Inside Pixar

این یه مخمصه اس

من عاشق آدمای شرورم

حالا

هووم

میدونم که قاعدتا باید به قهرمان داستان وفادار باشم،

و آدم بدها پست و خوارن یا ماشین های منفورن

یا،میخوام داستانو لو بدم،ستاره های ماریاچی شرور هستن

همه چیشون داره خطر رو داد میزنه

تسلیم شو باز لایتیر

یوقتایی بخاطر دردسرهایی که درست میکنن هیجان زده تر از اینم که

قهرمانه بیاد و همه چی رو نجات بده

و با اینکه ازشون خوشم نمیاد

سلام

به یه دلایلی عاشق اینم که ازشون متنفر باشم

ولی چرا؟

خب،برای شروع،نگاه کردن بهشون باحاله

معمولا یه لایه های باحالی دارن یا یه ابزاری که از نظر تکنولوژی غیر ممکنه

و ما بخاطر رفتار بدشون سرگرم میشیم،

و بیاید بهش بگیم"اخلاق مداری انعطاف پذیر"؟

یه شرور کلاسیک پیکسار هاپر از زندگی یه حشره اس

ولی چرا انقدر آدم بد،خوبیه؟

خب،ببینید چجوری معرفی میشه

اولین چیزیکه ما بهش توجه میکنیم تیغ های هاپرن

ولی چیزیکه ترسناک تره اینه که ما فقط میتونیم پاهاشو ببینیم

دوربین باید سرشو بالا بگیره تا صورتشو نشون بده

حتی توی چهارچوبم جا نمیشه

حالا داریم هارپر رو از دیدگاه مورچه ها میبینیم

و بد بودنش رسما توی طراحیشه

دندونایی که شبیه نیشه،چشمای نامتقارن

فقط توی چند ثانیه میفهمیم که،این یارو هاپر،آدم شروره

توی بقیه ی فیلم های پیکسار حریف(دشمن) کمتر واضحه،

یه چیزیکه باعث میشه داستان اسباب بازی ها..فکر کنم بهش میگن چهار قسمتی

اصن چنین چیزی وجود داره؟

انقدر باحال باشه این پیشرفت آدم بده اس

توی فیلم اول ما فرض میکنیم که آدم شرور

اون همسایه بغلی و بچه ی مشکل دارش،سید عه

منظورت اون بچه ی خوشحاله؟

اصلا ام بچه ی خخوشحالی نیست

اون اسباب بازی هارو شکنجه میکنه!

سید با اسباب بازی ها خشن رفتار میکنه

و از تیکه های ناهماهنگشون مجسمه های شبیه فرانکشتاین میسازه

وودی و گروهش حق دارن که حتی از اسمشم میترسن

برای اونا و ما،بینندگان،سید دشمنه

ولی ما یه چیزیو میدونیم که سید نمیدونه

اسباب بازی ها زنده ان

پس سید ادم بدیه؟

خب،ما یه راه هایی داریم که باعث میشه حرف بزنی

یعنی،خوشحالم که بچه ی من نیست

ولی راستش تقریبا با اون مجسمه هایی که میسازه خیلی خلاقه

و وقتیکه عدالت روش اجرا میشه،

سخته که تصور کنیم دیگه عروسکها رو بترکونه

عمرا دیگه اینو نمیخواد

و داستان فیلم در واقع راجع به شکست دادن سید نیست

حتی قبل از اینکه سید رو ببینیم یه بحرانی توی اتاق اندی هست

کشمکش اصلی بین وودی و باز عه

سید فقط یه مانعیه که با هم همکاری کردن تا از سر راه برش دارن

توی داستان اسباب بازی های بعدی نمیتونید خیلی واضح آدم بده رو تشخیص بدید

مثلا لاتسو،خرس پشمالوی بغل کردنی

که ریاست اسباب بازی ها رو توی مهد کودک سانی ساید به عهده داره

خب،سلام به شما

اون مخملیه،به آدم اطمینان میده ولی مهم تر از همه

من آدما رو بغل میکنم

فیلمسازها خیلی تلاش میکنن که مطمئن

بشن ما اول لاتسو رو درخشان و مثبت میبینیم

اون یه رهبر ذاتیه که همه جوابارو داره

و بوی توت فرنگی میده!

ولی حیله اش خیلی پایدار نیست،

برشون گردون روی صندلی استراحت .

بیست دقیقه بعد از اینکه ملاقاتش میکنیم،

لاتسو حافظه ی باز رو پاک میکنه

و دوستامون رو زندانی میکنه

و ذات واقعیشو نشون میده

یجورایی یه عوضیه

ولی چرا آدمای پیکسار دارن سر به سرمون میزارن؟

چرا از اولش لاتسو رو به عنوان آدم شرور معرفی نمیکنن؟

خب مهمه که وقتی لاتسو رو اولش میبینیم عاشقش بشیم،

تا وقتیکه بر علیه وودی و بچه ها در میاد واقعا شوکه بشیم و حس خیانت بکنیم.

چرا باید انقدر پیچیده باشه؟

خب لاتسو یه آدم شروریه که قانعت میکنه،

و حتی شاید قابل درک باشه

چون هیچکس همینجوری یه روز صبح پا نمیشه

و یه قهوه برای خوش بریزه و از خودش بپرسه

هووم.چطور میتونم امروز یه سری کارهای شرارت آمیز بکنم؟

لاتسو صد در صد بد نیست

برای رفتارش یه دلیلی وجود داره

دلایلی که میتونیم ازشون قدردانی کنیم