Siren: Survive the Island (사이렌: 불의 섬)

Dzisiejsza bitwa na arenie

to „Spragniona kopie studnię”.

- Kopiemy. - No nie.

Zwycięży drużyna, która pierwsza

znajdzie zawór odkręcający wodę.

W każdej studni ukryto monety do sabotażu.

Położenie monet pozna wyłącznie drużyna, która wygra bitwę o wybór miejsca.

O pierwszeństwie wyboru miejsca kopania

zdecyduje siłowanie na ręce.

Start.

SPORTOWCZYNIE VS STRAŻACZKI

Rozpoczynamy ostatnią rundę.

Drużyno sportowczyń i strażaczek.

Uczestniczki proszone są o zejście na arenę.

Teraz one.

Są zbliżone rozmiarem.

Obie są silne.

Ręka Seong-yeon, zawodniczki judo…

Nie trzymaliście jej.

Serio…

Już gdy złapałam ją za rękę wiedziałam,

że będzie silna.

Rozpoczynamy.

Start.

Widziałam przegraną, dotknąwszy jej dłoni.

Jestem silna, ale…

Muszę jej to przyznać.

Pogodziłam się z porażką.

Po emisji pewnie mnie wyśmieją.

Wśród zawodników judo jestem znana z kiepskiej dłoni.

To był dobry początek.

Pokazałam im, z kim zadzierają.

Wygrana albo nic.

Kto by nas pokonał?

ODCINEK 6 „KTO BY NAS POKONAŁ?”

Drużyna sportowczyń dowie się

o monetach ukrytych w studniach.

- Tylko my? - Tak.

O tym, gdzie są?

- I co robią. - Jakie mają zastosowanie.

Drużyno sportowczyń, przeprowadźcie rozmowę,

by wybrać studnie dla drużyn.

W każdej studni ukryto dwie monety do sabotażu.

Jak je wykopiemy, to możemy użyć przeciw innym?

Musimy wybrać te, które chcemy.

Słuchajcie.

Musimy mądrze wybrać.

Zdecydujemy o współpracy.

Żołnierki czy strażaczki.

- Ta jest najlepsza? - Tak.

Jedną uznałyśmy za najlepszą,

ale byłaby tylko dla dwóch drużyn.

Nas oraz ich.

Rano połączyłyśmy siły ze strażaczkami,

ale żołnierki oficjalnie zaoferowały sojusz.

Rozważałyśmy opcje.

Musimy wybrać stronę.

Strażaczki czy żołnierki.

Musimy zdecydować.

Kto będzie kopać w studni pierwszej?

Strażaczki.

- Dlaczego? - Ciekawe.

- Musi być jakiś powód. - Czy to koniec naszego sojuszu?

Kto będzie kopać w studni drugiej?

Sportowczynie.

STRAŻACZKI, SPORTOWCZYNIE

Kto będzie kopać w studni trzeciej?

Żołnierki.

Żołnierki zasugerowały sojusz,

więc postanowiłyśmy być z nimi.

- Dwa i trzy muszą być lepsze. - Racja.

Studnie zostały przypisane.

Rozpoczynamy bitwę na arenie.

Proszę zejść na arenę

i stanąć przy wyznaczonych studniach.

- Musimy kopać? - Łopatą?

Szersza, niż myślałam.

- Z góry wydawała się mniejsza. - No.

Dzisiejsza bitwa na arenie

to „Spragniona kopie studnię”.

Trzy.

Dwa.

Jeden.

Zaczynajcie.

- Dalej. - Jazda.

- Rękawice. - Mamy.

Tylko to przesunę.

Okej.

Jestem gotowa, odsuń się.

Przejdź.

W wojsku kopałam tak wiele razy. Czuję się pewna.

Odgarniaj.

Trzeba odgarniać łopatą jednym ruchem, nie siłą nadgarstka.

Całym swoim ciałem.

Wykorzystać jego ciężar.

Ale one dobre.

Dość już tego z wierzchu, kopiemy.

Dobrze.

Ring do ssireum jest w piasku.

Często trzeba przekopywać.

Miałam przydatne doświadczenie.

Lepiej kopać z dwóch stron.

Stań na piętach.

Trzeba też kopać z zewnątrz.

Jest takie wydarzenie, plażowe kabaddi,

gdzie same musimy przygotować arenę.

Jesteśmy w tym najlepsze.

Najlepsze.

Świetnie nam idzie.

Często kopiemy łopatą w terenie.

Wozy strażackie są ogromne,

więc stale gdzieś grzęzną.

Taka codzienność w terenie.

Dlatego byłam spokojna.

W kopaniu chodzi o siłę mięśni.

Umięśnienie, wytrzymałość i odwaga. U mnie wszystko gra.

Ciekawe, jak wyglądają monety.

Co to za kamienie?

Cholera.

Psiakrew.

Pełno tu kamieni.

- Mnóstwo. - Ano.

Jak już wykopiemy,

trzeba będzie znowu walić kilofem.

Kilof męczy, więc robimy po kolei.

Połamię twarde skały.

A wy je odgarniajcie.

- Brzmi nieźle. - Pełno dużych skał.

Samo kopanie niewiele pomagało.

Sześć.

Siedem, osiem.

- Dziewięć. - Dobrze nam idzie.

- Dziesięć. - Dawajcie.

Byłam większa i silniejsza od innych,

więc musiałam do oporu walić kilofem.

Pomogę w tym.

- Użyjemy kilofa. - Jasne.

- Suń. - Z drogi.

- Dobrze. - Nieźle.

Tak jest.

- Od dziś jestem koparką. - Nieźle.

„Jestem koparką!”

Tak jest.

Właśnie tak. Dobra robota.

Jak przy rąbaniu drewna.

Dajemy.

Tak trzymać.

To była chwila prawdy.

Daj mnie. Suń się.

Dasz radę.

Byłam rozczarowana przegraną w rąbaniu.

Chciałam udowodnić, że ochroniarki nie są słabe.

Pada deszcz.

Zaczęło padać?

30 MINUT OD STARTU

- Dobrze. Dalej. - Odsuń się.

Nie przyśpieszamy.

Dobrze nam idzie.

- Znalazłam. - Co?

- Tutaj. - Stój.

Mamy.

- Mamy monetę! - Dobrze.

STRAŻACZKI ZDOBYŁY MONETĘ

- Znalazłyśmy! - Użyjemy monety.

Strażaczki odkryły monetę,

która zabrania używania narzędzi na trzy minuty.

Niespodzianka.

Nie spodziewałam się.

Trzy minuty?

Użyjemy na żołnierkach.

Denerwują mnie.

Działają mi na nerwy.

Użyjemy na żołnierkach.

Nieźle! Dalej!

- Dalej! - Tak!

Musimy wyeliminować strażaczki.

Wyślemy je do domu.

- Dalej! - Nieźle!

- Dalej! - Tak!

- Przerwa! - Żołnierki.

Macie zakaz używania narzędzi przez trzy minuty.

Zaczynając od teraz.

To tylko narzędzia. Możemy kopać rękoma.

- Okej. - Możemy używać rąk.

- Jesteśmy jak psy. - No.

Kopcie dalej!

Trzy minuty to nic.

- Już prawie koniec. - Mogły nam dać dziesięć.

Duch żołnierek.

Do samego końca.

Głowy w tę stronę.

- Dobrze. Jak? - Do środka.

Do środka? Okej.

Tyłki w górę!

- Tyłki w górę! - Dobra.

- Do dzieła. - Tak!

- Do dzieła. - Tak!

ZAKAZ TRZYMINUTOWY

Koniec trzyminutowego zakazu.

Czemu nie mamy monet?