True Beauty (Yeoshinkangrim / 여신강림)

- Baik, tuan. - Tuan.

- Apa yang berlaku? - Adakah perlu buat begini?

Cik Lim, apa yang awak buat ini?

Saya faham awak tidak mahu…

nama Se Yeon menjadi isu lagi.

Tapi bagaimana awak boleh curi lagu dia…

untuk menutupi kesalahan awak?

- Apa yang dia cakap ini? - Tiada apa, tuan.

Dia tidak peduli tentang penyanyi baru.

- Mari. Mari berbincang di luar. - Lepas.

Saya cakap, lepaskan!

Awak minta wartawan keluar artikel mengatakan Se Yeon pembuli sekolah…

untuk mengelakkan gambar awak dan pelakon itu menjadi isu.

Kalau awak ada walau sedikit rasa bertanggungjawab untuk kematian dia,

awak tidak akan buat begini.

Walau lagu ini tiada hak reka cipta,

ini adalah satu penipuan.

Berani awak meluru masuk ke sini...

dan cakap benda mengarut?

Mari.

Se Yeon dan Leo…

baru berusia 18 tahun.

Awak sendiri ada seorang anak.

Kalau awak rasa bersalah kerana buat begini pada budak-budak…

yang layak untuk menjadi anak awak,

awak patut perbetulkan keadaan.

Lebih baik awak uruskan hal ini sendiri…

daripada saya yang mendedahkan semuanya bagi pihak awak.

Jadi,

awak mengugut saya sekarang?

Fikirlah apa sahaja yang awak mahu.

Saya cakap begini pada awak kerana tahu mungkin akan dipecat.

Awak sudah hilang akal?

Saya akan keluar sendiri.

Soo Ho.

Soo Ho.

Soo Ho!

Awak sudah dengar lagu itu?

Lagu yang dikeluarkan oleh Hiburan Move.

Lelaki tidak guna itu. Hei!

Soo Ho!

Bagaimana?

Apa kata kita beli seorang satu?

- Cantik juga. - Sangat kebudak-budakan.

Cubalah satu. Biar saya tolong.

Begitu. Mari kita lihat bagaimana rupanya.

Jangan sesekali tanggalkan.

Awak pun sama.

- Tahniah - Tahniah

- Tahniah untuk debut Se Yeon - Tahniah untuk debut Se Yeon

- Tahniah. - Kenapa awak tidak beritahu saya?

Saya cuma rasa bersalah.

Kenapa awak rasa bersalah?

Awak menjadi pelatih sebelum saya,

sudah tentu awak bermula dulu.

Tahniah, Se Yeon.

- Oh Tuhan. - Mari sini.

- Tengoklah dia. - Bagus.

Saya sudah fikirkan satu. "Leo". Apa pandangan awak? Bagus, bukan?

"Leo". Sesuai dengan awak, Soo Ho.

Leo dan Se Yeon.

Awak berdua akan berikan saya lagu ini selepas saya debut?

Kenapa kami kena berikan kepada awak?

- Apa? - Saya akan berduet dengan awak.

Siapa cakap?

- Saya kena dengar awak nyanyi dulu. - Apa?

Adakah ini uji bakat?

- Apa? - Uji bakat pun bagus juga.

Cepat.

Soo Ho!

Soo Ho!

Soo Ho! Tolong buka pintu, Soo Ho.

Soo Ho!

Tolong benarkan saya masuk.

Soo Ho!

- Bukankah itu Jeong Se Yeon? - "Jeong Se Yeon"?

Lelaki yang pernah melakukan kesalahan di sekolah.

Oh, lelaki yang memasuki senarai carian?

Itu adalah isu tergempar.

Tapi apa yang dia buat di sini?

Wartawan Choi, Encik Lee terlalu sibuk untuk bercinta.

Mereka hanya keluar minum selepas habis penggambaran.

Penaja? Itu khabar angin yang tidak masuk akal…

Sudah tentu.

("Adakah Jeong SE Yeon dari N-6IX seorang pembuli di sekolah?")

(Orang yang melakukan kesalahan sekolah layak untuk mati.)

(Dia patut tiada hubungan sosial. Dia tidak rasa bersalah langsung?

(Pasti benar kerana agensinya tidak membela dia.)

(Saya harap mangsa kuatkan semangat. Kebenaran sudah didedahkan.)

Tapi saya tidak lakukannya.

Saya tidak lakukan apa-apa.

Memang saya tidak lakukannya.

Jeong Se Yeon yang membunuh dirinya.

- Penyanyi idola K-pop itu? - Benarkah?

- Awak tidak boleh melepasi garisan. - Tolong berundur.

Telefon sudah dimatikan. Sila tinggalkan mesej…

Ju Kyung.

Apa yang awak buat di sini pada waktu begini?

Saya ingin beritahu awak sesuatu.

Beritahu sesuatu?

Saya rasa saya tidak boleh menangguhkannya lagi.

Soo Jin, sebenarnya,

saya bercinta dengan Soo Ho.

Saya juga sangat sukakan dia.

Saya bukan sengaja merahsiakan daripada awak.

Saya mahu awak menjadi orang pertama yang tahu.

Tapi sewaktu awak beritahu yang awak mempunyai perasaan pada dia,

saya tidak berani beritahu awak.

Saya takut hubungan kita akan menjadi renggang.

Saya tidak mahu kehilangan awak.

Tapi…

saya tidak boleh terus menipu awak.

Saya benar-benar minta maaf.

Begitu.

Pasti menipu kalau saya cakap saya tidak apa-apa.

Ianya menyedihkan.

Saya minta maaf.

Tapi,

ini bukan kali pertama saya rasa begini…

terhadap Soo Ho.

Dan dulu, ia tidak berakhir lama.

Apabila awak berkawan lama dengan seseorang,

memang normal untuk…

kadangkala rasa keliru.

Itu saja.

Jadi, awak tidak perlu rasa bersalah tentangnya.

- Soo Jin. - Hei.

Awak membuat saya rasa seperti…

saya buat awak rasa bersalah kerana meluahkan perasaan saya.

Jadi, jangan menangis.

Awak tidak lakukan apa-apa kesalahan.

Pandang saya.

Saya cuma rasa sangat bersalah.

Saya benar-benar minta maaf.

Soo Ho sukakan awak.

Jadi, tiada apa yang saya boleh lakukan.

Selepas saya lupakan dia,

hubungan awak dan Soo Ho…

dan persahabatan kita…

akan kekal sama.

Muka saya semakin hodoh kerana mata saya bengkak.

Telefon telah dimatikan.

Sila tinggalkan mesej…

Adakah dia masih marah?

Adakah dia kemalangan kerana terkejut dengan kata-kata saya?

Apa yang awak buat di luar?

Saya cuma rasa sesak nafas.

Kenapa awak keluar? Awak akan demam. Pergi masuk ke dalam.

Saya sudah rasa sesak nafas.

Saya mahu hirup udara segar.

Ada apa-apa masalah?

Tiada apa.

Hee Kyung,

kenapa dengan saya ini?

Apa maksud awak?

Setiap kali ada sesuatu berlaku,

saya selalu menyembunyikan diri kerana saya rasa takut.

Itu akan membuat keadaan menjadi lebih rumit,

dan akhirnya saya melukakan orang walaupun saya tidak berniat.

Kenapa saya tidak boleh jujur saja dari mula?

Kadangkala saya juga boleh menjadi cuai.

Dan awak mudah takut.

Mulai sekarang, cuba menjadi lebih jujur.

Tengok apa yang berlaku kepada ayah.

Dia patut beritahu saja pada kita yang dia telah ditipu.

Tapi dia cuba uruskan seorang diri…

dan hanya menambah hutangnya.

Dan disebabkan itu, kita kena jual apartmen dan kembali ke sini.

Saya minta maaf.

Ayah.

Oh Tuhan. Dia menangis lagi.

Sudah berapa lama dia berada di situ?

Dia patut beritahu kita yang dia ada di situ.

Oh ya,

bukankah awak cakap awak berkawan dengan anak bos saya?

Lee Soo Ho?

Ya. Kenapa?

Dia telah kemalangan di hadapan bangunan syarikat.

Apa?

Kemalangan kereta?

Soo Ho.

Soo Ho.

Awak boleh pergi.

Saya tak boleh berehat dengan tenang kalau awak berdua ada di sini.

Saya tak boleh tinggalkan awak.

Tidak selesa memakai pembalut ini.

Pergi. Saya akan tidur saja.

Awak sangat degil.

Jadi, saya akan datang pagi esok dengan barang-barang awak.

Awak patut lebih berhati-hati.

Kami sangat takut.

Pergi. Saya mahu tidur.

- Telefon kalau perlukan apa-apa. - Baiklah.

Pergi masuk balik.

Adakah Soo Ho tidak apa-apa?

Terangkan apa yang Cik Lim cakap tadi.

Itu…

Untuk…

menutup skandal awak pada tahun lepas…

Apa?