The first 200 lines.
Saya tanya
jika awak tahu?
Maaf, tapi apa yang berlaku?
Adakah awak tahu
Nu-a turut ambil bahagian dalam projek ini?
Cik Kook?
Apa maksud awak?
En. Go-oh. Kita bincang hal ini kemudian.
Tengok?
Awak yang sentiasa…
memusnahkan saya.
Semuanya bermula…
TAHUN 2000
- waktu kami kecil. - Awak, bukan?
- Awak dah sampai! - Ayah awak pemilik Gerai Ung?
Untungnya awak. Awak makan tteokbokki percuma setiap hari?
- Boleh saya ikut? - Saya juga!
Kerana nama kami.
- Bukan saya. - Apa?
Bukan ayah saya.
Ayah dia.
"Kim Ji-ung"?
Ayah awak pemilik Gerai Ung?
Betullah!
Hei, mari berkawan.
- Bolehlah. - Hei, Choi Ung!
Seperti kisah Sang Putera dan Fakir…
- Bolehlah. - Saya nak ke sana.
GAMJATANG BERSAMA UNG
…yang berkongsi nama yang sama.
- Terima kasih. - Sama-sama.
- Sebenarnya, - Aduhai.
- kenapa budak nak cemburu? - Tentu awak Ung.
Awak memang bertuah.
Ibu bapa awak namakan restoran ini sempena nama awak.
Betul.
Awak akan warisi perniagaan keluarga awak?
Tentulah. Restoran ini dinamakan sempena nama dia.
Bagi seorang budak,
- Bertuahnya. - ia kedengaran merepek.
Hei.
Lain kali, jangan tipu lagi.
Maaf.
- Awak buat apa di sini? - Duduk.
Tapi dah lama awak duduk di sini.
Mak saya suruh saya bermain di sini.
Kenapa?
Mak cakap, bahaya.
Tapi sebagai seorang putera,
dia agak menyedihkan.
Lucu, bukan?
Saya kasihankan orang lain.
Mungkin dia tak menyedihkan…
tapi kesunyian.
BERSAMA UNG
Nak dengar cerita menakutkan?
Saya tak reka cerita ini. Ini kisah benar.
Jika loceng berbunyi tiga kali pada pukul 12 tengah malam…
Sejak itulah kami mula berkawan.
Tapi sama ada mempunyai kawan atau tak, tak banyak bezanya.
- Saya nak balik makan. - Awak nak balik untuk makan lagi?
Awak anak anjing?
Saya seronok. Jumpa esok.
Kerana akhirnya, saya tetap bersendirian.
Tapi bila mak awak akan balik?
Lewat malam.
- Kenapa? - Dia bekerja.
Ayah awak?
Saya tak ada ayah.
Jadi awak makan dengan siapa?
Nah.
Ji-ung, makanlah.
Terima kasih, pak cik dan mak cik.
Aduhai, awak memang sopan.
Nama awak sama dengan anak pak cik dan awak juga sopan dan bijak.
Satu, dua, tiga. Tengok!
- Panasnya! - Datanglah makan bersama selalu, ya?
Terima kasih kerana berkawan dengan Ung.
Ung, kamu nak apa? Telur? Nak makan telur?
Mari mak ambilkan… Nah.
- Ji-ung, awak pula? - Daging.
- Daging. Nah, makan daging. - Daging.
Okey. Saya pula?
- Ambil sendiri. - Aduhai.
- Itu kali pertama - Sosej.
saya rasa cemburu.
Makanlah.
Mak makan daun bawang.
Kerana ia sesuatu yang mustahil buat saya.
Ung, nah.
- Kenapa? - Tengok.
Beratur, semua.
- Ke depan. - Tapi…
Tempat duduk saya.
Mak saya bekalkan gimbap sosej untuk saya.
- Nak makan sama? - Okey.
Apa itu?
Untuk awak.
Tapi Choi Ung tak rasa begitu.
Dah makan?
Terima kasih.
Aduhai, awak memang baik.
Makanlah.
Mak dengar kamu nak berbasikal.
Puan, boleh rasa lauk ini?
Okey! Makanlah. Makan pisang itu.
Okey.
Makan sedikit untuk saya.
Choi Ung berkongsi segalanya seolah-olah itu tugasnya.
Dia kongsi masanya…
Hei, itu tak adil.
Saya dah cakap, awak akan kalah.
Pak cik, biar saya tolong.
Tak perlu.
Ji-ung, tak perlu.
Letak. Bakul ini berat.
Hei, Choi Ung! Kamu nak ke mana?
Ji-ung kuat.
- Budak bertuah… - …kehidupan sehariannya…
Ji-ung, kalau begitu…
Sedia. Satu, dua, tiga.
Hei, mari sini.
- Betul, mari sini. - Encik.
Terima kasih. Ji-ung, mari sini.
Encik, tolong pastikan kedua-dua anak kami nampak bergaya.
TAHNIAH TAMAT BELAJAR
…dan keluarganya.
Senyum.
- Senyum. - Satu, dua, tiga.
Kerana dia, saya dapat nikmati kebahagiaan dengan menumpang
kegembiraan dalam hidupnya.
Tapi dalam kisah begini, tentu ada watak lain.
Jelas sangat. Memang jelas, tapi…
Mungkin boleh bantu.
Saya perlu
pulangkan?
- Taklah. - Terima kasih.
Dia sangat cantik.
SEKOLAH TINGGI HWIYEONG MAJLIS KEMASUKAN BARU
Seterusnya, dipersilakan tuan pengetua untuk memberi ucapan.
Musim bunga akhirnya berkunjung tiba.
Cuaca agak sejuk.
Saya ingin ucapkan terima kasih…
Tapi…
bukan saya saja yang perasan.
Inilah lazimnya.
Tapi tak jadi masalah.
Saya cuma perlu…
undur diri.
Kerana saya percaya,
saya bukan watak utama dalam kisah ini.
Cukup setakat ini.
Terima kasih.
RAHSIA YANG DIPENDAM
EPISOD 5
Tak sangka hal ini akan jadi rumit.
- En. Jang. - Ya, Cik Kook?
Apa maksud dia tadi?
Nu-a akan turut serta dalam projek ini?
Memang betul.
Bukankah saya dah sertakan data yang membuktikan dia tak jiplak?
- Kenapa awak… - Sebentar.
Maaf.
Apa keutamaan kita sekarang?
Publisiti.
Saya percaya ini cara terbaik…
Tapi jelas sekali ini melanggar kontrak dan awak menghina artis…
Saya tak pasti tentang itu. Saya dah periksa kontrak
dan tak ada masalah.
Menghina…
Awak terlalu mengikut perasaan.
Ini boleh jadi peluang yang baik bagi kedua-dua artis.
Jadi apa masalahnya?
Saya kecewa.
Saya sangka awak sama seperti saya.
Tak sangka awak tak tahu bezakan urusan peribadi dan kerja.
Kita bincang semula hal ini…
Awak perlu minta maaf.
- Apa? - Saya beritahu awak
yang awak perlu minta maaf kepada En. Choi.
- Cik Kook. - Saya bukan ikut perasaan.
Tapi memahami.
Walaupun cekap, ia tak bermakna jika kita tak boleh memahami.
Memahami itu tanda tajam akal.
Awak tak ada rasa hormat terhadap artis dan juga seni.
Awak akan jumpa En. Choi dan minta maaf tentang perkara ini.
Dan saya perlu cari jalan penyelesaian bagi masalah ini.
Saya harap perkara ini takkan berulang lagi.
Tak sangka awak anggap saya seperti awak.
Saya perlu renung tingkah laku saya.
Tengoklah itu.
Ayuh. Habislah.
Beginilah sikap Ung.
Awak okey?
Ya.
Kebiasaannya, dia seorang yang tenang.
Tapi setiap kali Yeon-su muncul, dunianya akan jadi haru-biru.
Choi Ung yang saya kenal dulu
sentiasa tenang.
Saya!
No comments yet. Be the first to leave one.