Yellow Rose

ŻÓŁTA RÓŻA

Cześć, mamo.

Mów mi, gdzie jesteś,

jeśli chcesz mieć dalej swobodę.

Przepraszam. Wiem.

Najlepszego, tatay.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

TEST PRZEDMIOTOWY

Dzięki, Austin. Będę tu cały tydzień.

Gdzie książki?

Już się zabieram.

Jesteś taka sama jak twój tatay.

Kiedy byłaś malutka,

brał tę gitarę i grał ci, żebyś usnęła.

A ja śpiewałam.

Brakuje mi tego.

Jak tam było?

Na Filipinach?

Tłoczno.

Gorąco.

Wszędzie mnóstwo dzieci.

Ale mieliśmy rodzinę, twoich przyjaciół.

Twój tatay chciał czegoś więcej.

Mamo, nie takiego życia pragnął.

To bez znaczenia.

Dla ciebie będzie lepsze. Obiecuję.

Koniec przerwy.

- Dobry wieczór. W porządku? - Tak.

- Poproszę pokój. - Jeden?

- Karta kredytowa i prawo jazdy. - Tak.

- Cześć, Rose. - Cześć, Elliot.

Co cię sprowadza?

- Potrzebuję strun. - Spoko.

Te po lewej. Są trochę tańsze.

- Nie ma sprawy. - Dzięki.

- Fajny notatnik. - Dzięki.

Townes to mój guru.

- „Dead flowers”. - Właśnie.

Kiedy w końcu usłyszę, jak grasz?

Pewnie nigdy.

Nie gram przed ludźmi. Bardziej dla zabawy.

Widziałaś to?

- Gra za tydzień w Austin. - Super.

Ja...

Jadę tam. Może chcesz się zabrać?

Mama mnie nie puści.

Za rok będziesz w ostatniej klasie.

To żadna randka. Będą tam inni znajomi.

Sama nie wiem.

Jest lato. No chodź.

Zapytaj ją.

BROKEN SPOKE NA ŻYWO

- Mamo? - Już powiedziałam. Nie!

Mam prawie 18 lat. Będę mogła sama decydować.

Większość nastolatek może się bawić. To normalne!

Nie!

Jesteś niedorzecznie konserwatywna!

Co się stało?

Chce jechać do Austin.

Jest młoda. Chce się zabawić.

Jesteś zbyt mojigata.

Dostałam kolejny list.

Wciąż masz prawnika?

Nie.

To był oszust.

Zabrał pieniądze i przepadł.

Alan znów mnie zaprosił.

Mam prawie 40 lat, Cilla.

Jestem tu od 12 lat bez papierów. Dzięki Alanowi to się zmieni.

- Rosario wie o liście? - Hej!

Wracać do pracy!

I pamiętaj o tacos wieczorem!

Jasne, panie Alan!

Dziękuję za pyszny obiad. Jak to się nazywa?

- Kaldereta. - Kaldereta.

Pyszne.

- Odstawię Rose po kościele. - Dziękuję.

Mamo...

Spóźnimy się. Dzięki za obiad.

- Nie patrz. - Jasne.

- Nie patrz! - Przepraszam.

- Już prawie. - Spoko.

Proszę. Zanim zapomnę.

Wygląda jak prawdziwe.

PRAWO JAZDY

- To proste. Kilka kliknięć. - Nie boisz się, że cię złapią?

Nic się nie stanie.

A nawet jeśli,

na szczęście masz miłą mamę.

- Szczęście? - Tak.

Ty masz samochód. Jesienią zamieszkasz w akademiku.

A ja umrę w tym gównianym motelu.

Nie mów tak.

To moja pierwsza wyprawa do Austin.

Kiedy mi zaśpiewasz?

Pewnie nigdy.

- Dobra. To zawracam. - Nie!

Nie możesz na mnie patrzyć.

- Oczy na drogę. - Co?

Inaczej będę się stresować.

Dobrze.

Nie, to nie śpiew. Zaśpiewaj naprawdę.

Dobra.

Dzięki.

LOTNISKO

- To jest to słynne Broken Spoke? - Tak jest.

Kupić ci coś do picia?

Czasami możesz nieco zaszaleć.

Gdzie twoi znajomi?

Wszyscy są dziś zajęci.

Willie próbował zabić się w Nashville,

zanim napisał tę piosenkę.

Tak. Tootsie Orchid Lounge.

I nie próbował się zabić.

Był tylko pijany.

Zaimponowałaś mi.

Fani mają różne oblicza.

Chyba masz rację.

To był Dale Watson.

Rozmawiałaś z Dale’em Watsonem.

Tak.

Cholera.

Masz. Wytrzeźwiejesz.

Witajcie w Broken Spoke,

ostatniej prawdziwej sali tanecznej w Teksasie.

Pokażcie mi, co to znaczy,

a ja zapraszam Dale’a Watsona!

Dziękuję!

Cholera!

Chwileczkę!

Służby imigracyjne!

- Chwileczkę! - Proszę otworzyć!

Służby imigracyjne. Mamy nakaz, proszę otworzyć.

Mamy nakaz aresztowania Priscilli Garcii. To pani?

Kuchnia.

Czy ktoś tu z panią mieszka?

- Nie. - Nikt?

- Nikt inny tu nie mieszka? - Nie.

- Priscilla Garcia? - Tak.

- W porządku. Idziemy. - Mogę się przebrać?

Dwie minuty. Szybko.

Rose? Obudź się.

Wsadźcie ją do wozu.

- Już. - Mama?

Mamo?

Zaczekaj!

Dokąd cię zabierają? Co się dzieje?

- Chodź, Rose. Szlag! - Mamo!

Jedziemy.

Przestań.

- Zatrzymaj się. - Co?

- Zatrzymaj się. - Rose...

Stój!

Rose.

Musimy jechać.

Dokąd?

Nie mam domu.

Dowiemy się, co z twoją mamą.

Wiem, co się stało!

- Pomożemy jej. - Jak?

Mówiła, że nic nam nie grozi.

Mówiła, że po śmierci taty nasz status się zmienił.

Cholera.

Jestem tu nielegalnie!

Wiem!

Muszę się stąd wynosić. Muszę zabrać rzeczy.

Nie pójdę do domu dziecka.

To gość z recepcji.

Nie mam wyjścia. Muszę zabrać rzeczy.

To szalone. I niebezpieczne.

Dziękuję.

Za co?

Że jesteś przy mnie i zabrałeś mnie do Austin.

Zaczekaj.

Uważaj na siebie. Będę tutaj.

Szybciej.

- Rose! - Szlag!

- Odpalaj wóz! - Musimy pogadać!

Wyjeżdżasz? Nie!

Zaczekaj. Nie jedź.

- Jedź! - Nie!

Przykro mi.

Rose!

- Nieźle prowadzisz. - Dzięki.

- Udało się. - Tak.

- Dzięki. - Nie ma sprawy.

Moja mama krzyczała coś o liście.

Tak?

Tak.

Co to?

Wisiorek mojej mamy.

„Droga Rose, jeśli to czytasz,

stało się to, czego się obawiałam.

Zebrałam wszystko, czego potrzebujesz.

Twoja tita Gail ma pełnomocnictwo.

Jedź do niej.

Zabierz wszystkie dokumenty. Pomogą ci, byś mogła tu zostać.

Przepraszam, jeśli nie zdołałam powiedzieć ci tego osobiście.

Bardzo cię kocham”.

Przepraszam.