Marc Maron: Too Real

Ik kan er niet tegen.

Wat gaat hij nu weer doen?

En z'n stemmers weten niet wat hij gaat doen.

Maar hun toon is anders. Ik zeg: 'Wat gaat hij nu weer doen?'

Maar volgens mij zeggen zij: 'Wat zou ie nu weer gaan doen, maat?

Dit is gestoord.

Waarom heb je dan op 'm gestemd? Kop dicht.'

Dat was de insteek van z'n campagne. Logisch dus.

Ik ben bang voor m'n telefoon.

Ik ben bang voor m'n telefoon.

Ik kan 't nieuws niet checken.

Ik durf de nieuws-app op m'n telefoon niet te verversen.

Je wordt wakker en denkt: eerst koffie drinken of nu checken?

Wat zou hij hebben gedaan terwijl ik sliep?

Je bent nerveus, het is angstaanjagend.

Want je weet dat 't niets goeds is. Echt niet.

Je denkt niet: oké, top. Dat gaat niet gebeuren.

En ik begreep maar niet wat ik toch voelde...

elke keer als ik de nieuws-app op m'n telefoon ververste.

Het lijkt op 'n agressieve stiefvader die je slaapkamerdeur inbeukt...

en zegt: 'Ik ga 't huis in brand steken.'

En dan loopt hij weg en doet hij de deur dicht.

En jij zit daar zo met je telefoon:

'Ik moet wegwezen, toch?

Waar kan ik heen?'

En 't is gewoon gestoord. De mensen die hij aanstelt...

En 't is nu zover dat ik dingen kan zeggen...

die voorheen nergens op sloegen.

Maar waarvan je nu denkt: oké. Ik kan naar je toe lopen van:

'Heb je gehoord dat de Grand Canyon een vuilstort wordt?

Ja, dat gaan ze doen.

Ja, dat begrijp ik wel.

Maar waarom?

Hoe vaak wil je dat ding zien?

Ze gebruiken alleen de helft. De andere helft kun je nog zien.

Maar wedden dat mensen ook voor 't afval gaan...

want dat is veel afval.

Het wordt 'n dubbele belevenis.

'Ja, ik begrijp wel waarom ze dat doen.

Je mag nu jagen in dierentuinen.

Ja, die nieuwe van Milieuzaken.

Het mag nu blijkbaar.'

Dat begrijp ik wel, met hun logica.

'Het wordt nu heel anders voor de kinderen, denk ik, dus...

Maar veel van die dieren zijn toch al bijna uitgestorven, dus...

dan is het maar gebeurd.'

Uitsterven is zo'n beetje een proactief begrip voor die lui.

Dingen die je nooit zou zeggen zoals: 'Irritant, die nazi's.

Zei ik dat nou? Is dit echt? Zei ik dat net?'

En nu bekennen mensen die je al jaren kent dat ze Trump-stemmers zijn.

Want ze waren even aan 't afwachten.

En nu denken ze: vrienden mogen het wel weten.

Mensen die je al heel lang kent zeggen: 'Ik heb op hem gestemd.'

En dan is je eerste gedachte: nu moet ik een besluit nemen.

Wat moet ik verdomme met jou?

Waarom heb je ons dat aangedaan?

Kom op, je wist dat ik 'n Republikein was.

Ik heb gewoon op m'n partij gestemd, ze waren allebei slecht.

Ik kon niet op haar stemmen, zij was een schurk.

Was ze echt een schurk?

Of gewoon een lief oud dametje dat haar telefoon niet snapte?

Ik heb twee e-mailaccounts op m'n telefoon.

Ik haal ze ook door elkaar.

Er zijn geen internationale gevolgen.

Meestal denk ik alleen: shit...

nu heeft die idioot m'n echte mailadres.

Ik hoor nu vaker van hem dan ik zou willen.

Ik probeer met die mensen te praten...

omdat ik ze ken en ik deze polarisatie niet wil.

Op een gegeven moment moeten we een brug slaan.

Dus ik zeg: 'Leg 't eens uit, ik bedoel...

hoe moeten we nu communiceren?'

Hij zegt: 'Kom op, we zijn allemaal Amerikanen.'

En dan zeg ik: 'Nee...

dat is niet genoeg.'

'Nou, kom op...

iedereen houdt van Tom Petty en burrito's.'

'Ja, dat is waar...

maar Petty is niet genoeg om deze kloof te overbruggen.

Die macht heeft hij niet, op dit punt.'

'Dan praten we gewoon niet over politiek.'

'Hier zit ik mee, man:

Er zijn mensen die uit hun haatputten moesten klimmen om op hem te stemmen.

Ze hadden nog nooit gestemd.

Ze moesten uitzoeken waar en hoe ze konden stemmen.

Ze moesten de haat even stoppen, wat voor 'n aantal moeilijk was...

om op hem te stemmen en nu hoor jij daarbij.

Jij staat aan hun kant, je hoort erbij.'

En zij: 'Nou, wedden dat hij Petty goed vindt.

Ik denk dat als je...

Serieus, als je met 'm praat en politiek vermijdt...

zijn 't gewoon mensen.'

En ik zeg: 'Bedoel je dat ik met 'm naar Chipotle moet?'

Zo van: 'Dus je hebt liever een kom, dan een burrito?

Interessant.'

'Ja, liever een kom.'

'En Tom Petty, vind je die goed?' 'Ik vind Petty te gek.

Maar ik haat joden. Echt.'

Dit loopt snel uit de hand.

'Misschien moeten we niet over politiek praten?'

Alsof dat politiek is.

Ik weet het niet, man. Luister, ik geef toe...

Als die vent iets goeds doet, geef ik het toe.

Ik zeg niet dat hij goed is voor mensen die niet op 'm hebben gestemd.

En dat mag je nog zeggen in dit land. Ik heb niet op hem gestemd.

Maar voor ons zal 't niet goed zijn.

Het wordt sowieso vreselijk.

We worden niet op 'n dag wakker, in de komende drieënhalf jaar...

zo van: 'Shit, wat een omslag.'

Het gaat niet...

Dat moeten we gewoon accepteren.

We moeten het slikken en blijven vechten.

Maar 't zal niet goed zijn. Maar...

als hij iets goeds doet, geef ik het toe.

Dat gezegd hebbende: als 't veel erger is dan we hadden verwacht...

wat echt erg is...

dan moeten mensen die op 'm gestemd hebben, hun excuses aanbieden.

Ze moeten gewoon sorry zeggen.

Ik wil een beetje oogcontact.

Luister.

Al hebben we maar acht minuten tot de raketten inslaan...

wil ik wat oogcontact en een paar woorden.

Als is het maar: 'O, man. Dit had ik niet van hem verwacht.

Dit is niet normaal, gast.

Maar Petty is te gek, toch? Petty, verdomme.'

Zet 'Free Falling' maar in.

En het treurige is...

Het is niet treurig, maar als je hetzelfde denkt als ik...

verdedigt niemand in de overheid ons. Dat is naar.

Nu moeten we elkaar verdedigen...

en dat moeten we sowieso doen...

maar nu moet 't misschien in het openbaar.

Want de uitkomst van de popular vote ...

betekent dat je 'n hufter kunt zijn in het openbaar.

Dus het kan nodig zijn dat je soms iets zegt als:

'Dat is nog steeds niet oké.'

Je moet misschien de moed verzamelen. Ik ben niet altijd moedig.

Ik ben niet de moedigste. Ik ben een alfawatje.

Ja, we bestaan.

Er is een klassieke alfaman...

de spierbundel, vol razernij.

En dan heb je 't alfawatje, die hem uitlacht.

'Wat een eikel.' 'Waarom zeg je 't niet tegen hem?'

'Omdat ik het tegen jou zeg.

Dit is onze hiërarchie, dat is die van hen.

Zo werkt dat.'

Ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb.

In 't leven, niet in dit optreden.

Ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb.

Ik ben niet ziek of stervende, maar ik weet 't niet.

Ik ben op dat punt van... Ik ben 53...

en dan begin je je af te vragen hoelang je nog hebt.

En het beïnvloedt m'n beslissingsproces.

Als m'n vriendin een film wil kijken die ik niet wil kijken...

denk ik: nee, ik wil niet tijdens die film overlijden.

Dan mag 't echt niet gebeuren. Laten we iets beters kiezen.

We kunnen wel iets beters kiezen.

Als iemand tegen me zegt: 'Luister je geen Phish?

Je moet Phish luisteren.'

'Ik weet niet hoelang ik nog heb.'

En stel dat ik ze goed vind? Dat is de rest van m'n leven, toch?

Ik heb geen ruimte meer in m'n hart of hoofd voor nog een jam-band.

De halve Grateful Dead-catalogus zit er al in...

en drie of vier nummers van de Allman Brothers.

Ik zit helemaal vol.

En als je me dit ooit vraagt:

'Heb je die documentaire gezien met...'

Hou maar op, ik weet niet hoelang ik nog heb.

Er zijn te veel documentaires. Dat kan wel wat minder.

We zitten vol. We hebben voorlopig genoeg.

Ik wil niemand ontmoedigen, er zitten goede bij...

maar ook slechte.

Soms denk ik dat documentaires maken een wanhoopspoging is...

van iemand die het medium bijna heeft opgegeven.

Ik wil niemand kwetsen...

maar een iPhone en een zieke kat hebben...

maakt je nog geen genie.

'Ik noem 'm Eén Uit Negen.

Het gaat over m'n kat die doodgaat, maar ook over acceptatie van m'n falen.

Ik vind deze veel beter dan die over m'n vaders gevecht...

met in een onbekende winkel 'n broek kopen.'

Ik weet gewoon niet hoelang ik nog heb.

En volgens mij ben ik niet bang om dood te gaan.

Ik heb wel liever dat 't snel gaat.

De overgang moet zo gaan van:

Ik wil dat m'n laatste woorden zijn: 'Wacht, wat?'

Dat heeft m'n voorkeur.

Maar de reden dat ik niet bang ben om dood te gaan is een rare.

Het is 'n rare reden.

Ik heb namelijk altijd al 'n terugkerend beeld in m'n hoofd gehad.

Ik begrijp het pas sinds kort en ik had 't verkeerd geïnterpreteerd.

Ik weet niet wat jullie zouden doen.

Maar 't is een beeld dat ik steeds zie...

waarin ik aan de rand van een afgrond hang.

Zo begint 't, dat ik boven een afgrond hang.

Ik weet niet waarom.

Er is niemand bij. Ik weet niet wat er is gebeurd...

maar ik hang boven een afgrond.

En ik zie nooit dat ik mezelf optrek.

Het is een kwestie van tijd tot: