέννησε; -Σήμερα το μεσημέρι.

Μπράβο, ωραία. Λίγο ακόμα...

Όχι, όχι. Λίγο ακόμα, λίγο!

Τι αξιαγάπητο που είσαι!

Φάε λίγο ακόμα!

-Σήμερα το ήπιε σχεδόν όλο. -Από μένα δεν το θέλει.

Κάνει σαν να περιμένει εσάς.

Δεσποινίς, σας έχω κουράσει.

-Χαρά μου. -Αν δεν ήσασταν εσείς...

-Το κάνω πρόθυμα. -Ξυπνάτε στις 7 για να'ρθετε εδώ.

Θυμήσου να πάρεις ταλκ και σαπούνι.

-Οράτιε! -Μια στιγμή.

Οράτιε! Πού είναι το κλειδί του γυμναστηρίου;

Το κλειδί του γυμνα...

Συγγνώμη, το έβαλα χθες με...

Το φέρνω αμέσως. Περιμένετε ένα λεπτό.

Μπορούμε να καλημερίσουμε τον καθηγητή μας;

-Καλημέρα, δεσποινίς. -Καλημέρα.

Πω-πω! Πόσο μεγάλωσε ο καθηγητής!

-Θαυμάζαμε τον καθηγητή. -Μεγαλώνει.

-Η δ/νις διδάσκει στο νυχτερινό. -Α, συνάδελφος!

Τζιράλντι, καθηγητής φυσικής αγωγής.

Χάρηκα.

Οράτιε, μη ξεχάσεις το αφρόλουτρο.

Ώστε θα τον κάνουμε καθηγητή;

Ναι, Λατινικών.

Η γυμναστική είναι πιο καλή. Μας κρατάει υγιείς.

"Καλύτερα ένας ζωντανός γάιδαρος, παρά ένας νεκρός γιατρός."

-Πού έβαλα την τσάντα μου; -Εκεί.

-Πού; -Εκεί.

Ευχαριστώ.

-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.

-Καλημέρα, δ/νις. -Καλημέρα.

-Μπορώ να σας συνοδεύσω; -Θα την συνοδεύσω εγώ.

-Συγγνώμη ένα λεπτό. -Τι κάνεις;

Βάζω καρέκλες μη τυχόν και κατεβεί.

Μπορεί;

Ναι, δεν ξέρεις πως; Πέφτοντας κάτω.

Μέρα!

-Γιατί σφυρίζεις; -Άνοιξη είναι.

Αρχίζεις και τα χάνεις.

Ελάτε, παιδιά, είναι σχεδόν 8:30.

Μη χασομεράτε. Αφήστε τις κουβέντες.

Αντιγραφή, ε; Αντιγραφή!

-Γεια σου, Λορέντσο. -Γεια σου, Καρντέλι.

Είσαι κόπανος! Τώρα θα δεις!

Αντολίνι, πάλι εσύ; Μπράβο!

Αντρόνιο, τον καφέ μου με μία σταγόνα γάλα.

Οράτιε! Σου το ξαναλέω.

Στις 8:30 η πύλη κλείνει. Όποιος μπήκε, μπήκε.

Μάλιστα, όποιος μπήκε, μπήκε!

Εμπρός, γρήγορα, γρήγορα!

Καλημέρα.

-Σ'ενοχλώ; -Όχι.

Τώρα που τα σχολεία έκλεισαν, έχουμε διακοπές.

Διακοπές! Δεν ξέρεις που να πας.

Μείνε σπίτι. Τι κάνεις εδώ; Δες εμένα.

Εσύ είσαι άλλο. Έχεις το παιδί, επισκέψεις...

-Εσύ είσαι "οι επισκέψεις"; -Οράτιε, τι περιμένεις;

-Τι να κάνω; Τι εννοείς; -Τόλμησε.

Τι να τολμήσω; Τι βλακείες λες;

Έρχεται εδώ για το παιδί. Κάθε γυναίκα νιώθει μητέρα.

-Και σύζυγος. -Τι σύζυγος;

Πώς τολμάς και λες τέτοια;

Ορίστε. Κάτσε εκεί.

Γιατί γελάς; Δεν έχεις ξαναδεί να βάζουν μπριγιαντίνη;

Πού το πας; Θες μάνα χωρίς να είναι και σύζυγος;

Οράτιε!

Έρχομαι αμέσως!

-Οράτιε, μπορείς; -Ναι, ναι, έρχομαι!

-Καλημέρα. -Καλημέρα, σ'αρέσει;

Το νέο μου φόρεμα.

Έφερα τα μπλουζάκια. Δες τι ωραία!

Τους είπα να βάλουν τα αρχικά του.

Πρόσεχε μη τα μπερδέψεις με τα δικά σου.

Μου είναι λίγο στενά.

Γλυκούλη, είδες το νέο μου φόρεμα;

Τι όμορφος που είσαι! Τι κούκλος!

Τι χαριτωμένος που είσαι, καθηγητά!

Πως πάχυνες! Αγάπη μου!

Ναι, ναι, είσαι όμορφος!

Βγάλε μου το καπέλο, Οράτιε.

Τώρα θα βγάλουμε το καπέλο της. Φρόνιμα, ε;

Γιατί δεν βγαίνει; Συγγνώμη, σε πόνεσα;

Όχι, όχι, ευχαριστώ.

Ώπα, ώπα, ώπα! Τι είναι αυτό στο κεφάλι του;

Μπριγιαντίνη. Λένε ότι δυναμώνει το κρανίο.

-Ο φαρμακοποιός το λέει. -Μη τον ακούς.

-Πάντως, την φοράνε πολλοί. -Ναι, βέβαια.

Λέει αλήθεια;

Δεν σου το είπα πριν, αλλά το φόρεμα σου πάει πολύ.

Νομίζεις ότι αρέσω;

-Το ρωτάς; -Πού έβαλες το μπλουζάκι;

Εδώ, στην τσέπη μου.

Τσαλακώθηκε! Ο μπαμπάς είναι απρόσεχτος.

Μόνος με ένα μωρό... τι περιμένεις;

Κάτι μου είπε ο Αντρόνιο εχθές.

-Είπε...είπε... -Τι είπε;

Μία βλακεία.

Είπε: "Γιατί, Οράτιε, δεν παντρεύεσαι;"

Έχει δίκιο. Είδες τον καθηγητή πώς πάχυνε;

Ναι. Πιστεύεις αλήθεια ότι έχει δίκιο;

Φυσικά, θα μείνεις μόνος για πάντα;

Ναι, βέβαια, η μοναξιά είναι...

Πολλές φορές νιώθεις την ανάγκη να είναι κάποιος...

...στο σπίτι, μέρα-νύχτα, που να ρωτάει "Οράτιε, πώς είσαι;"

"Πολύ καλά, δεσποινίς".

-Δεν ξέρω αν είμαι σαφής. -Φυσικά.

Με περιμένουν, πρέπει να φύγω.

-Δεν μπορώ να λείπω πολύ. -Φεύγεις;

Ναι. Με περιμένει ο πατέρας μου.

-Συγγνώμη, το τσαλάκωσα. -Δεν πειράζει.

-Ήθελα να πω... -Γεια σου, Οράτιε.

-Ήθελα... -Μου το λες αύριο.

-Θα έρθεις πάλι αύριο; -Βέβαια.

-Ξέρεις... -Αύριο θα τα πούμε.

-Να σε συνοδεύσω; -Όχι.

Πρόσεχε το παιδί. Γεια σου.

Αύριο, λοιπόν. Ευχαριστώ.

-Καλημέρα. -Γεια σου.

ΤΖ. ΡΟΣΙΝΙ Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

Ο Οράτιος δεν είσαι; Δεν με γνωρίζεις;

-Αντζελόνι, ερχόμουν στο νυχτερινό. -Το νυχτερινό τελείωσε.

Δεν πάω πια. Είμαι αντιπρόσωπος.

-Σε τι; -Στυλό. Φανταστικά.

Η τελευταία εφεύρεση. Κοίτα.

Δεν χρειάζεσαι μελανοδοχείο.

-Και πώς γράφεις; -Το μελάνι είναι σε αμπούλα.

-Ναι; Και πόσο κοστίζει; -20 λίρες, αλλά αξίζει.

Είναι χρήσιμο. Θα πάρω ένα.

-Για ποιον; -Γι'αυτόν.

Ξέρεις, θα γίνει εκπαιδευτικός.

-Καλή ιδέα. -Όχι για τώρα.

Θα το κρύψω και θα το πάρει αργότερα.

-Καλύτερη τιμή; -Φιλική τιμή, στο κόστος.

Πρόσεχε τα μάτια σου.

Η θήκη με την αμπούλα και τις οδηγίες.

Α, ωραία.

Γεια σου, Οράτιε, Γεια σου, καθηγητά.

ΤΖΟΥΖΕΠΕ ΒΕΡΝΤΙ ΛΑ ΤΡΑΒΙΑΤΑ

Οράτιε!

Καθηγητά!

Τι ζωντάνια!