Trevor Noah: Afraid of the Dark

EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDY SPECIAL

TREVOR NOAH VANAVOND UITVERKOCHT

Alles goed, New York?

Dit is te gek. Fijn dat jullie er zijn.

Het wordt een leuke avond.

Welkom, iedereen.

Mag ik even iets zeggen?

Dit is al mijn droom sinds ik stand-upcomedy doe.

Een special in New York.

Het is zover.

Het is zover. New York.

Zeg, ik loop hier.

Zo zag ik New York voor ik hier kwam.

Een stad vol mensen die bijna aangereden werden.

Mensen die op de motorkap van een taxi bonken en zeggen:

'Zeg, ik loop hier.

Wat mankeert jou?

Wil je koffie?'

Geen idee wat dat betekende.

Ik wist alleen dat ik op een dag naar New York zou komen.

En dat ik dan ook bijna aangereden zou worden.

Ik ben mijn droom gevolgd. En het is veel moeilijker dan het lijkt.

In de films lijkt het eenvoudig.

Een auto rijdt je bijna aan...

je roept, bonkt op de motorkap en je loopt door.

Maar de timing is essentieel.

Je moet het allemaal op het juiste moment doen.

Je moet de straat op lopen als de taxi er is, zodat je op de kap kunt bonken.

Als je te laat bent, is de auto alweer weg.

Pure tijdverspilling. Dan kom je gewoon over als een gek.

Zeg, ik loop hier.

Ga je op hetzelfde moment de weg op, dan word je gewoon aangereden.

Zo van...

'Zeg, hij liep hier.

Wat mankeert jou?'

Te vroeg de straat op lopen, is het stomst.

Dat is gênant voor alle betrokkenen.

Je komt eraan, de auto stopt, maar je kunt niet bij de kap.

Dus zeg je: 'Hé...

Kom eens.

Nee, wat dichterbij.

Ik wil je een geheim verklappen. Kom.

Ik kom uit Afrika. Ik heb een droom. Kom nu dichterbij, ik...

Ik wil gewoon...

Zeg, ik loop hier.'

Ik ben gek op deze stad. Natuurlijk. New York.

Het was een droom om hier te komen.

Ik kwam aan en dacht: dit is het.

Hier hangt een energie die je nergens anders vindt.

New York, New York.

Wat een heerlijke plek.

Wat ik fascinerend vind aan de stad...

is hoezeer de mensen hier de verkeerslichten vertrouwen.

Dat had ik nog nooit meegemaakt.

Vergeet niet dat ik uit een Afrikaans land kom.

We hebben ook verkeerslichten in Afrika.

Maar we gebruiken ze niet.

Snap je? Ze zijn eerder een suggestie dan een verplichting.

Niet 'Stop!' maar 'Stop?'

Alsof een Afrikaan in het buitenland was...

die verkeerslichten zag en ze mee terugbracht...

maar niet wist waarvoor.

'Jongens, we moeten verkeerslichten hebben.'

En iedereen: 'Waarom?' 'Het geeft ambiance aan een kruispunt.'

Maar niemand die wist waar ze voor dienden.

We moeten de lichten niet en we vertrouwen ze niet.

Maar in New York hebben mensen een blind vertrouwen in die lichten.

Ik liep een keer op straat.

Naast een man. Ik vergeet het nooit.

We stonden op de stoep en het licht werd groen voor ons.

Ik keek opzij en zag een vrachtwagen...

over de weg scheuren.

Ik kijk naar de vrachtwagen, het licht wordt groen...

en de man naast me stapt zo de weg op.

Ik stak mijn hand uit om 'm te beschermen. 'Er komt een vrachtwagen aan.'

'Rustig maar, wij hebben het licht.'

Ik zei: 'Ja, en hij heeft een vrachtwagen.

Bij "steen, papier, schaar" verlies jij.'

Hij was vol vertrouwen: 'Het is oké, wij hebben groen, kom.'

En hij stak niet alleen over, hij staarde de chauffeur aan.

Hij keek hem aan van: 'Ik heb het licht, ik heb het licht, dat weet je best.'

Ik liep schuldbewust achter hem aan.

'Sorry, ik wist het echt niet. Ik zou gestopt zijn. Dit is nieuw voor mij.'

Ik ben 12 straten lang met die kerel meegelopen.

En ik ben nog nooit zo vervuld geweest van iemand anders z'n zelfverzekerdheid...

als die dag.

Aan het begin van de dag...

dacht ik nog goed na voor ik de weg op liep.

Maar na een paar straten bij hem...

begon ik te geloven.

En na acht straten wist ik niet meer anders.

Ik liep te tweeten en te sms'en met mijn telefoon.

Ik keek naar boven, het licht werd groen en weg was ik.

Of er nu een vrachtwagen of trein kwam, ik liep zo de weg op.

Want als je in Amerika een blanke aan jouw kant hebt, kun je doen wat je wilt.

Gewoon gaan.

Wat een opwindende tijd.

Ik had geen beter moment kunnen kiezen om in de VS te komen wonen.

Wat een opwindende tijd.

Dat 't nog niet in vlammen is opgegaan na wat er allemaal gebeurd is.

Ik kom al bijna tien jaar als toerist op en af naar de VS.

Wat zo leuk is aan die korte bezoekjes...

is dat ik Amerika in momentopnames heb kunnen ervaren.

Ik voelde wat de mensen voelden.

Ik kreeg een indruk van wat de bevolking doormaakte.

En...

ik zal nooit vergeten hoe het me bij elk bezoek aan Amerika weer opviel...

hoe zwaar de zwarte Amerikanen het hadden.

Ik herinner me mijn eerste bezoek.

Ik logeerde aan de westkust en ontmoette een jonge Afro-Amerikaan in Compton.

We zaten in een comedyclub.

Die kerel keek me aan en vroeg:

'Hé, Trevor...

ben jij die kerel uit Afrika, man?'

Ik zei: 'Ja, ik ben een van hen, ja.'

Hij zei: 'Ik moet het zeggen zoals het is. Het is een eer om je te ontmoeten.

Ik heb altijd al een Afrikaan willen ontmoeten.

Jij bent een original gangsta.'

Ik zei: 'Dank je.' En hij: 'Weet je hoe zwaar zwarten het hier hebben?

Er is geen werk te vinden.

De politie valt je de hele tijd lastig. Ik wil zelf naar Afrika.

Ik ga met jou mee naar Afrika, ik ga met jou mee.'

Ik zei: 'Ja, koop een ticket en we vertrekken.

We gaan.'

Er was een klik tussen ons.

Een paar jaar later.

Ik leerde een prachtige zwarte vrouw kennen.

In het zuiden. Ik trad op in Birmingham, Alabama.

Ze kwam na de show naar me toe.

Er was meteen een klik tussen ons.

Ze zei: 'Trevor, jongen.

Ik wil je zeggen dat ik me nog nooit zo met een vreemde verbonden gevoeld heb.

Als je over Afrika praat en al die dingen vertelt...

dan denk ik: jeetje, kon ik maar met je meegaan.

Vertel me alles over het moederland. Ik wil ergens wonen waar ik me thuis voel.

Ergens waar ze me niet aanstaren alsof ik er niet thuishoor.

Vertel me over Afrika, vertel me er alles over.'

En ik begreep wat ze bedoelde.

En ik wist dat mensen het zwaar hadden.

En dan maak je een sprong...

naar 2016.

Ik vergeet nooit het moment dat Donald Trump...

zijn achterstand goedmaakte...

en één kans op twee had om de president van de VS te worden.

En voor het eerst in mijn leven kwamen blanke Amerikanen me zeggen:

'Vertel eens over Afrika, Trevor, hoe is het daar?

Klinkt niet slecht, hè?

Het moederland, zeg je? Ja, ik zou met je kunnen meegaan.

Ali boma ye. Ik ben erbij.'

En dat geldt niet alleen voor Amerika.

Veel Amerikanen stonden ervan versteld...

maar als je het breder bekijkt...

zie je het nationalisme overal ter wereld aanzwellen.

In Oostenrijk en Australië.

In Engeland. Daar draaide de brexit om. Ze deden alsof dat om de economie ging...

maar eigenlijk ging het om mensen die hun land terug wilden.

Het was helemaal niet weg.

Maar ze wilden het wel terug.

Ik zag het mensen op de BBC vertellen.

'Daarom stem ik voor de brexit.

Omdat dit verdomde land naar de haaien gaat.

Ik wil het oude Groot-Brittannië terug.

We stemmen voor omdat we het land terug willen.'

Van wie?

Groot-Brittannië is voor 95 procent blank. Van wie wil je het terug?

Mensen zeggen de krankzinnigste dingen.

'Die immigranten komen hier de boel verzieken.

Ik heb een hekel aan immigranten. Dat ze teruggaan naar hun land.'

'Waarom heb je zo'n hekel aan ze?' 'Dat zal ik je zeggen.

Ze proberen niet eens Brits te zijn. Ze doen niet eens een poging.

Ze komen hierheen met hun eigen cultuur...

hun eigen eten en eigen taal en proberen de boel hier over te nemen.'

Dat vind ik wel Brits klinken.

Als er één land is...

Als er in de hele wereld één land is...

dat niet over immigratie zou moeten klagen...

dan is 't Groot-Brittannië.

Eén land in het bijzonder.

Ze hebben zelf het probleem gecreëerd waar ze nu vanaf willen.

Ze hebben de wereld gekoloniseerd.

De helft van de aardbol was ooit in handen van het Britse Rijk.

Besef je hoe maf dat is?

Ze hebben de wereld gekoloniseerd.

Niemand was geïnteresseerd in hen. Niemand was op zoek naar de Britten.

De Britten trokken de wereld rond.

Zij klopten bij iedereen aan: 'Wij zijn de Britten. Volg ons.'

Een heel oude versie van Twitter, eigenlijk.

Ik beweer trouwens niet dat de Britten slecht zijn.

Ik begrijp dat koloniseren vroeger populair was.

Heel wat Europese landen deden het.

Maar de Britten blonken erin uit. Niet omdat ze slechte mensen waren.

Ik denk dat we de schuld bij het weer moeten zoeken.

Het weer is er slecht en van slecht weer word je slecht.

Denk er maar eens over na.

Er heeft nooit iemand uit 'n tropisch land geprobeerd de wereld te veroveren.

Je hoort nooit verhalen over Caribische veroveraars.

Niemand kent Troy de Taaie uit Trinidad. Zulke verhalen hoor je niet.

Dat is logisch ook. Als het weer vreselijk is...

ga je het land van een ander wel inpikken.

Maar als je in een paradijs woont, vertrek je natuurlijk niet. Stel je het eens voor.