The King Dae Joyoung (대조영)

‫فکر برگشتن به یودونگ، همه رو پر جنب و جوش کرده.

‫خب معلومه. اونا بالاخره دارن بعد از چند سال ‫غربت زندگی کردن، به خونه هاشون برمیگردن.

‫بقیه مردم کجان؟

‫بقیه مردم تحت سرپرستی ژنرال هوک سودول ‫گه پیل سامون و تونگسو پشت دروازه شهر جمع شدن.

‫تاجگذاری و اعلان جانشین سلطنتی چی؟

‫فردا صبح در قصر سلطنتی اینکارو انجام میدن.

‫پس ما میتونیم چند روزی دیرتر از اینجا بریم.

‫بله

‫ما باید هرچه زودتر همه چیز ‫رو برای انتقال مردم آماده کنیم.

‫مطمئن بشید که همه ی خانواده ها آماده ان. مبادا ‫خانواده ای بخاطر اینکه آماده نیست، مجبور بشن اینجا بمونن.

‫نگران نباش

‫من و پانگ گه داریم همه چیز رو چک میکنیم.

‫خوبم خوبم

‫- میتونم راه برم ‫- پدر

‫آه گومی تویی!

‫بیا بغلم

‫گومی

‫گومی، تو پسر منی.

‫پسرم

‫پدر زیاد شراب خورده

‫- گومی به راهت ادامه بده ‫- بله

‫کجا میخوای بری؟

‫گوگوریویی ها برای رفتن به کشورشون دارن آماده ‫میشن. من دارم میرم به ژنرال تجویونگ کمک کنم.

‫لازمه اینکارو بکنی؟

‫مطمئنم اونا به کسی که بتونه ‫کمک کنه، نیاز دارن. زود برمیگردم

‫از وقتی که از یودونگ برگشته، خیلی بویِ گوگوریو میده.

‫چطور میتونی چنین چیزی بگی؟ ‫گومی بویِ گوگوریو میده؟

‫خودت میدونی من دارم چی میگم

‫اون صحبت درباره تجویونگ و گوگوریو رو تموم نمیکنه.

‫غیرمنطقی نباش.

‫غیر منطقی نیستم

‫تبعیض تجویونگ توسط پادشاه از حد خودش گذشته و ‫حالا هم که اون فهمیده تجویونگ پدر نوه ی عزیزشه

‫فکر میکنی چه کسی رو جانشین میکنه؟

‫ژنرال!

‫من بزودی برای تصاحب زمین به آن سوی مرز های کران میرم.

‫اگه به من قول وفاداری بدید و ببینم که شما ارزش اینکه یار من ‫باشید رو دارید، میذارم زنده بمونید. اما اگه قول وفاداری ندید

‫همینجا میکشمتون

‫خب تو اول بگو

‫قسم میخوری که با وفاداری متزلزل ناپذیر به من خدمت کنی؟

‫قصد من از خدمت به تانگ این بود ‫که به عنوان یک مبارز اسمی در کنم.

‫مقصد کسی با عوض شدن اسبش، عوض نمیشه. ‫(یعنی فرقی نمیکنه به تانگ وفادار باشه یا به او)

‫بزودی برای اثبات وفاداری تون ‫یه مأموریت بهتون میدم.

‫من چو اینسا به ژنرال ایی هگو قول وفاداری میدم!

‫ما قول وفاداری میدیم!

‫بهشون غذا و لباس های تمیز بدید

‫چشم ژنرال بیاید بریم رفقا

‫امشب آخرین و تنها فرصتیه که ما داریم.

‫من ترتیبِ خدمتکاران و نگهبانان قصر رو میدم. شما ‫فقط وارد خوابگاه سلطنتی بشید و اعلاحضرت رو بکشید.

‫این تنها راهیه که میشه جلوی این نابودی رو گرفت

‫کی هستی؟

‫ایی هگو خودتی؟

‫تو با این خنجر اینجا چیکار میکنی؟ نکنه تو...

‫من اومدم جونِ شما رو بگیرم

‫تو هم طمع تاج و تخت رو داری؟

‫شما دارید این کشور رو نابود میکنید!

‫منظورت چیه؟ من دارم این کشور رو نابود میکنم؟

‫ژنرال سون مانی یونگ، کسی که زندگی شو با ‫خوشحالی برای شما میداد، علیه شما شورش کرد.

‫رهبران قبایل که همیشه در خدمت به کشور شتابان بودن ‫حالا به همدیگه شک دارن و نگرانِ محافظت از خودشون هستن.

‫شما کسی هستید که باعث این تفرقه و آشوب شدید.

‫چرا تو اینطوری فکر میکنی؟

‫ارتش کران، نیرو های تانگی رو شکست ‫داد و این کشور رو تأسیس کرد.

‫اما شما خیلی به تجویونگ و نیرو های گوگوریو وابسته اید.

‫من برای محافظت مردم ام از جنگ ‫باید به اونا وابسته باشم.

‫این بهونه ی شما برای فروختن کشور به گوگوریویی هاست؟

‫باورنکردنیه!

‫تو قصدِ منو اشتباه فهمیدی!

‫من بهت اطمینان دارم. چرا تو نمیتونی بهم اعتماد کنی؟

‫بیا...خنجرت رو توی قلبم فرو کن.

‫من ترجیح میدم بمیرم بجای اینکه ‫زنده بمونم و تو هم به من خیانت کنی.

‫زودباش بزن! زودباش!

‫فقط به این سؤالم جواب بدید

‫چرا تجویونگ برای شما ‫نسبت به من، برتری داره؟

‫من هرگز از شما سرپیچی نکردم

‫چرا شما به تجویونگ بیشتر از من اعتماد دارین؟

‫تجویونگ...یک مهمان ارزشمنده.

‫اما تو ایی هگو، یکی از خودمون هستی.

‫رفتاری که من با تجویونگ دارم، احترام به یک مهمانه.

‫اما چطور ممکنه یک مهمان برای من ‫از خانواده ام ارزشمندتر باشه؟

‫من گومی رو بزرگ کردم...

‫پس اون پسر منه.

‫درسته.

‫اون یه کُرانیه که دخترم به دنیاش ‫آورد و دامادم بزرگش کرده.

‫من واقعاً امیدوارم حرف های شما از صمیم قلب باشه.

‫اعلاحضرت!

‫چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟

‫دیشب که از پیشتون رفتم ‫زنده و سرحال بودین، حالا مُرده این!

‫چشماتون رو باز کنید پدر...پدر

‫- شاهزاده خودتونو کنترل کنید ‫- مادر...

‫شما نمیتونید اینجوری بمیرید. لطفاً ‫چشم هاتون رو باز کنید پدر...

‫مادرت رو از اینجا ببر.

‫لطفاً بلند شو مادر.

‫چطور این اتفاق افتاد؟

‫صبح وقتی که ملازمان وارد اینجا ‫شدن، ایشون از دنیا رفته بودن.

‫چطور ممکنه...

‫اعلاحضرت...اعلاحضرت فوت کردن...

‫ژنرال! ژنرال!

‫- من برگشتم ‫- چی فهمیدی؟

‫کل مردم دارن عزاداری میکنن.

‫اون بطور ناگهانی در خواب مُرده.

‫ناگهانی؟ اونم در خواب؟

‫زندگی آدما اینقدر هم بی دوام نیست ‫چطور ممکنه اینقدر راحت بمیره؟

‫- من خودم به قصر میرم ‫- شما نباید اینکارو بکنید

‫- اون با ما مهربانانه و با سخاوتمندی رفتار میکرد ‫- اما اگر پادشاه کشته شده باشه

‫- وضعیت خطرناکی برای همه مون درست میشه ‫- وصیتنامه پادشاه دست منه!

‫- من چاره ای جز رفتن به قصر ندارم ‫- برای همینه که باید محتاط باشیم

‫منظورت چیه؟ وصیتنامه پادشاه دست توئه؟

‫پادشاه اونو یه مدت پیش به من داد.

‫پس تو نمیتونی عجولانه وارد قصر بشی.

‫اگر در امور سیاسی کران دخالتی کنی ‫ممکنه روی کل مردم گوگوریو تأثیر بذاره.

‫بیاید وصیتنامه پادشاه رو همین جا باز کنیم.

‫بله.

‫واکنش ما بخاطر محتویات اون وصیتنامه میتونه تغییر کنه.

‫اون با مهر سلطنتی لاک و مهر شده ‫اگه باز بشه

‫ممکنه در صحت اش شک بشه.

‫چرا نخونیم و بعد بسوزونیمش؟

‫این یک سند مهمه که سرنوشت ‫کران رو تعیین میکنه. این هیچ

‫- تازه ممکنه محتواش ما رو از خطر نجات بده ‫- اما ممکنه برامون نتیجه ی عکس هم بده.

‫بیاید کمی دیگه صبرکنیم و وضع رو تماشا کنیم.

‫مویوم و پانگ گه برید مردمِ بیرون دروازه رو چک کنید.

‫اگه اوضاع بد شد، شاید مجبور ‫بشیم پراکنده شون کنیم.

‫چشم ژنرال

‫شما نمیتونید زانوی غم بغل کنید

‫من دیشب قصد واقعی و قلبی اعلاحضرت ‫رو فهمیدم. ای کاش کمی زودتر فهمیده بودم...

‫شما باید وقتی که عزاداری تموم شد، به تخت بشینید.

‫ژنرال سون مانی یونگ با شورشی ‫که انجام داد، این حق رو از دست داد.

‫رئیسان قبایل هم نمیذارن شاهزاده ‫چولین به دلایل مختلفی به تخت بشینن

‫پس شما تنها کاندیدای مناسب هستید.

‫زمانی که عزاداری تموم شد، افرادتون رو بفرستید ‫و وضعیت فوق العاده اعلام کنید

‫این تنها فرصت شماست که تجویونگ ‫و پدرش رو با هم نابود کنید.

‫چی؟ لی جینگ چونگ مُرده؟

‫لی جینگ چونگ، رهبر کران ها در خواب مُرد؟

‫بله سرورم.

‫لی جینگ چونگ مرد...لی جینگ چونگ

‫خب اگه اون باید میمرده، پس دیگه مُرد.

‫دیگه وقتش بود خبرای خوب بشنویم.

‫این فرصتی برای شماست تا دوباره ‫قدرت تون رو به دست بیارید.

‫درسته سرورم

‫حالا باید کران ها رو برای همیشه نابود کنیم.

‫سفیران ما در ترگول هستن. پس بزودی ‫ازشون خبری میشنویم. لی جینگ چونگ مُرده

‫حالا برای نابودی کُران فقط به همکاری موکچو نیاز داریم.

‫اما من میترسم موکچویِ متکبر با ما همکاری نکنه.

‫اینبار نمیخواد نگران باشید

‫- ما توافق کردیم که هرچی میخوان رو بهشون بدیم ‫- هرچی؟

‫سرورم...موکچو یک مرد غیرقابل کنترله ‫اگر یک وجب بهش بدید، یک کیلومتر رو میگیره.

‫من هرطوری که شده کران یا تجویونگ رو نابود میکنم.

‫وگرنه من نمیتونم شب ها بخوابم.

‫اینبار شما مأیوس نخواهید شد سرورم.

‫راستی ژنرال سورینگی کجاست؟

‫بیا بنوشیم.

‫میگن که مرگ یک سفر طولانیه

‫- اما مرگ شتریه که... ‫- ژنرال!

‫لعنتی!

‫- نزدیک بود از ترس سکته کنم ‫- خبرا رو شنیدین؟

‫لی جینگ چونگ، یعنی شاه کران، مُرده

‫منم دارم به او احترام میذارم و به یادش شراب مینوشم.

‫زندگی کوتاهه و زمان هم زود میگذره...ثروت و مقام ‫چه فایده ای داره وقتی که نمیتونی اونو با خودت ببری؟

‫بله درسته

‫هی! اون مال تو نیست!

‫شاه شدن چه فایده ای داره؟

‫اگه اون با شمشیر من در میدان جنگ مُرده بود

‫به عنوان قهرمانی که بر صحرا حکومت میکرد، جاویدان میشد.

‫اما در عوض اون در رختخوابش وسط شب، مُرد!

‫ژنرال...

‫زندگی یک لحظه ی زودگذره...

‫اون دوست و دشمن من بود و حالا ‫که از دنیا رفته، خیلی احساس پوچی میکنم.

‫ژنرال

‫اینبار علیاحضرت واقعاً مصمم هستن که کران رو نابود کنن.

‫البته

‫اگه ما این فرصت رو از دست بدیم، هرگز ‫نمیتونیم تجویونگ یا کران رو نابود کنیم.