Women Talking

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

Η ιστορία είχε τελειώσει πριν καν γεννηθείς.

Μητέρα.

Ξανά...

Όταν ξυπνήσαμε

και νιώθαμε χέρια που δεν βλέπαμε πια

οι πρεσβύτεροι μάς είπαν ότι ήταν φαντάσματα

του Σατανά.

Ή ότι λέγαμε ψέματα για να τραβήξουμε την προσοχή.

Ή ότι ήταν αποτέλεσμα καλπάζουσας γυναικείας φαντασίας.

Αυτό συνεχίστηκε για χρόνια.

Σε όλες μας.

Αισθανόμουν ότι δεν έχω βάρος.

Σαν να επέπλεα πάνω από την πραγματικότητα.

Σαν να με είχαν εξορίσει,

σαν να μη με προσκαλούσε κανείς πια στην πραγματική ζωή.

Αναρωτιόμουν ποια θα ήμουν αν δεν είχε συμβεί σε μένα.

Μου έλειπε το άτομο που θα μπορούσα να είμαι.

Δεν μου λείπει πια.

Επειδή είναι η Ημέρα της Κρίσης

και μια πρόσκληση σε προσευχή.

Είναι και τα δύο.

Πιάσαμε έναν από αυτούς.

Είδα το πρόσωπό του.

Και μετά ονόμασε τους άλλους.

Έλα.

Τελικά οδήγησαν τους δράστες στην αστυνομία, στην πόλη,

για την ασφάλειά τους.

Σχεδόν όλοι οι άνδρες πήγαν για να πληρώσουν εγγύηση

για να τους ελευθερώσουν.

Μας έδωσαν δύο μέρες να τους συγχωρήσουμε πριν επιστρέψουν.

Αν δεν το κάναμε,

θα μας διέταζαν να φύγουμε από την αποικία

και θα μας αρνιόντουσαν την είσοδο στη Βασιλεία των Ουρανών.

Μην κάνεις τίποτα.

Μείνε και πάλεψε.

Φύγε.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Τα κορίτσια στην αποικία λάμβαναν την ελάχιστη μόρφωση.

Μετά βίας διαβάζαμε ή γράφαμε.

Αλλά εκείνη τη μέρα,

μάθαμε πώς να ψηφίζουμε.

Η ψηφοφορία ήταν ισόπαλη μεταξύ της παραμονής και της αποχώρησης.

Έτσι, τρεις οικογένειες, μαζί η δική σου και η δική μου,

εκλέχθηκαν να αποφασίσουν τι θα έκαναν οι γυναίκες.

Η μητέρα σου ζήτησε από τον Όγκουστ, τον δάσκαλο,

να κρατήσει τα πρακτικά.

Ο Όγκουστ επέστρεψε πρόσφατα στην αποικία.

Η οικογένειά του είχε αφοριστεί πριν χρόνια.

Ο Όγκουστ αγαπούσε τη μητέρα σου από παιδί.

Πριν ξεκινήσουμε,

η γιαγιά σου, η Αγκάτα, είπε ότι έπρεπε να υπηρετήσουμε η μία την άλλη.

Έπρεπε να κάνουμε το ίδιο.

Ακριβώς όπως οι μαθητές πλύθηκαν από τον Ιησού στο Μυστικό Δείπνο,

επειδή ήξεραν ότι είχε έρθει η ώρα του.

Είχαμε μόνο 24 ώρες για να φανταστούμε σε τι κόσμο θα γεννιόσουν.

Είναι μέρος της πίστης μας να συγχωρούμε.

Πάντα συγχωρούσαμε όσους μας αδίκησαν. Γιατί όχι τώρα;

Επειδή τώρα ξέρουμε.

Θα αφοριστούμε

και θα εγκαταλείψουμε την αποικία ντροπιασμένες αν δεν συγχωρήσουμε.

Κι αν αφοριστούμε, χάνουμε τη θέση μας στον Παράδεισο.

Πώς μπορείτε να ζείτε με αυτόν τον φόβο;

Αυτοί είναι θεμιτοί φόβοι.

Πώς να τους αντιμετωπίσουμε;

Το μόνο σημαντικό που πρέπει να γίνει είναι να τους συγχωρήσουμε.

Ώστε να περάσουμε τις πύλες του Παραδείσου.

Γέλα όσο θέλεις, Σαλώμη,

αλλά θα πρέπει να φύγουμε αν δεν τους συγχωρήσουμε.

Πώς θα μας βρει ο Κύριος

αν δεν είμαστε στην αποικία;

Αν ο Ιησούς μπορεί να ζήσει ξανά, μετά από χιλιάδες χρόνια

και να συγκεντρώσει τους πιστούς του,

σίγουρα θα έβρισκε

-τις γυναίκες που έφυγαν. -Στο θέμα μας.

Εντάξει. Θα το κάνω.

Δεν μπορώ να τους συγχωρήσω.

Δεν θα τους συγχωρήσω ποτέ.

Ούτε εγώ μπορώ.

Μα θέλουμε να εισέλθουμε στο Βασίλειο όταν πεθάνουμε.

Έχουμε ό,τι θέλουμε εδώ.

Όχι.

Να θέλεις λιγότερα.

Το Βασίλειο του Ουρανών δεν σημαίνει τίποτα για εσάς;

Θα υπάρχει κάτι

που αξίζει να ζεις και σε αυτήν τη ζωή.

Ότια!

-Θα τα πούμε. Δεν πειράζει. -Συγγνώμη.

Δεν πειράζει. Όλα θα πάνε καλά.

Η γιαγιά σου έλεγε

"Βρείτε πού μπορείτε να βοηθήσετε

κι αφήστε πίσω ό,τι δεν μπορείτε να βοηθήσετε".

Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο...

όταν είσαι τόσο μεγάλη.

Πρέπει να αποφασίσουμε τώρα

αν θα μείνουμε και θα αντισταθούμε, ή θα φύγουμε.

Αυτές είναι οι επιλογές που έχουμε.

Δεν θα μείνουμε άπραγες.

Θέλω να μιλήσω για τα άλογά μου, τη Ρουθ και τη Σέριλ.

Όταν η Ρουθ και η Σέριλ τρόμαξαν από τα σκυλιά του Ντουκ

στον δρόμο που οδηγεί στην εκκλησία,

η πρώτη τους ενστικτώδης αντίδραση ήταν να τρέξουν.

Τα άλογα δεν οργανώνουν συναντήσεις για να αποφασίσουν.

Τρέχουν.

Μα, Γκρέτα, δεν είμαστε ζώα.

Μας έχουν κυνηγήσει σαν ζώα.

Ίσως πρέπει να αντιδράσουμε σαν ζώα.

Στη ζωή μου, είδα άλογα να αντιμετωπίζουν θυμωμένα σκυλιά

και να τα ποδοπατούν μέχρι θανάτου.

Τα ζώα δεν ξεφεύγουν πάντα.

Έτσι θα μάθουμε τις κόρες μας να προστατεύονται;

Με το να το σκάνε;

Όχι, με το να φεύγουν.

-Αυτό έλεγα. -Προτιμώ να την υπερασπιστώ,

να πυροβολήσω κάθε άντρα στην καρδιά και να τον ρίξω σε ένα λάκκο.

Κι αν πρέπει θα αντιμετωπίσω την οργή του Θεού.

Σαλώμη, η θεία Γκρέτα μιλάει για αποχώρηση, όχι φυγή.

Δεν ήθελε να πει τη λέξη "φυγή".

Ναι. Συγχωρέστε τη μητέρα μου που είπε λάθος λέξη.

Αμαρτία τόσο τρομερή,

που η Σαλώμη θέλησε να επανορθώσει για χάρη της ανθρωπότητας.

"Αποχώρηση" και "φυγή" είναι διαφορετικές έννοιες.

Η καθεμιά υποδηλώνει κάτι για εμάς.

Όγκουστ...

τι λες εσύ για όλα αυτά;

Έχεις άποψη;

Νομίζω ότι...

μπορείς να αφήσεις κάτι ή κάποιον...

σκεπτόμενος κάτι,

και να φτάσεις κάπου αλλού σε μία διαφορετική

κι απρόσμενη κατάσταση του νου.

Θέλω να μείνω και να παλέψω.

Δεν θα χάσουμε, οπότε θα αναγκαστούμε να τους συγχωρήσουμε;

Κι εγώ θέλω να παλέψω.

Κανείς δεν εκπλήσσεται.

Μόνο αυτό κάνεις.

Έτσι θα αποφασίσουμε τη μοίρα όλων των γυναικών στην αποικία;

Άλλη μια ψηφοφορία όπου απλώς βάζουμε ένα "X";

Νόμιζα ότι ήρθαμε εδώ για κάτι παραπάνω.

Εννοείς να αποφασίσουμε να τους συγχωρήσουμε.

Οτιδήποτε άλλο είναι τρέλα.

Αλλά καμία σας δεν ακούει τη λογική.

Γιατί είσαι μαζί μας;

Γιατί είσαι ακόμη εδώ τότε;

Πήγαινε μ' αυτές που δεν θα κάνουν τίποτα.

Είναι η κόρη μου και τη θέλω εδώ μαζί μας.

Είναι αληθινή συγχώρεση αυτή που μας επιβάλλεται;

Κράτα τις ανοησίες για τον εαυτό σου.

Ότια, κατέβα κάτω!

Ότια, άκου τη μητέρα σου!

Κάτσε φρόνιμα. Δεν ακούς που τρίζει το δοκάρι;

Θέλεις να καταρρεύσει η οροφή;

Πολλές από εμάς βλέπαμε τους εαυτούς μας από ψηλά.

Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν ο Θεός

και βλέπαμε εμάς μέσα από τα μάτια του.

Ή αν απλώς δεν γινόταν να είμαστε εκεί.

Στο ίδιο μας το σώμα.

Πώς ανέβηκες εκεί;

Ήταν ένα θαύμα.

Ένα θαύμα από τον Θεό.

-Φυσικά. -Τι άλλο;

Από εκεί που κατάγομαι,

από όπου και η μητέρα σου,

δεν μιλούσαμε για τα σώματά μας.

Έτσι, όταν συνέβαινε κάτι τέτοιο δεν υπήρχαν λέξεις.

Και χωρίς τις λέξεις, υπήρχε μια σιωπή που έχασκε.

Σ' αυτήν τη σιωπή που έχασκε ζούσαμε την αληθινή φρίκη.

Η μητέρα της Νάτια κρεμάστηκε όταν οι επιθέσεις συνεχίστηκαν.

Αναρωτιόμασταν

γιατί τα πόδια μας πήγαιναν μπροστά ενώ τα δικά της δεν μπορούσαν.

Τι μας διαχωρίζει από αυτούς που μένουν πίσω;

Δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει.

Θα είμαστε νεκροί κι αυτοί θα μιλούν ακόμη.

Ή χειρότερα. Θα πρέπει να ζήσουμε έτσι.

Όγκουστ, νομίζω ότι πρέπει να φτιάξεις λίστα με υπέρ και κατά.

"Μένω και αντιστέκομαι" και "φεύγω".

Βάλ' τα στον τοίχο.

Γράψε τα μεγάλα.

Γιατί;

Αφού δεν μπορούμε να διαβάσουμε.

Όχι, αλλά θα το κρατήσουμε εδώ για να το βρούνε άλλοι.

Η πρώτη επικεφαλίδα να είναι, "μένω κι αντιστέκομαι",

κι από κάτω γράψε "υπέρ".

Ποιος μιλά πρώτος;

"Μένω και παλεύω", τα υπέρ.

Για ποιο λόγο; Εδώ είναι το σπίτι μας.

Αυτό πιστεύεις εσύ, όχι οι υπόλοιποι.

Με συγχωρείτε.

Συγχωρέστε με.

Μπορώ να ζητήσω να μιλάτε με τη σειρά

ώστε να καταλαβαίνω τι λέει η καθεμιά.

Μου παίρνει λίγο να αντιγράψω.

Να σηκώνουμε χέρια σαν να είμαστε στο σχολείο σου;

Ζητώ συγγνώμη.

Δεν θα χρειαστεί να φύγουμε.

-Συγγνώμη. -Θα το γράψεις;

Κάτω από τα "υπέρ".

Η Σαλώμη είχε τη λαμπρή ιδέα ότι αν μείνουμε δεν θα φύγουμε.

Δεν θα χρειαστεί να σκεφτούμε

πού πάμε ή να βιώσουμε την αβεβαιότητα