Wonder Woman: Bloodlines

Wonder Woman. 2017 Γυναίκα Θαύμα.

Ήθελα να σώσω τον κόσμο.

Αυτό το όμορφο μέρος.

Αλλά γνώριζα πολύ λίγα τότε.

Είναι μια χώρα μαγείας και θαυμάτων.

Άξια να την αγαπήσεις με κάθε τρόπο.

Αλλά όσο πιο πολύ πλησίαζες...

Τόσο έβλεπες το μεγάλο σκότος που υπήρχε μέσα.

Και η ανθρωπότητα;

Η ανθρωπότητα είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτό που βγαίνει όταν αντιμετωπίζουμε την αλήθεια, είναι πιο δύσκολο από όσο νομίζεις.

Το έμαθα με τον σκληρό τρόπο.

Πριν από πολύ καιρό.

Και τώρα...

Δεν θα είμαι ποτέ ξανά το ίδιο.

Ευχαριστώ.

Γουέιν: Βρήκα την αυθεντική. Ίσως μια ημέρα μου πείς την ιστορία της.

Γειά σου, Νταϊάνα.

- Γειά σου, Νταϊάνα. - Χαίρετε.

Νταϊάνα!

Νταϊάνα!

Γύρισε πίσω!

- Όλα φαίνονται καλά. - Πολύ καλά.

Πως τα πάει;

Είναι καλή.

- Συνέχισε να δουλεύεις. - Ναι.

Καλλιόπη.

Νταϊάνα!

Νταϊάνα, σε βλέπω.

Που πηγαίνεις; Ποιό σιγά!

Γειά σου μητέρα.

Πως είσαι σήμερα;

Ας σε πάω πίσω στο σχολείο, πρίν παραιτηθεί άλλος ένας δάσκαλος.

Δεν πιστέυεις πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσω την εκπαίδευση μου;

Η Αντιόπη πιστέυει ότι είμαι έτοιμη.

Αλήθεια;

Θα μπορούσα να αρχίσω να τις δείχνω κάποια πράγματα.

Θα μπορούσε τουλάχιστον να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό της.

Από ποιόν;

Σε περίπτωση εισβολής.

Γι' αυτό δέν έχω την καλύτερη πολεμίστρια στην ιστορία μας...

Να οδηγεί έναν ολόκληρο στρατό, Στρατηγέ;

Προσέυχομαι ότι δέν θα έρθει ποτέ η ημέρα που θα χρειαστεί να πολεμήσει.

Αλλά γνωρίζεις, Ένας σκορπιός πρέπει να τσιμπήσει...

- Ο λύκος να κυνηγήσει... - Είναι παιδί.

Το μόνο παιδί στο νησί. Σε παρακαλώ ας παραμείνει έτσι.

Αλλά, μητέρα...

Δεν θα εκπαιδευτείς. Αλλά, μητέρα...

Δεν θα εκπαιδευτείς.

Άν σου υποσχεθώ να είμαι προσεχτική;

Είναι ώρα να κοιμηθείς.

Τι λες αν δεν χρησιμοποιήσω σπαθί;

Η πάλη δεν σε κάνει ηρωίδα.

Μόνο την ασπίδα τότε, Τίποτα που να είναι κοφτερό.

Νταϊάνα, είσαι ότι πολυτιμότερο έχω.

Σε επιθυμούσα τόσο πολύ που σε έπλασα από πηλό η ίδια...

Και ικέτευσα τον Δία να σου δώσει ζωή.

Μου έχεις πεί αυτήν την ιστορία.

Γι' αυτό, απόψε θα σου πω μία καινούργια.

Την ιστορία του λαού μας και την εποχή των μαχών μου.

Ναι!

Ώστε επιτέλους να καταλάβεις, γιατί ο πόλεμος δεν είναι επιθυμητός.

Πριν από καιρό, Όταν ο χρόνος ήταν νέος,

και όλη η ιστορία ήταν ένα όνειρο,

οι θεοί κυριάρχούσαν στην Γη...

Ο Δίας βασίλευε ανάμεσα τους.

Ο Δίας δημιούργησε όντα που θα υπάκουαν στους θεούς.

Όντα γεννημένα κατά την ίδια του εικόνα...

Δίκαια και καλά, δυνατά και παθιασμένα.

Ονόμασε την δημιουργία του ανθρώπους. Και η ανθρωπότητα ήταν καλή.

Αλλά ο γιός του Δία, άρχισε να ζηλεύει τους ανθρώπους,

και αποφάσισε να καταστρέψει την δημιουργία του πατέρα του.

Ήταν ο Άρης, ο θεός του πολέμου.

Ο Άρης δηλητηρίασε τις ανθρώπινες καρδιές, με ζήλια και δυσπιστία.

Τους έκανε να εναντιωθούν ο ένας με τον άλλον,

και ο πόλεμος σάρωσε την Γη.

Τότε, οι θεοί δημιούργησαν εμάς, τις Αμαζόνες,

να επηρεάσουμε τις καρδιές των ανθρώπων με αγάπη,

και να αποκαταστήσουμε την ειρήνη στην Γη.

Και για λίγο καιρό, υπήρχε ειρήνη.

Αλλά δεν κράτησε.

Η μητέρα σου, η βασίλισσα των Αμαζόνων, οδήγησε μια εξέγερση,

που μας ελευθέρωσε όλους από την δουλεία.

Όταν ο Δίας οδήγησε τους θεούς προς υπεράσπιση μας...

Ο Άρης τους σκότωσε έναν-έναν,

μέχρι που παρέμεινε μόνο ο Δίας.

Ο Δίας χρησιμοποίησε την τελευταία του δύναμη, για να σταματήσει τον Άρη,

κεραυνοβολώντας τον, με τέτοιο χτύπημα που ο θεός του πολέμου αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Αλλά ο Δίας γνώριζε,

ότι μια ημέρα ο Άρης ίσως επιστρέψει για να τελειώσει την αποστολή του.

Ενός αιώνιου πολέμου,

οπου η ανθρωπότητα θα αυτοκαταστρεφόταν επιτέλους,

και εμείς μαζί τους.

Τότε ο Δίας μας άφησε ένα όπλο.

Τόσο ισχυρό για να σκοτώσει έναν θεό.

Με την τελευταία του ανάσα, ο Δίας δημιούργησε αυτό το νησί,

για να μας κρύψει από τον έξω κόσμο...

Κάπου, που ο Άρης δεν θα μπορούσε να μας βρεί.

Και από τότε ζούμε με ειρήνη...

Ευχαριστούμε τους θεούς, που μας έδωσαν αυτόν τον παράδεισο.

Και ο φονιάς των Θεών;

Ο φονιάς των Θεών;

Το όπλο που έχει την δύναμη να σκοτώνει τους θεούς.

Μπορώ να το δω;

Οι θεοί μας έδωσαν πολλά δώρα.

Κάποια ημέρα, θα τα γνωρίσεις όλα.

Τα κρατάμε στον μεγάλο πύργο.

Ο φονιάς των Θεών.

Είναι όμορφο.

Ποιός θα το πάρει;

Προσεύχομαι να μην χρειαστεί να το κρατήσει κανείς.

Μόνο η πιό δυνατή ανάμεσα μας θα μπορούσε να το κρατήσει.

Και αυτή δεν είσαι εσύ Νταϊάνα.

Βλέπεις; Είσαι ασφαλής...

Και δεν υπάρχει τίποτα που θα έπρεπε να ανησυχείς.

Εξακολουθείς να αμφιβάλεις για τον εαυτό σου Νταιάνα.

- Όχι. - Ναι.

Όχι, δεν αμφιβάλω.

Είσαι δυνατότερη από όσο νομίζεις.

Έχεις μεγαλύτερες δυνάμεις από όσο γνωρίζεις.

- Αλλά αν δεν προσπαθήσεις... - Νταϊάνα!

Έχεις πληγωθεί;

Όχι, μητέρα, είμαι καλά.

- Απλά ήμουν... - Στην προπόνηση.

Από ότι φαίνεται δεν είμαι τόσο σεβαστή όσο μια βασίλισσα θα έπρεπε.

Ανυπάκουη, προδομένη από την ίδια μου την αδελφή;

Όχι, μητέρα, εγώ φταίω. Της ζήτησα να...

Πάρτε την στο παλάτι.

Πήγαινε!

Δεν μου άφησες άλλη επιλογή, Ιππόλυτη.

Θα έχεις αποτύχει στο καθήκον σου, αν δεν μάθει να πολεμά.

Μιλάς για μια εποχή που ίσως να μην έρθει ποτέ.

Μπορεί να μην επιστρέψει ποτέ.

Ίσως πέθανε από τις πληγές.

Ο Άρης είναι ζωντανός.

Το νιώθεις όπως και εγώ μέσα σου.

Είναι απλά θέμα χρόνου πριν επιστρέψει.

Όσο ισχυρότερη γίνεται, τόσο πιο σύντομα θα την βρεί.

Ιππόλυτη, την αγαπώ όσο και εσύ.

Αλλά αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να την προστατεύσεις πραγματικά.

Θα την εκπαιδέυσεις πιο σκληρά από οποιαδήποτε άλλη Αμαζόνα.

Πέντε φορές πιο σκληρά,

δέκα φορές πιο σκληρά.

Μέχρι να γίνει καλύτερη ακόμα και από εσένα.

Αλλά δεν πρέπει να μάθει ποτέ την αλήθεια,

για το τι ειναι,

ούτε το πως ήρθε σε μένα.

Πιο δυνατά.

Είσαι δυνατότερη από αυτό, Νταϊάνα.

Πάλι.

Ποτέ μην αφήνεις την υπεράσπιση σου.

Περιμένεις οι μάχες να είναι δίκαιες.

Αλλά ποτέ οι μάχες δεν είναι δίκαιες.

Αντιόπη!

Μην κουνιέσαι.

Αιμορραγείς.

- Συγνώμη... - Περίμενε, Νταϊάνα.

Τι έχω κάνει;

Λυπάμαι.

Από που προέκυψε αυτή η ομίχλη;

Εκεί. Μπροστά!

Εκεί!

Ο πιλότος! τον βλέπω.

Ουάου.

Είσαι ένας άντρας.

Ναι. Εννοώ...

Δεν μοιάζω με έναν;

Που είμαστε;

Στην Θεμμησκύρα.

Θεμμή τι;

Ποιός είσαι;

Είμαι ένας από τους καλούς και αυτοί είναι οι κακοί.

Τι;

Οι Γερμανοί. Έλα, πρέπει να φύγουμε.

- Οι Γερμανοί; - Νταϊάνα!

Φύγε μακριά της, αμέσως!

Ετοιμάστε τα τόξα σας!

Έχουν και όπλα, έτσι;

Πυρ!

Έλα!

Μείνε εκεί!

Ασπίδα!

Όχι!

Όχι!

Όχι!

Οχι, όχι. Αντιόπη.Αντιόπη.

Αντιόπη, έι. Έι, έι.

Έι.

- Νταϊάνα. - Μείνε ακίνητη.

Ήρθε η ώρα.

Εσύ... Πρέπει...

Τι; Τι, Αντιόπη.

Ο φονιάς των Θεών.

- Νταϊάνα, πήγαινε... - Να πάω που;

- Να πάω που; - Πήγαινε...

Όχι, παρακαλώ, όχι. Όχι όχι!

Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι.

- Όχι! - Αντιόπη!

Όχι!

- Εσύ!. - Όχι.