Behind Your Touch (힙하게)

- คน… - คน…

- ที่ฆ่าฉัน… - ที่ฆ่าผม…

- อยู่ที่นี่ค่ะ - อยู่ที่นี่ครับ

- ตายแล้ว - ลุงครับ

- ลุง - สายสืบแพ

- เรียกรถฉุกเฉินมาเร็ว - ครับ

- ผมแบกเองครับ - โอเค

ยกเขาขึ้นหลังก่อน

- ระวังนะ - โอเค

รีบไปเลย

หัวหน้า โอเคไหมคะ

ข้อเท้าแพลงน่ะ

รีบไปเลย ไปเลย

พี่ เป็นอะไรไหมครับ

ฉันไม่เป็นไรๆ

- ไหนดูซิ - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ข้อเท้ามันแพลงน่ะ

- เป็นอะไรไหม - ไม่เป็นไร

ระวังสิ

นี่มันอะไร…

ให้ตายเถอะ

เชิญเลยค่ะ

- จ้า - อือ

ขออะไรสดชื่นๆ หน่อย

เด็กๆ เอากาแฟเย็นสดชื่นๆ มาซิ

เกิดอะไรขึ้นทุกคนถึงหัวเสียกันจัง

วันนี้มีทำพิธีหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ

อย่าให้เล่าดีกว่า

พอเริ่มทำพิธีปุ๊บก็เอาเลย

ทำไมเหรอคะ

ก็วิญญาณคนตายมาเข้าร่างพ่อหนุ่มร่างทรง

ตาเขานี่เบิกขึ้นอย่างนี้

แล้วก็พูดว่า "คนที่ฆ่าฉันอยู่ที่นี่ค่ะ"

มันแบบ ขนาดนั้นเลยนะ

น่ากลัวชะมัด

ว้าย ตกใจหมด

เธอก็รีบๆ รับสายสิ

ร้านกาแฟมูจินค่ะ

- กาแฟสองแก้วที่มูจินอสังหาฯ นะคะ - ว่าแต่

ค่ะ

เราจะเชื่อทุกอย่างที่ร่างทรงพูดได้ยังไงกัน

แต่ว่าตอนนั้น

ฉันนี่ขนลุกเกรียวไปหมดเลยนะ

ฉันว่าเรื่องจริงแหละ

เอาเข้าไปๆ

จริงแล้วยังไง

จะบอกว่ามีฆาตกรอยู่ในหมู่พวกเรางั้นเหรอ

ดื่มให้อร่อยนะคะ

ขอบใจจ้า

ว่าก็ว่านะ

ต่อไปฉันคงกลัวหัวหด จนไม่กล้าไปไหนมาไหนแถวนี้แล้ว

แต่จะหมกตัวอยู่แต่ในบ้านก็ไม่ไหวเหมือนกัน

เป็นเรื่องแล้วสิ

แบบนี้หมู่บ้านเราไม่เละตุ้มเป๊ะเลยเหรอ

ได้เรื่องอะไรไหม

ยังเลยครับ

ไม่มีร่องรอย หลงเหลือสักนิดแบบนี้ได้ยังไงกันครับ

คนร้ายน่าจะเป็นคนในหมู่บ้าน อย่างที่ร่างทรงพูดหรือเปล่าคะ

ไม่งั้นจะหลบกล้องวงจรปิด ได้ทุกตัวแบบนี้เหรอ

ตามที่พ่อผมบอก

เห็นว่าเมื่อก่อนลุงร่างทรง เคยทายถูกเป๊ะๆ อยู่บ้างนะครับ

งั้นเราควรไปถามร่างทรง ว่าคนร้ายคือใครจริงๆ เหรอ

ผมก็พูดจนปากเปียกแล้วนะครับ ว่าคนร้ายคือคนในหมู่บ้าน

พูดก่อนร่างทรงซะอีก

เป็นสายสืบที่ทำงานตามหลักวิทยาศาสตร์ แต่เชื่อเรื่องงมงายเนี่ยนะครับ

ไอ้นี่ ก็มันไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เราก็ต้องคว้าฟางไว้สักเส้นสิ

ผมไม่จับฟางอะไรนั่นหรอก ผมจะจับคนร้าย

ให้ตาย ไอ้หมอนี่มันขั้นเทพ เรื่องทำลายบรรยากาศจริงโว้ย

ผมจะออกไปสืบนะครับ

นายตัดจบทั้งอย่างนั้น แล้วฉันจะกลายเป็นตัวอะไรเล่า

ให้ฉันไปถามร่างทรงไหมคะ

เอาสิ ไหนๆ ไปแล้ว

ก็ถามเขาด้วยเลยว่า สามีเธอมีชู้หรือเปล่า ดีไหม

ลุง พอจะได้สติหรือยังครับ

ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ครับ

ลุงสลบไปตอนทำพิธีครับ

แล้วก็มีไข้ทั้งคืนเลย

ผมน่ะเหรอครับ

จำไม่ได้เหรอครับ

ผมจำได้แค่ว่ากำลังทำพิธี

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลยครับ

ลุงบอกว่าในบรรดาคนที่มาดูมีคนร้ายอยู่

อันนั้นก็จำไม่ได้เหรอครับ

ครับ

จำอะไรไม่ได้สักอย่าง

ผมไปทำงานแล้วจะกลับมานะ

พักผ่อนเถอะครับ

เป็นอะไรไหมครับ

พี่

บ้าหรือเปล่าเนี่ย

วางตรงนี้ได้ใช่ไหมครับ

ค่ะ

ว่าแต่มาทำอะไรตั้งแต่เช้าคะ

ผมกำลังจะไปทำงานแหละ

แต่อากาศมันร้อนๆ เนอะครับ

สามพันวอนค่ะ

ทำไมครับ

เปล่า คือว่า…

เยบุนๆ

- เยบุน งานเข้าแล้ว - ทำไม มีอะไรเหรอ

ฉันว่าฉันป่วย

แกเจ็บป่วยตรงไหน

ฉันเห็นดอกไม้ไฟปะทุปุ้งปั้ง ได้ยินเสียงกระดิ่งด้วย

หมายความว่าไงล่ะนั่น

เห็นทุกคนเป็นหมึกไปหมด ยกเว้นคนคนเดียว

ใคร สายสืบมุนน่ะนะ

ไม่โว้ย

ก็เพราะไม่ใช่เขาไง ฉันถึงบอกว่าป่วย

คนที่ดูเหมือนหมึกที่สุด ดันไม่เห็นเป็นหมึกซะงั้น

แกชอบใครเข้าแล้วสิท่า

นั่นมันเรื่องธรรมดานะ

เวลาเราชอบใครสักคน เราจะเห็นคนอื่นเป็นหมึกหมดไง

บางคนก็ได้ยินเสียงกระดิ่ง บางคนก็เห็นดอกไม้ไฟ

แกมากับฉันก่อนมา

ผู้ชายคนนั้นแหละ

อ๊กฮี

แกป่วยแหละ

อาการหนักเลยด้วย

มา

วัดได้ 37.1 องศาเซลเซียส

แบบนี้มีไข้ก็ไม่ใช่ ไม่มีไข้ก็ไม่เชิง

ฉันว่าฉันป่วยจริงแหละ

ต้องกลับบ้านไปพักผ่อนละ

แล้วร้านล่ะ

ยังไงแถวนี้ก็ไม่มีคนอยู่ดีเหอะ

ตั้งแต่ลุงร่างทรงพูดแบบนั้น แถวนี้ก็ไม่มีคนยิ่งกว่าเดิมอีก

ลุงร่างทรงเป็นหมอผีเถื่อนสุดๆ นะ คนเชื่อเขาด้วยเหรอ

ในยุคหนึ่งเขาเคยแม่นนะ

ถ้าไม่ได้ยินเขาพูดก็อีกเรื่อง แต่พอเป็นงี้แล้วไม่สบายใจเลย

ก็นะ คนร้ายเองก็คงอยากรู้ แล้วมาแฝงตัวอยู่ที่นั่นก็ได้เนอะ

ใช่ไหมล่ะ มันคงอยากรู้ ว่าตำรวจจะตามจับมันยังไง

สงสัยชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์

ว่ากันว่าคนร้าย มักจะย้อนกลับมาที่จุดเกิดเหตุไง

มันอาจจะซ่อนตัว แล้วจับตาดูว่าตำรวจทำงานยังไงอยู่ก็ได้

งั้นมันก็น่าจะเห็นที่แกกับสายสืบมุน เที่ยวตามหาหลักฐานด้วยน่ะสิ

แน่นอนสิ

คนที่พบศพแรกคือใครล่ะ

ก็ฉันไง ถูกปะ

ตอนที่เหยื่อคนที่สองตาย ฉันก็อยู่ด้วย

ตราบใดที่มันไม่โง่นะ

ยังไงก็ต้องรู้ว่าฉันตามล่ามันอยู่

งั้นสำหรับฆาตกรต่อเนื่อง แกคงเป็นคนที่ขวางหูขวางตาสุดน่ะสิ

แหงสิ

ฉันน่าจะเป็นคนที่มันอยากกำจัดที่สุดมั้ง

อ๊กฮี

ฉันจะทำไงดี

ไอ้ฉันก็ทำห้าวไปทั่วเลย

จะบ้าตายจริงโว้ย

ทำไงดีนะ

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้บ้านั่นเลย

ตายยากชะมัด

ฮัลโหล

มาทำงานที่ค้างให้เสร็จกัน

วันละหนึ่งพันคนไง ลืมแล้วเหรอ

โทษทีนะคะ พอดีว่าฉันตื่นมา แล้วพลังวิเศษก็หายวับไปเลย

ฉะนั้น ฉันคงช่วยคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ

ถ้าพลังวิเศษกลับมาเมื่อไหร่ ฉันค่อยโทรไปบอกนะคะ

จู่ๆ พูดอะไรของเธอเนี่ย

โทรศัพท์ตกส้วม

อะไรนะ เฮ้ย

โอเค

แบบนี้ดีกว่าต้องตายแหละวะ

ดู๊ดู

ฉันจะทำไงดี

ฉันอยู่หน้าโรงพยาบาลแล้วนะ กำลังเข้าไป

อ๊กฮี บอกเขาว่าแกไม่เห็นฉันนะ เข้าใจไหม

ไปไหน…

พวกอาชญากรนี่เหมือนกันเปี๊ยบ

มาทรงเดียวกันไม่มีผิด

เธอก็ทำได้ดีมาตลอด จู่ๆ เป็นอะไรขึ้นมาเนี่ย

เป้าหมายต่อไปของฆาตกรต่อเนื่อง อาจจะเป็นฉันก็ได้นะคะ

อะไรนะ

คิดสิคะ

ฆาตกรต่อเนื่องรู้ว่าตำรวจตามล่าตัวเองอยู่

ก็เลยเฝ้ามองเราอยู่ห่างๆ

แต่พอมันเห็นว่ามีคนน่ารักคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ตำรวจด้วยซ้ำ

ไปๆ มาๆ ที่จุดเกิดเหตุ

ทีนี้ฆาตกรต่อเนื่องก็จะคิดว่า

"ยัยนั่นเป็นใคร มาทำอะไรเนี่ย"

ความสงสัยก่อตัวขึ้น

แล้วหลังจากนั้น มันก็เริ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวของฉัน

ทีนี้มันก็จะเห็นฉันไปจับก้นคนนั้นคนนี้

แล้วคิดว่า "ยัยนั่นก็ดูไม่เหมือนคนโรคจิตนะ ทำไมเที่ยวไปจับก้นคนอื่น"

เกิดคำถามเหล่านั้นขึ้น จากนั้นก็ประจวบเหมาะ

มันดันรู้เหตุผลที่ฉันจับก้นคนอื่นเข้า

"ยัยนี่มีพลังวิเศษนี่เอง"

"งั้นสักวันนางก็จะรู้ว่าฉันคือคนร้ายน่ะสิ

เพราะนอกจากนางจะมีพลังแล้ว ยังฉลาดเป็นกรดอีก"

- ฉลาดเหรอ - แล้วมันก็จะคิดว่า

"คนแบบนางช่างน่าเสียดายชะมัด

แต่ฉันต้องฆ่านางซะ เพื่อความอยู่รอด"

แล้วมันก็จะเริ่มใส่เสื้อฝนปอนโช

หยิบมีดลายกุหลาบขึ้นมา แล้วต่อสาย

"โรงพยาบาลสัตว์บงใช่ไหมครับ"

"ที่นี่มีหมาป่วยตัวหนึ่ง ช่วยมาตรวจไข้หน่อยได้ไหมครับ"

แล้วฉันก็จะปฏิเสธไม่ลงเพราะสงสารน้องหมา

ฉันเลยออกไป แต่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ

หันไปมองรอบๆ แล้วพบว่า กล้องวงจรปิดก็ไม่มี คนเดินผ่านก็ไม่มี

เป็นจุดที่เหมาะจะฆ่าใครสักคนสุดๆ แล้วตอนนั้นแหละ…

- อีกนานไหมเนี่ย - เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก็ตายแล้วค่ะ