Castaway Diva (무인도의 디바)

CASTAWAY DIVA

Sino 'yan?

Sino'ng nandiyan?

Sino…

Papa.

Ako 'to.

Ako si Ki-ho.

Naaalala mo 'yong sinabi mo?

Gusto mo ng katahimikan malayo sa tatay mo kahit isang araw lang.

Oo, naaalala ko.

Kumusta?

Ang unang araw na wala siya?

Tinangay siya ng alon

sa pampang.

Patay na siya.

Natakot ka siguro.

Hindi.

Nalungkot ako.

Ki-ho.

Pa'no ka nakapunta rito?

Papa.

Wala kang pinagbago.

Ganito mo rin ako tinraydor 15 taon na ang nakakaraan.

At inuulit mo pa ngayon?

Wala ka ring pinagbago.

Gugulpihin mo 'ko ulit?

Kasi may dahilan para gawin ko!

Pa'no manahimik kung tinraydor ako

ng sarili kong anak?

Sinong tatay ang di magagalit?

Sa lahat ng ginawa ko…

para alagaan kayong lahat!

Pa'no mo nagawa 'to?

Mamatay ka na, gago ka!

Putang ina mo!

Malungkot ako

kasi naawa ako sa masalimuot na buhay

ng tatay ko.

Ano'ng masalimuot?

Sobra ka niyang pinahirapan.

Naulila siya sa mga magulang niya

no'ng nasa middle school siya.

Tapos nangisda na siya mula 20-anyos.

Sampung taon siyang nag-ipon,

nagbukas ng sariling kainan.

Pero lagi siyang napapaaway sa mga customer na ayaw magbayad

at nabubugbog siya.

Alak lang ang binabalingan niya.

At kapag lasing,

nagagalit siya.

Binubuhos niya

ang galit niya sa 'yo.

Kaya…

no'ng nakita ko siyang namatay,

nagngangawa ako.

"Kawawa siya.

Namuhay siyang

malungkot ang buhay."

"Naging mas masaya sana siya.

Bakit kailangang gano'n ang buhay niya para saktan ako?

Bakit kailangan niyang

ibunton ang galit niya

sa 'kin?"

Dito pa rin ako nakatira kasi handa akong

tanggapin kayo kahit iniwan n'yo 'ko!

Ipinupuhunan ko lahat ng pera ko

sa insurance para sa inyo!

Namuhay ka sanang mas masaya.

Kinalimutan mo na sana ang inggratong 'tong nang-iwan sa 'yo

at namuhay ka nang masaya!

Tingnan mo ang buhay mo.

Ba't ganito ka namumuhay?

Masaya siguro kayo.

Sobrang saya n'yong naaawa kayo sa 'kin.

Tama ba 'ko?

Tama 'yan.

Masaya kami. Kaya sana naman!

Kalimutan mo kami, mamuhay kang mag-isa.

Di ko na magagawa 'yan.

Nahanap din kita.

Pag lumapit ka sa 'min,

ipapapulis kita.

Anong kasalanan?

Ama lang akong nag-aalaga sa pamilya!

Kasi may dahilan para gawin ko!

Pa'no manahimik kung tinraydor ako

ng sarili kong anak?

Hindi lang ito.

Sa nakalipas na 15 taon…

kinolekta ko lahat ng katibayan ng pang-aabuso mo.

Nagkabit ako ng mga CCTV sa loob at labas ng bahay namin.

Kaya wag kang pupunta.

Sa sandaling lumapit ka sa bahay namin,

dadalhin ko lahat ng katibayan…

sa presinto.

Ang lakas ng loob mo, Ki-ho.

Walang-hiya ka!

Di ako nagpabugbog sa 'yo dahil mahina ako.

Katibayan ang habol ko.

Ikaw 'yong nasa Seoul Station, di ba?

'Yong tumakbo kasama si Mok-ha.

Mabuti pang layuan mo siya.

Kundi…

hindi ako mananahimik.

Masaya sila?

Bakit sila masaya?

Narinig mo 'ko, di ba?

Di na kailangan ng 20 milyon.

Kalimutan mo na 'yong shares.

Teka.

Seryosong sumusuko ka na?

Hindi ka ba nanghihinayang?

Di ba madaya 'yon? Di ka ba galit?

Naiintindihan mo pala.

'Yan ang pakiramdam ko

no'ng sinabi mong suko ka na.

Matagal na,

may taong gaya mo.

Masyado na siyang matanda para magsimula

at mas matindi ang kahinaan niya kaysa kalakasan niya.

Pero may talento siya

kaya tinaya ko lahat sa kanya.

Ba't gusto mo nang sumuko?

Malaking halaga na

ang ginastos mo para sa 'kin.

Mabait din siya gaya mo.

Kaya mas lalong dapat mong subukan!

Di mo ba alam, masasayang ang perang 'yon

kung talagang susuko ka ngayon?

Mahina rin siya gaya mo.

Kaya ako naman ang unang susuko ngayon.

Hindi ako mahina, Ran-joo.

Ganito…

Kung susuko ka na,

masasayang ang pag-abot ko rito dahil sa 'yo.

Ikaw ang pangarap ko.

Ang idol ko.

'Yan ang nakakalungkot.

Di mo magawang mangarap

na mas mahigitan ako.

Tapusin natin ang kalokohang 'to

at maghiwalay na tayo.

Paalam. Sana suwertehin ka.

-Ran-joo. -Di mo ba naiintindihan?

Ayaw ko nang…

Heto.

Pinabibigay 'to ng nanay mo.

Ano 'to?

Ewan ko.

No'ng nagkita kami,

sabi niya, ibigay ko raw 'yan sa 'yo.

Paalam.

Naku naman.

Bo-geol.

-Uy, Woo-hak. -Ano?

Ano'ng nangyari sa 'yo?

Ano…

Nahulog ako sa hagdan.

Nasobrahan ako ng inom.

Alak? Pero kahit kailan hindi ka umiinom.

Naghapunan kami ng mga katrabaho.

Lintik na hapunan.

Ikaw ang magmaneho?

Di na kayo nag-uusap ni Ran-joo, 'no?

Malapit na niyang gawin.

Hahangaan at aalagaan ka niya.

Tapos di na makikipag-usap at mawawala.

Diyan siya magaling.

Uy, tingnan mo.

Ikaw 'yong babae sa abandonadong isla, di ba?

Sa Heyday Again.

Oo.

-Imposible! Kunan mo kami! -Ang galing mo.

Heto na. Cheese.

-Cheese. -Puso.

-Puso. -Di mo alam 'tong puso sa pisngi?

Baka di niya alam, galing siya sa isla.

Puso sa pisngi.

-Ganito. -Ayos.

Salamat.

Ayos ba? Patingin.

Di gano'n kaganda.

Di siya palakaibigan. Sandali lang siyang sisikat.

Maririnig ka niya.

May kilala akong ganyan.

-Kung ganyan ka sa litrato… -Sandali.

Naku, nahihilo ako.

Ga'no karami'ng ininom mo? Dadalhin ba kita sa ospital?

Di naman gano'n kasama.

Di ko kontrolado ang katawan ko kapag lasing ako.

Di ka 'yong tipong umiinom na gaya ko.

Ganito.

Di ako galit o anuman.

Hindi ko lang naiintindihan.

Nakangiti kayo no'ng nilapitan n'yo 'ko.

Ano?

Di ba si Mok-ha 'yon?

-Ano? -Pero no'ng paalis kayo,

bakit ang sama ng sinabi n'yo sa 'kin?

Ba't n'yo 'ko nililito?