Only Murders in the Building

Eerder in...

Welkom bij onze killer-onthulling, waar we Bunny's killer onthullen.

We hebben je sinds vanmiddag door.

Ik wilde gewoon dat Cinda me zag staan.

En daarmee is weer een mysterie opgelost.

Wauw. Twee moorden achter elkaar.

Je bent daadwerkelijk aan het renoveren. - Het werd de hoogste tijd.

Hé, Joy?

Vraag je me uit?

Broadway?

Ik denk dat ik daar perfect voor zou zijn. En wie is de ster?

Ben? Iedereen krijgt premièrezenuwen.

KLEEDKAMER

Ik ben in orde.

Riemen vast.

Wat maakte van mij een wezen van de nacht?

Iemand. Wie dan ook. - Hij beweegt niet.

Bel het alarmnummer.

Dit meen je toch verdomme niet?

De hele wereld is een podium.

En al de... blablabla. We kennen die tekst allemaal.

Maar als je een theatertype bent...

is de kans groot dat je al heel jong verslingerd raakte.

Toen je de wonderen zag van een leven waar je wellicht ooit deel van zou worden.

Vol met verhalen en ervaringen...

waarvan je alleen maar kunt dromen op de achtste rij.

Achter twee suikerspinnen in rij zeven.

Maar als je eenmaal verslingerd bent, komt het werk.

Van lessen en training.

Van spraak en techniek.

Je schaaft je ambacht bij...

terwijl je heel New York afloopt...

om werkelijk overal auditie voor te doen.

Allemaal in de jacht op dat moment in de schijnwerpers...

waar je hoopt dat iemand je wellicht ziet.

Je echt ziet.

En die magische woorden zegt:

'Waar was jij toch?'

Maar wat als die magische woorden nooit komen?

En het alleen maar afwijzing is, keer op keer.

Jaar na jaar en nipte nederlaag na nipte nederlaag...

tot je beseft dat die nipte nederlaag je leven is geworden.

Hoe hou je het met enige hoop vol?

Dank je. Heel goed.

Er is iemand die niet op onze lijst staat. Misschien liep ze toevallig langs?

Ik weet wel wie ze is. Ze is vaardig. Een beetje alledaags...

maar we hebben toch nog tien minuten tot de lunch.

Ja, prima.

Loretta Durkin, ben je er nog? - Ja.

Ja. Hoi. Het spijt me zo.

M'n impresario had me ervan verzekerd dat ik op de lijst stond.

Niet erg. Heb je tekst voor de rol van de nanny?

Ja. Is het maar één scène?

Inderdaad. Ga je gang.

Genoeg.

Ik heb genoeg van uw vragen, rechercheur.

Ik wil u best vertellen wie ik ben en wat ik doe...

zonder dat u onophoudelijk aandringt.

Ik ben een verzorger van kinderen die aan mijn zorg zijn overgedragen.

Ben ik een plaatsvervanger van de echte moeder van het kind?

Men zou liever hebben dat ik nee zeg, maar ik geloof dat ik dat wel ben.

Ik moet hun moeder zijn als ik alleen met ze ben.

Want een kind moet zich, te allen tijde, veilig voelen.

Het moet zich beschermd voelen...

met een vinnigheid die alleen een moeder kan opbrengen.

Of ze uit m'n eigen schoot komen, is van geen belang.

Zou ik doden om een kind te beschermen dat onder mijn hoede is?

Dat is uw vraag voor mij, neem ik aan, rechercheur?

Daarop zou ik zeggen, zonder ook maar een spier te vertrekken...

dat ik zou doden zonder scrupule.

Voor het belang en de veiligheid van elk kind onder m'n hoede.

Dus nu heeft u uw antwoord.

Waar was jij toch?

Maar als die droom eindelijk bereikt is, jouw moment in de schijnwerpers...

Ik zei: 'Waar was jij toch?'

...hoe ver ga je dan om het vast te houden?

Dank je. Bedankt. O, jeetje.

Aflevering één - seizoen drie De show moet...

Iemand. Wie dan ook.

Hij beweegt niet.

Bel het alarmnummer. - Ik voel geen pols.

Ik probeer het te bevatten.

Nee. Nee, hij is al doodverklaard.

Hij is doodverklaard.

Zat er schuim rond z'n mond? Dat zou op vergiftiging duiden.

Ik zag alleen bloed. Mabel, wat doe je?

Het kan een natuurlijke dood zijn of zo'n gescheurd ding.

Charles, toe. Het is de première...

en een ster in de bloei van z'n leven valt dood neer op het podium?

Mijn god. Hij is dood. Ben is dood. M'n hoofdrolspeler is dood.

Het is niet jouw schuld.

Niet... Wat? Natuurlijk is het niet mijn schuld.

Howard, ga iedereen vertellen dat het allemaal goed gaat komen.

Zeg ze dat we bij mij samenkomen...

voor het premièrefeest dat ik had gepland en daar zoeken we dit gewoon uit.

Niemand is nu in feeststemming. - Doe het gewoon, Howard. Doe het.

Hé, Oliver. - Gaat het, maatje?

Mijn god. Gebeurt dit echt?

Hoe ben ik hier beland?

Vier maanden geleden

Gebeurt dit echt? - Fijne eerste-lezing-dag.

Ga ik echt terug naar Broadway? - Hopelijk. Wat doe ik hier anders?

Ter ondersteuning. Voor opmerkingen. Om jeugdtaal te vertalen voor Charles.

En wanneer ziet iemand je nog? - Klopt. Fijn je te zien.

Nou ja, we zijn allemaal zo druk met van alles...

en wie zijn wij zonder een moord?

Oliver, ik weet dat je nerveus bent.

Je laatste Broadwayshow was een ramp.

Dat weet de hele wereld. - Spoel door.

Maar jij bent een jongeman met talent. Je hebt een gave voor leiderschap.

Toen je me vroeg om deel te nemen, was ik... - Momentje, graag.

Vroeg ik jou? - Ja, je vroeg het mij.

Weet je? Vergeet het. - Nee, nee.

Doe vooral poëtisch over hoe ik je smeekte om in m'n stuk te spelen.

Al heb je geen toneelrol gehad sinds mannen de vrouwenrollen speelden.

Geen uitleg no... - In Shakespearetijden...

moesten de mannen vrouwen spelen.

Vrouwen mochten niet. - Leeftijdsgrapje.

En een carrièregrapje. - En ik vond 'm geweldig.

Maar terug naar mij...

en hoe ik niet kan geloven dat ik in één ruimte ga zijn met Ben Glenroy.

Haar vast of los? Zou hij van oren houden?

Mabel, acteurs zijn gewoon mensen. Mij ontmoeten vond je ook zo spannend.

Dat herinner ik me niet echt. - En moet je ons nu zien.

Hé, hoe wil je de binnenkomst aanpakken?

Introduceer je me voor ik binnenkom? - Introduceren?

Het is een tekstlezing, Charles. Niet The Donna Reed Show.

Donna Reed was... - Laat maar.

Begin nou niet aan deze reis door je collega's van je te vervreemden...

met een wanhopige poging tot pronken.

Geen gepronk.

Oliver Putnam is gearriveerd. - Jeetje.

Ik heb een vraag.

Wie wil er naar Broadway?

Bedankt voor jullie aandacht.

Korte anekdote. Ik herinner me dat ik auditie deed...

bij meneer Oliver Putnam voor precies dit stuk.

Het is echt zo.

Weet je nog wat je zei?

Zeker. Ik zei: 'Wat als je anders m'n assistent wordt?'

Inderdaad. Woord voor woord.

Het woord is aan jou. - Dank je, Howard.

Onze hoofdrolspeler komt een tikkie later. Maar laten we gewoon beginnen.

Ik heet jullie welkom in de wereld van Doodsratel.

DOODSRATEL BEN GLENROY

Een verhaal over de dood...

dat zich afspeelt in een vuurtoren in mistig Nova Scotia.

Waar de enige persoon in de kamer waar de doden vielen...

een zuigeling is.

Sommige mensen vinden dit oude toneelstuk misschien een beetje stoffig.

Maar zo ben ik zelf natuurlijk ook weleens genoemd.

Toen onze geweldige producent Donna DeMeo me belde over...

Met Clifford.

M'n zoon, Cliff, die hier z'n eerste soloproductie doet.

Maar met mij.

Bedankt, mam. Dank je. Bedankt.

Ik heb hier superveel zin in, want...

zoals jullie personages die vastzitten in een dodelijke vuurtoren...

gaan we Broadway stormenderhand veroveren.

Wat dachten jullie daarvan?

Ik ben zo trots op m'n zoon.

Zo, zo, zo...

trots.

Hij is gay, dus ik mag hem zo zoenen.

Oké dan. Goed, ik denk dat...

Wat?

Ik doe dit gewoon graag.

Nee, mag ik?

Dit is een kleine kamer...

en ik wil het over de showbizz-olifant in de kamer hebben.

En die showbizz-olifant ben ik.

Lieve god. - Ja.

Ik speelde Aristotle Brazzos in 224 afleveringen van een dramaserie.

Aristotle? - Niet te doen.

En in een reboot die momenteel stilligt...

omdat de producent is beschuldigd van misbruik.

Ik speelde ook in drie tv-films.

En in een reeks reclames voor de campagne van Dukakis.

Waarmee ik maar wil zeggen, ik ben net zoals jullie. Niet speciaal.

Ik bedoel, ik ben niet specialer, omdat we allemaal...

Het was Gandhi die zei:

'Is niet iedereen speciaal?' - Heel erg bedankt.

Inspirerend. Dat was prachtig. - Goede landing?

Het vliegtuig ligt in duigen op de landingsbaan.

Oké, dan. Terwijl we op Ben wachten...

kunnen we het schaalmodel van onze set even bekijken.

Oké, een geheim: ik vind theater nogal suf.

Mensen in kostuums die geen echt mens ooit zou dragen...

die doen alsof er niemand zit te kijken hoe ze dingen zeggen...

die geen echt mens ooit zou zeggen.

Maar gelukkig is dit stuk een moordmysterie.

Daar kan ik wel iets mee.

En elk moordmysterie heeft een slachtoffer nodig.

Het is echt briljant... - Oké.

Wie liet die scheet?

Ben Glenroy, dames en heren. - Nee. Stop.

Tof.

Dank je. Trouwens, dit is m'n manager Dickie.

Niet alleen m'n manager, maar ook m'n broer.

Maar zeg niets over nepotisme, want hij is erg onzeker over wat hij kan.