Bo Burnham: What.

‫- بۆ. ‫- چیه؟

‫عمراً بتونی این‌جوری بپری!

‫(ترانه‌ای کودکانه)

‫

‫بۆ بِرنْهام

‫

‫

‫«چی.»

‫این بۆ برنهامه.

‫۲۲ سالشه.

‫مذکره...

‫و انگار فرآوردۀ ژنتیکیِ زرافه‌ایه که با اِلِن دِجِنِرِس سکس کرده.

‫(مجری، کمدین و بازیگر همجنس‌گرای آمریکایی)

‫بۆ کله‌ای غول‌پیکر و سرپستون‌هایی کوچیک داره...

‫و ۵ سال گذشتۀ عمرش رو در انزوا، ‫وقف پیشرفت در کمدی کرده...

‫و در این راه...

‫ارتباطش رو با واقعیت و دنیا از دست داده.

‫تو آدم لاشی‌ای هستی، بۆ.

‫شنیدی چی گفتم؟

‫به خیالت بیشتر از من سرت می‌شه.

‫به خیالت بیشتر از همه سرت می‌شه.

‫آخرش تک و تنها می‌میری...

‫و حقته هم،

‫ولی تا اون روز، می‌تونی بری ‫اون جۆک‌های بی‌مزه‌ت رو تعریف کنی.

‫ببین فرقی به حالت می‌کنه یا نه.

‫

‫دماغ‌سوخته!

‫و در اون لحظه...

‫بدبینیِ بۆیِ ۲۰ساله به شوق و ذوق بچگانه بدل شد.

‫بۆ هیچ‌وقت پیش خودش فکر نمی‌کرد که ‫این‌قدر سحر و جادو توی دنیا باشه.

‫

‫هر چیزی توی دنیا ممکنه، بۆ.

‫

‫دوست داری اول بری چی کار کنی؟

‫بدویی؟

‫آره، چرا که نه. می‌شه بدویی.

‫پرواز کنی؟

‫آره، این کار هم می‌شه.

‫

‫چی شد؟

‫چی کا...

‫داری چه ﮔ... ‫داری چه گهی می‌خوری؟

‫نکن. نکن، بسه.

‫آخه...

‫کس‌خل احمق! ‫نکن. نکن. بسه.

‫

‫بگذریم...

‫بۆ در دوردست، پری‌ای زیبا دید.

‫پری‌ای این‌قدر زیبا که بۆ، از این که توی دبیرستان ‫با این اسم صداش می‌کردن، احساس افتخار کرد.

‫بعد به پلی قدیمی رسید که ‫زیرش یه غول داشت نگهبانی می‌داد.

‫بۆ می‌دونست که باید برای گذر از اون‌جا، ‫به معمای غول جواب بده.

‫غول، چنین سخن گفت:

‫«ببین، این بارِ آخریه که می‌گم. ‫من غول نیستم. بی‌خانمانم.

‫فهمیدی؟ پول خرد نداری بدی؟

‫این که دستمالِ مُفیه. ‫اینو نمی‌ﺧ...

‫نه! نه! نکن. نخواستم. برو. برو.

‫خواهش می‌کنم برو.»

‫و سپس...

‫چنان که بۆ به آن سوی صحنه رسید،

‫تک‌شاخی را پیش چشمانش دید که ۵ شاخ بر سر داشت.

‫

‫پنج‌شاخ آن گاه چنین سخن گفت:

‫«سلام، بۆ!»

‫

‫«خیلی وقت بود دنبالت می‌ﮔﺸﺘ...»

‫موقتاً، خطر برایش رفع شد.

‫

‫اما خیالات شومش محکوم به بازگشت بودند.

‫گودزیلاست!

‫وااای! وااای!

‫یا خدا!

‫یا خدااا! نه!

‫یا خدا!

‫وااای!

‫وااای خدا! وااای!

‫چرا داره شعر می‌خونه؟

‫- می‌خوام نخونه. ‫- باهاش چی کار کردی؟ چی کار کردی؟

‫زنم رو کشته. این هیولا زنم رو کشته.

‫ای خدا! خودمو می‌کشم!

‫چرا داره می‌خونه؟

‫هیولاست. چرا باید همچین بشه؟

‫ای خدا!

‫آخه چرا؟!

‫اون قسمت مارمولکه تهِ کس‌خلی بود. بگذریم...

‫سان‌فرانسیسکۆ!

‫آره! ایول!

‫ما شهری هستیم... ‫ما شهری هستیم توی ایالت کالیفۆرنییا...

‫می‌خوام... می‌خوام برنامه رو ‫با یه جوک برا تماشاگرهای مرد شروع کنم.

‫- این جۆک واسه بَر و بَچ‌هاست. ‫صدای بر و بچ‌ها نمی‌آد! بر و بچ‌ها؟! ‌ ‌ ‌- آره!

‫می‌گم بر و بچ‌ها، دیدین چه تخمیه وقتی کیر یکی رو می‌خورین، ‫ولی آخرش بچه‌کونی از آب در می‌آد؟ راست نمی‌گم؟!

‫یعنی این همه مدت داشته‌م واسه یه بچه‌کونی ساک می‌زده‌م؟

‫توی این هفته، دفعه سومه. دیگه بسه!

‫داره خوب پیش می‌ره...

‫هه.

‫اسمِ...

‫اسم این برنامه رو «چی.» گذاشته‌م...

‫و امیدوارم که پر از چیزهای جدید و ‫غافلگیری باشه، آخ... ببخشید...

‫خوب شروع کردیم! امیدوارم ﮐ...

‫خب آم... ما چیز...

‫بچه نباشین! ‫این دست زدن‌ها رو بذارین کنار!

‫بچپونینش تو ﮐ... نه ولی.

‫حواستو جمع ﮐ... اگه رو تکرار باشه، از اول می‌خونه.

‫طوری ﻧﯿﺴ... می‌تونیم بعداً تدوینش کنیم.

‫جۆک‌های خوراک‌موراکی؛ چند تا از این‌جور جۆک‌ها بگیم.

‫وصله‌های اجرا چیزهای عجیبی‌ان. آم...

‫چیش...

‫امروز ﺻ... امروز صبحانه یه دونه هات‌داگ خوردم ‫و بعدِ خوردنش همچین حسی داشتم:

‫یعنی عنان زندگی‌م در اختیارم نبود.

‫عن‌هام. فهمیدین؟

‫خوب شد از جۆک‌های عن‌دار خوشتون می‌آد. ‫بیشتر برنامه‌مون در این باره‌ست.

‫هیچ لحظه‌ای رو تلف نکنین! ‫هر لحظه می‌تونه لحظه‌ای خنده‌دار بشه.

‫دیدین؟!

‫خواستم نکتۀ کوچیکی واسه کمدین‌ها گفته باشم. آم...

‫اسم این آهنگ اولی...

‫«جهانی آتشین»ـه.

‫آهنگ بعدی یه کم...

‫یه کم از قبلیه طولانی‌تره...

‫و آم... ممنون.

‫آهنگش دربارۀ اینه که چقدر غمگینم، چون من خیلی غمگینم. ‫برا همین اسمش «غمگین»ـه.

‫دربارۀ چیزهای غمگینه.

‫همون فکر کنین پیازی افسرده‌م که داره خودشو قاچ‌قاچ می‌کنه.