Love, Victor

วิคเตอร์: ถึง ไซม่อน,

นายไม่รู้จักฉันหรอก แต่ครอบครัวของฉันพึ่งย้ายมายังแอตแลนตา

และวันนี้เป็นวันแรกของฉัน ที่ครี้กวู้ดไฮท์

แล้วฉันก็ได้ยินเรื่องของนาย

เรื่องที่นายส่งข้อความคุยกับ เกย์ไม่เปิดเผยอีกคนในโรงเรียน

เรื่องที่นายประกาศก้องถึงความรักของนาย อย่างโรแมนติกอลังการ

และเรื่องที่นาย มีจูบแรกบนชิงช้าสวรรค์

ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน

และฉันอยากจะบอกว่า...

ช่างหัวนาย

ช่างหัวนายที่มีพ่อแม่ที่โคตรยอมรับ โคตรเพอร์เฟกต์ที่สุดในโลก

มีเพื่อนที่โคตรซัพพอร์ต

เพราะสำหรับพวกเราบางคน มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น

ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อ 24 ชม. ที่แล้ว

ฉันจะตั้งหน้าตั้งตารอจริงๆ ที่จะเริ่มต้นใหม่ที่ครี้กวู้ด

ว่าฉันจะคิดว่าในที่สุดแล้ว ฉันจะได้โอกาสที่จะเป็นตัวของฉันเอง

หรืออย่างน้อย... คิดให้ออกว่าฉันเป็นอะไรกันแน่

‐ นี่แหล่ะ ซาลาซาร์ บ้านใหม่แสนสวยของเรา

‐ โอ้ อมานโด้ ดูดีนี่

ตึกสวยเลยนะ

ฉันว่าเราจะต้องมีความสุขมากๆที่นี่แน่ ‐ ใช่มั้ยล่ะ?

พิลาร์: ฉันโคตรคิดถึงนายเลย

ฉันยอมคลานบนหนามแหลม กลับไปยังเท็กซัส

เพื่อที่จะได้อยู่กับนายเพิ่มอีก 5 นาที

‐ พิลาร์, บอกลาแฟนของลูกซะ

แม่กำลังพยายามจะ มีเวลาครอบครัวที่ดีอยู่

- โจรลักพาตัวบังคับให้ฉันวางสายแล้ว ส่งความช่วยเหลือมาด้วย

เฮ้ เธอจะร่าเริงหน่อยไม่ได้เหรอ?

บางทีแอตแลนตาอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้

พ่อกับแม่บังคับให้ฉันย้ายมาเป็นพันไมล์

ห่างจากสุดที่รักในชีวิตฉัน

ถ้าพี่มีแฟนสาว พี่ก็คงจะเข้าใจ

ใช่... เธอคงพูดถูกแหล่ะ

งั้นพ่อก็จะมาเดินสายไฟ ให้ตึกเก่าพวกนี้เหรอ

ไม่ได้เป็นคนเดินสิ หนุ่มน้อย (flaco) คอยคุมอีกที

ผจก. ระดับกลาง ลูกรัก

- ยินดีด้วยครับ เป็นงานที่ดีมาก

- อ่า.. ขอบใจ? ฟีลิกซ์: ผมเห็นพวกคุณย้ายเข้ามา

หวัดดี ผมเป็นเพื่อนบ้านชั้นบนของคุณ, ฟีลิกซ์

ถ้าพวกคุณต้องการนมสักแก้ว บอกผมได้เลย

ผมฉี่จะแตกแล้ว อมานโด้: ไปๆ

- กระเพาะปัสสาวะเล็กสินะ ฉันเข้าใจดีเลย

พวกนายเรียนที่ครี้กวู้ดใช่มั้ย ?

‐ ใช่, พิลาร์ อยู่ปีหนึ่ง, ส่วนฉัน วิคเตอร์ อยู่ปีสอง

‐ เยี่ยม ฉันจะมารับนายพรุ่งนี้ตอน 7 โมงนะ

‐ เอ่อ.. โอเค

- โอ้ ฉันมีอะไรบางอย่างให้นายด้วย เราจะได้ติดต่อกันได้

เราแค่ส่งเมสเสจหากันไม่ได้เหรอ?

มันก็ได้ แต่จะไปสนุกอะไรล่ะ

‐ พร้อมหรือยัง?

เป็นไง? ‐ โอ้พระเจ้า!

ที่รัก (Mi amor) ‐ คุณชอบไหม?

‐ ฉันชอบมัน ‐ ผมบอกคุณแล้ว

อิซาเบล: แสงก็ดี อมานโด้: นี่มันเยี่ยมไปเลย

วิคเตอร์: นายรู้ไหม ไซม่อน

เด็กส่วนใหญ่คงจะเกลียดการย้ายกลางเทอม เพราะพ่อได้งานใหม่

แต่เอาจริงๆนะ ฉันตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นใหม่

ไม่ใช่ว่า ชีวิตฉันที่เท็กซัส จะแย่มากมายหรอก

มันแค่ไม่มีที่มากพอ สำหรับคนที่แตกต่าง

‐ ดูนั่นสิ พวก อีธานกินสลัดแทนที่จะกินข้าว

นายทำตัวอย่างกับป้าคาร์เรนของฉันเลย

เขาคือป้าคาร์เรน

วิคเตอร์: และถ้านายต่างจากคนอื่น

มันง่ายกว่ามากที่จะแกล้งทำ เหมือนว่านายไม่ต่าง

‐ เธอแต่งตัวดีมากเลย

คุณต้องยอมให้ฉันจับคู่ กับน้องสาวนะ

‐ คุณน่ารักมาก

แต่ตอนนี้ที่ซาลอน ค่อนข้างยุ่งน่ะ

‐ งั้นก็ได้ แต่บอกฉันนะถ้าหากคุณเปลี่ยนใจ

เขาดูค่อนข้างจะ... ไม่รู้สิ ดูบอบบางนะ (flojito)

‐ หยุดเลยนะ! ‐ ผมแค่พูดเฉยๆ

ไม่รู้สิ.. ยังไงก็เหอะ

วิคเตอร์: แต่ฉันเดาว่าที่นี่ เมืองใหญ่ ที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย

ผู้คนน่าจะยอมรับมากขึ้นนะ

และบางทีฉันคงจะมีโอกาส ที่จะค้นหาว่าจริงๆ ฉันเป็นใครสักที

อย่างน้อยก็ตอนอยู่โรงเรียนล่ะนะ

- ถ้าแม่เป็นพระเยซู แม่ควรจะอยากอยู่ตรงไหน เพื่อคอยดูแลครอบครัวนี้ดี

คงจะไม่ใช่ตรงนั้นแน่

อรุณสวัสดิ์ ทุกคน

‐ อรุณสวัสดิ์ อมานโด้: ว่าไง

มีความสุขกับวันแรกที่โรงเรียนนะ หนุ่มน้อย (flaco)

‐ ใครน่ะ?

- หวัดดี ฉันจำไม่ได้ว่า เราคุยกันไว้ว่า 7 โมง หรือ 7.15

นายก็เลยมาตอน 6.45 เนี่ยนะ?

‐ 6.40 ฉันยืนรออยู่หน้าประตู 5 นาทีก่อนจะเคาะ

ฉันไม่อยากดูกระตือรือร้นมากไป

‐ โอเค

ฟีลิกซ์: เพื่อน นายโคตรโชคดีเลยนะ

ฉันยอมตาย เพื่อที่จะได้เป็นเด็กใหม่ในโรงเรียน

‐ ห๊ะ? ทำไมล่ะ

โลกทั้งใบเป็นของนายแล้ว

โรงเรียนใหม่ นายจะเป็นใครก็ได้ที่อยากเป็น

พวกเราที่เหลือถูกกำหนดชะตาชีวิต ไว้ตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว ดูอย่างฉันสิ

วันแรกของเกรด 5 ฉันโดนลูกดอดจ์บอลกระแทกตรงเป้า

และไอ้จิ๊กโก๋ชื่อ แอนดรูว์ ปล่อยข่าวว่าฉันต้องตัดไข่ออกข้างนึง

ทุกคนเลยเรียกฉันว่า "ไอ้ไข่ฝ่อ"

ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องตลกแล้วล่ะ ฉันรับมันได้แล้ว แต่...

ช่วงนึง มันโคตรเจ็บ

แต่ประเด็นคือ นายเหมือนผ้าใบเปล่า

วันนี้ นายจะสะบัดแปรง ที่จะกำหนดว่านายเป็นใคร

เพราะงั้น นายเป็นใคร วิคเตอร์?

ยินดีต้อนรับสู่ครี้กวู้ด!

นายได้เรียนกับใครคาบแรกล่ะ?

- ไม่รู้เลย ฉันคิดว่าฉัน น่าจะต้องไปหาครูใหญ่ก่อน

ถึงจะได้ตารางเรียน เขาโอเคไหม หรือว่า..

‐ เอ้อ... ‐ "เธอ" โอเคมาก สวัสดี

วิคเตอร์: สวัสดีครับ ‐ ฉันคือ มิสอัลไบรท์ ครูใหญ่ของที่นี่

‐ สวัสดีครับ ‐ ไปเข้าเรียนไป เจ้าไข่ฝ่อ

ฟีลิกซ์: โอเคครับ

‐ เอ่อ วิคเตอร์ ซาลาซาร์ เด็กใหม่ครับ

- โอเค ฉันก็ใหม่เหมือนกัน ในฐานะครูใหญ่

พึ่งจะได้เลื่อนขั้นจากการเป็นครูสอนการแสดง

‐ ว้าว เป็นการเลื่อนขั้นครั้งใหญ่เลยนะครับ

‐ ขอบคุณ ครูใหญ่คนก่อน มิสเตอร์เวิร์ธ

ตัดสินใจจะไปอินเดีย เพื่อตามหาความสุขของเขา

และถูกลิงกัด ดูสิ

วิคเตอร์: โอ้ ไม่นะ - ตอนนี้เขาถูกกักตัวอยู่ที่เดลี

จนกว่าจะมีคำสั่งอื่น ฉันคือครูใหญ่

‐ งั้น.. ยินดีด้วยนะครับ ‐ ขอบคุณ

เดี๋ยวฉันพาเธอไปดูตู้ล็อคเกอร์นะ ดึงกางเกงขึ้นซะ ไบรอัน!

แล้ว... นี่เธอได้เพื่อนใหม่หรือยัง

‐ เอ่อ ครับ ตอนนี้ก็มี ฟีลิกซ์

‐ โอ้.. โอเค คนเราก็ต้องเริ่มที่สักคนแหล่ะ ใช่ไหม?

วันนี้ มีงานเทศกาลฤดูหนาว บางทีเธออาจจะได้เจอเพื่อนของเธอที่นั่น

- บางทีนะครับ - เฮ้ๆๆ

อย่าได้สบประมาท พลังแห่งเทศกาลฤดูหนาวนะ

เรื่องดีๆมักเกิดขึ้นที่นั่น

เรื่องโปรดของฉันคือ เรื่องของ ไซม่อน สเปียร์

‐ เอ่อ เขาเป็นใครครับ?

เขาเป็นตำนานของครี้กวู้ดเลยล่ะ

เขาได้ประกาศถึงความรักอันยิ่งใหญ่

กับชายลึกลับ ที่เขาได้ส่งข้อความและอีเมลหา

หลังจากนั้นเขาได้ขึ้นชิงชาสวรรค์ รอบแล้วรอบเล่า

จนกระทั่งชายคนนั้นปรากฏตัว

จากนั้น ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน พวกเขามีจูบแรกกัน

ตู้ล็อคเกอร์เธออยู่ตรงนี้

ขอบคุณครับ แล้ว... เอ่อ

แบบว่า คนที่นี่โอเคกับเรื่องนั้นเหรอครับ

แบบ ที่เขาเป็น...

เกย์? แน่นอนสิ พวกเขาเชียร์เลยแหล่ะ

มันสวยงามมาก

รู้อะไรไหม มันทำให้ฉันนึกถึงจูบแรกของตัวเอง

ซึ่งก็เป็นเกย์ด้วยเหมือนกัน

กระเป๋าเธอไปไหน? เธออยู่ที่โรงเรียนนะ

วิคเตอร์: ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

ครี้กวู้ดเหมือนจะเปิดกว้าง มากกว่าที่ฉันฝันไว้อีก

ไง เด็กใหม่

โว้ว ไง เธอทำอะไรน่ะ

- ถ่ายรูปสำหรับโพสต์ใหม่ของฉัน ในครี้กซีเคร็ทเกี่ยวกับเด็กใหม่

ชื่อล่ะ?

‐ วิคเตอร์ ซาลาซาร์

‐ บอกมามากกว่านี้หน่อยสิ

นายมาจากไหน ทำไมถึงย้ายมา นายโดนจับหรือยัง

‐ จับ? ‐ ลงหลักปักฐาน

‐ ฉัน ฉันขอโทษ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ--

- ในความสัมพันธ์ นี่นายย้ายมาจากปี 1984 เหรอ

ใจเย็น เลค

บางทีให้โอกาสเด็กใหม่ได้เปิดตู้ล็อคเกอร์ ก่อนจะยัดกล้องใส่หน้าเขาก็ได้นะ

ไง ฉันชื่อมิอา

‐ วิคเตอร์

‐ ฉันขอโทษด้วย... เรื่องเธอนะ

‐ ไม่เป็นไร มันโอเค ไม่เคยมีใคร เคยตื่นเต้นที่จะได้ถ่ายรูปฉันมาก่อน

เว้นแต่ตอนที่แม่ใช้ฉันเป็นนายแบบ สำหรับคลาสเปียโนของเธอ

ว้าว นายเป็นนายแบบคลาสเปียโนด้วย

ใช่แล้ว ดูนี่นะ

- เดี๋ยวก่อน ทำไมเปียโน ถึงสูงเท่าหน้านายเลยล่ะ

มันเป็นเปียโนแบบยืนน่ะ

มันดีสำหรับหลัง ประมาณนั้น

โอเค งั้น ดีจ้า..

ยังรอคำตอบอยู่นะ

มีสาวรอเธออยู่ที่บ้านเก่าไหม หรือว่า...

วิคเตอร์: นี่คือโอกาสของฉัน

ที่ฉันต้องทำก็แค่บอกพวกเด็กเปิดกว้าง ในเมืองเสรีนี้ว่าฉันยัง...

ไม่แน่ใจในเรื่องนั้นอยู่

แต่ฉันกลับพูดว่า...

ไม่มี ไม่มีสาวรออยู่ที่เท็กซัส

- อืมม.. เพราะงั้นยุ่งกับเท็กซัสได้ เข้าใจละ

งั้น.. ไว้เจอกัน มั้งนะ

วิคเตอร์: ไว้เจอกัน

เพื่อน นายพึ่งทำให้มิอา บรู๊คส์ หน้าแดง

- แล้วไง? - นายไม่เข้าใจ

เธอคือสาวที่ฮ็อตที่สุดในชั้นเรา

เธอไม่เคยเดทกับใครเลย และนายพึ่งทำให้เธอหน้าแดงได้

นายก็หน้าแดงด้วย

- เปล่าซะหน่อย - ใช่

ตอนแรก ฉันมองไม่ออก เพราะผิวสีซินนาม่อนสวยๆของนาย

แต่นายหน้าแดงแหงๆ

พวกนายตกหลุมรักกัน!

เป็นเพื่อนสนิทนายจะต้องสุดปังแน่ๆ

‐ โอเค ถึงแล้ว

ห้องเปลี่ยนเสื้ออยู่ตรงนี้

พละคาบแรก ฉันไม่อิจฉานายหรอกนะ

พึ่งจะอาบน้ำมา นายยังย่อยอาหารเช้าไม่เสร็จเลย

ทำไมเราต้องเรียนพละนะ

ใช่ว่าเราจะไปเล่น ดอดจ์บอลอาชีพซะเมื่อไหร่

นั่น แป้งฝุ่น ไว้ใช้...

ฟีลิกซ์: ...มีใครสบตากับนาย แค่วิ่งไปอีกทาง

อย่างน้อย ฉันก็ทำแบบนั้น อ้าว... ไง เบนจี้

‐ เฮ้ ฟีลิกซ์

รองเท้าสวยนี่