Counterpunch

من يه لات بي سر و پا بودم با بقيه دعوا ميکردم

جيب مردم رو ميزدم به ملت چاقو ميزدم

قبلا همش ازين کارا ميکردم با خودم اسلحه داشتم

اين لات و لوتاي توي خيابون ديگه با شما دعوا نميکنن، بهتون شليک ميکنن

اون يه مسير در جهت اشتباه بود

تمام دهف اين ورزش اينه که بدون اينکه ضربه بخوري، ضربه بزني

مجازات غيرضروري نگيري

هدفش اينه که چقدر ميتونيد دووم بياريد

و اينکه چقدر ميتونيد توي اين ورزش باهوش باشيد

لازم نيست براي مبارزه عصباني باشيد

براي من بوکس، يه بازي تاکتيکيه

هر کاري که ميکنم بر اساس منطقه

با خودم ميگم: ميتونم ازين باهوش‌تر باشم؟ و موقعي که لازم باشه به اندازه کافي قوي باشم

ولي بوکس، اونقدر متغيرهاي زيادي داره

که هيچ چيزي به اسم کار درست توش وجود نداره

بلکه فقط يه سري اشتباهه

من خودمو از طريق مبارزه نشون ميدم

اشتباهاتت رو زير نظر ميگيرم سعي ميکنم با مشت‌هام از پا درت بيارم

برنده شدن هيچ فرمولي نداره

يه پنجره‌ست که من دنبالش ميگردم

همون پنجره در عرض يک ثانيه بسته ميشه

سه راند دو دقيقه‌اي ..بوکسور طلايي‌پوش

!جي بولگر

من جي بولگر هستم و بوکس زندگي منو نجات داده

من يه بچه عصبي بودم که همش با اين و اون دعوام ميشد

يه مسير اشتباه رو توي زندگي طي ميکردم

بعدش گذرم به باشگاه بوکس افتاد

با يه مربي آشنا شدم

و يه چيزي پيدا کردم که بخاطرش مبارزه کنم

که تبديل به قهرمان دستکش طلايي نيويورک بشم

خيلي ساده و صادقانه بود

..بايد ميرفتي توي رينگ

تا فاش بشي

تا بفهمي واقعا از چي ساخته شدي

چندسال قبل، تحقيق کردم ببينم بوکس امريکا تو چه وضعيتيه

اونجا بود که متوجه شدم خيلي از ..باشگاه‌هايي که توشون بوکس کار کرده بودم

درشون تخته شده

امروز بيشتر بچه‌ها ترجيح ميدن فوتبال و بسکتبال بازي کنن

هر کاري بکنن ولي توي رينگ نرن

شما نميتوني بوکس بازي کني چون اصلا بازي نيست

..يه آزمونه

..که چقدر ميتونيد ضربه بزنيد

بدون اينکه ضربه بخوريد

..وحشيگري بصورت ذاتي

هم توي خواستنش هست هم توي تموم شدن کارش

يه زماني توي امريکا همه عاشق بوکس بودن

وقتي مبارزاني مثل دمپسي، لوييس مارسيانو، علي و تايسون

پادشاه جهان بودن

خب، بعنوان مبارزان امريکايي که هنوزم به بوکس اعتقاد دارن

چرا اين کار رو کردن

و براي قهرمان شدن چي لازمه؟

تنها چيزي که من ميدونم اينه که هميشه يه بچه ديگه هست

..که بايد با مبارزه و قدم گذاشتن توي

رينگ مسابقه، راه خودش رو باز کنه

نميدونم اگه بخاطر بوکس نبود الان داشتم چي کار ميکردم

گمونم تا الان زنده نبودم يا يه چيزي تو همين مايه‌ها

من وسط درگيري مسلحانه بودم تو پناهگاه بي خانمان‌ها زندگي کردم

زندگيم هيچوقت آسون نبوده زندگيم تا همين امروزم آسون نبوده

گمشو بيرون - باشه بابا -

گمشو بزن به چاک

زندگي سخته ولي نميذارم منو تحت فشار بذاره

نميذارم بد رفتاري بقيه آزارم بده

بلکه ازش بعنوان يه انگيزه استفاده ميکنم

تا کاري که ميکنم رو بهتر انجام بدم

من بزرگترين قهرمان دنيا ميشم

و خانوادم رو ازين محله مزخرف برميدارم و ميبرم يه جاي بهتر زندگي کنيم

کريستوفر ليل بي‌هاپ کولبرت 18 ساله

بهترين بوکسور تازه‌کار نيويورکه

اون هر روز 2 ساعت با مترو به سمت فلتبوش بروکلين ميره

تا بتونه توي آخرين باشگاه بوکس رايگاني که توي نيويورک وجود داره، تمرين کنه

باشگاه پليس‌هاي اطلس و بچه‌ها

بريم

حاضرم

به بروکلين خوش اومدي

کاري که ما با اين بچه‌ها ميکنيم کاملا براي جلوگيري از خلافکار شدنشونه

اگه اين بچه‌ها توي باشگاه باشن

و از وسط خيابون جمع بشن و برن بشينن سر کلاس‌هاشون تو مدرسه

اونوقت همشون به شما ميگن اين برنامه‌ها چقدر زندگيشون رو تغيير داده

هزينه يه باشگاه در سال 50000 دلاره هزينه يه باشگاه

همش 50 هزار تا ميشه مگه 50 هزار دلار چقدره واسه يه باشگاه؟

اونوقت فقط 67 هزار دلار

هزينه زندان رفتن يه بچه ..در يک سال تو همين شهره

که رقم ديوانه‌واريه

زود باش پسر، زودباش

باشگاه‌هاي بوکسي که قهرمان‌هاي بوکس توشون بوجود اومدن

ظاهرا ديگه وجود ندارن

اين خيلي منو آزار ميده چون بوکس خيلي چيزها به من داد

يه زندگي خيلي خوب بهم داد

و اگه بخاطر بوکس نبود

من يا تو زندون بودم يا مرده بودم

گروهبان روسو، تدي اطلس و گروه بوکس پليس نيويورک

درک ميکنن هر بچه‌اي که از توي خيابونا جمع بشه

بچه‌اي هست که آخرش دردسرساز نميشه

و زمانيکه اتحاديه ورزشي پليس انجمن اصلي باشگاه‌هاي بوکس

جلوي برنامه‌هاشون رو گرفتن

خودشون باشگاه پليس‌هاي اطلس و بچه‌ها رو راه‌اندازي کردن

که خيلي سريع تبديل به يکي از موفق‌ترين برنامه‌هاي بوکس کشور شد

خداروشکر که همچين برنامه‌اي هست

باعث شد خيلي ازون بچه‌ها از ول گشتن توي خيابون دست بردارن

ما در عرض 6 سال، 8 قهرمان ملي بوجود آورديم

هشت قهرمان دستکش طلايي نيويورکي

و الان چند تا ورزشکار حرفه‌اي داريم

من تو 116 تا مسابقه بودم که 113 تا رو بردم و 3 بار شکست خوردم

من 4 دوره قهرمان ملي شدم

قهرمان دستکش طلايي شدم مقام اول کشوري رو بدست آوردم

اجازه نميدم هيچکس شکستم بده

يه روزي ورزشکار حرفه‌اي ميشم

سرنوشتم اينه که قهرمان جهاني بشم من بايد قهرمان جهان بشم

!مشت، مشت

بي‌هاپ قطعا ميتونه قهرمان جهان بشه

اون استعدادش رو داره

اون يه چيز ويژه توي خودش داره

پتانسيل و استعدادش رو داره

ولي خب کار ساده‌اي نيست

!يوهو

اسم بي‌هاپ رو از روي برنارد هاپکينز برداشتم

اونم مثل من بود، از کف خيابون اومده بود از ولگردي تو خيابون تا برنده شدن پيش رفت

اون حرف نداره، عين خودم خدتون بهتر ميدونين

اون از لحاظ بيولوژيکي پسر من نيست

چون خيلي‌ها برميگردن بهم ميگن واستا ببينيم، تو توي بروکلين يه پسر داري؟

..اون پسر من هست ولي نه اونطوري که خودتون منظورمو ميفهمين

اونطوري پسر من حساب نميشه

همينکه پا گذاشت وسط رينگ و ياد گرفت چجوري بايد مبارزه کنه

ديگه توي خيابون با کسي دعوا نکرد

الان 5 - 6 ساله که ديگه توي خيابون دعوا نکرده

ولي قبل از اون

هر آخر هفته، هر هفته همش دعوا، دعوا، دعوا

الان پسر خوبي شده ديگه

من و سوسا از روز اول ترکونديم اون زندگي منو عوض کرد

خيلي زياد

توي زندگيم نقش پدرمو بازي کرد برام

اينو ميبيني؟

اين ديگه چيه؟

سوسا کرو زندگيه

ديدي؟

کي ساختتش؟

بابام

يه کم رضايتبخشه اينکه ميگه من باباشم

..منظورم اينه که

اين يعني من يه فرقي ايجاد کردم

گفتي همه‌چي پاي توست پس بايد بهم پول تو جيبي هم بدي

چي؟ - وين -

وساه دوست‌دخترم ميخوام، بعدا بهت پس ميدم

دوست‌دخترت؟ اونکه از منم بيشتر پول درمياره

نه، خل شدي

بوکس اونو از وسط خيابون جمع کرد

ولي من هميشه بهش ميگم بايد خيلي مراقب خودت باشي

اتفاقات خيلي بدي جلوي ..همين ساختمون افتاده

اونا واسشون مهم نيست تو باهاشون دعوا کني يا نکني

يادت نره سرع گلوله از سرعت دست تو بيشتره

آره، روز منم اينطوري شروع ميشه

ساعت 5 و نيم صبح پا ميشيم واسه رفتن سر کار آماده ميشم

ساعت 7، 7 و 10 دقيقه ميرسم سر کار ساعت 8 کارمو شروع ميکنم

بايد تا ساعت 2 کارمون تموم شده باشه

بعدش ميرم سمت باشگاه

انگار به سبک زندگي رويايي مکزيکي و امريکايي زندگي ميکنم

نميدونم ميشه اينو بهش گفت يا نه ولي تلاش زياد نتيجه ميده

متاسفانه

من تا حدود 10 سال پيش متوجه نبودم ميتونم مربي باشم

..کلي از وقتم رو بيخودي حروم کردم

چون به جز کار خودم ديگه کاري نميکردم

من 26 سال از زندگيم اينجا سپري شد

سخته که همزمان هم به کارت برسي هم به بچه‌ها

من الان 30، 40 تا شاگرد آماده رقابت دارم

و 30، 40 تاي ديگه هم هستن که بايد آموزش ببين، سخته ديگه

خيلي سخته

اگه بتونم 24 ساعت تمام هفته رو به بوکس اختصاص بدم، اين کار رو ميکنم

ولي در حال حاضر

با هر دو سه ماهي 200 دلار درآوردن نميتونم همچين کاري بکنم، نميتونم

ميدونين؟

بي‌هاپ هي داره بهتر و بهتر ميشه

و اگهه بي‌هاپ همونطوري بشه ..که انتظار داريم بشه

فکر کنم تا 4 سال ديگه ازين کار بکشم کنار

وقتشه بريم سر کارمون

من مسابقه غيرحرفه‌اي قبليم رو برنده شدم

همون موقع با خودم گفتم من ديگه حرفه‌اي شدم، وقتشه برم جلو

هيچ وقتي رو هدر ندم

اون ميخواد به المپيک راه پيدا کنيم

من واسه المپيک خيلي عجله ندارم

من از همون اول که کارمو شروع کردم هميشه دلم ميخواست مربي المپيک بشم

..دلم ميخواد اونجا باشم وقتيکه

دوست دارم توي المپيک بعنوان سرمربي امريکا حضور داشته باشم

من اصلا المپيک واسم مهم نيست

هيچوقت فکر و ذکرم رفتن به المپيک نبوده

من هميشه فکرم اين بوده که قهرمان جهان بشم، پولدار بشم

مثل فلويد مي‌ودر

بوکس و مدال طلا و حضور در المپيک

در حال حاضر توي امريکا مرده

مبارزها به فلويد مي‌ودر نگاه ميکنن به اينکه چقدر داره پول درمياره و با خودشون ميگن

واسه چي من بايد برم المپيک و آخرشم هيچي پول درنيارم؟

ولي با خودتون بگين شايد اونطوري يه اسپانسري مثل نايک پيدا کنم

يه دفعه تبديل به يه بوکسور حرفه‌اي بشم

و واسه خودم يه بوگاتي بخرم

اينطوري بهش فکر کنين

المپيک جايي بود که امريکا خودش رو به دنيا نشون داد

جايي که ثابت کرديم ما بهترين بوکسورهاي جهانيم

هيچي از برنده شدن مدال طلا بهتر نيست

کسايي هستن که ميتونن بگن

من قهرمان حرفه‌اي بوکس جهان بودم

ولي عده خيلي کمي هستن که ميتونن ادعا کنن برنده مدال طلاي المپيک هستن