The first 200 lines.
(NETFLIX ขอเสนอ)
เดี๋ยวเอาน้ำให้นะ โดนแดดจนผิวไหม้หมดแล้ว
เหนื่อยหรือเปล่า มานี่มา
มา นั่งก่อน เดี๋ยวเอาน้ำให้
ได้เลยจ้ะ ไหนดูซิ
โมโม่เหรอ
มาทำอะไรที่นี่
โมโม่
เดี๋ยวก่อน
จะไปไหนล่ะ โมโม่
โมโม่!
หยุดก่อน หยุด!
โมโม่!
โมโม่ เปิดประตู
โมโม่ เปิดสิ
โมโม่!
บางคนบอกว่าทุกอย่างถูกกำหนดไว้ เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
เปิดประตู
แต่ผมอยากเปลี่ยน
ผมอยากกลับไปยังจุดเริ่มต้น ตอนที่ยังไม่มีใครกำหนดอะไร
(ชีวิตข้างหน้า)
(หกเดือนก่อน)
เราไปดูทางนั้นได้ไหมครับ
ได้สิ แต่อย่าไปไกลนะ
เฮ้ย
เฮ้ย กลับมานี่
- เจ็บหรือเปล่าครับ - ไอ้เด็กเวรนั่น!
แล้วเจอกัน
- ว้าว สุดยอดเลย - ไว้คุยกัน
- ของใหม่เหรอ - อย่าแตะ
- มีอะไร - มาหารุสปา
- ทำไม - มีข้อเสนอให้
- ข้อเสนอ - ก็ใช่สิ
ดูนี่ เงินทั้งนั้น ของเก่าเลยนะ
นี่มันขยะ
ไปเล่นเพลย์สเตชันไป
รุสปา!
- บอกว่าไม่อยู่ - อย่ามายุ่ง
- อยากเจ็บตัวเหรอ - ปล่อยนะ
บอกว่าไม่ก็คือไม่
ไสหัวไป ไอ้ขี้หมา
เออ ออกไปเลย
ไปสิ เฮ้ย รถฉัน
ไอ้เจ้า... เวรเอ๊ย
ผมอายุ 12 ปี ชื่อโมฮาเหม็ด แต่ทุกคนเรียกว่าโมโม่
ตอนผมยังเล็ก สังคมสงเคราะห์ ให้ผมอยู่ในความดูแลของหมอโคเอน
เขาเปิดคลินิกที่บ้าน คนไข้เต็มตลอด
เขาบอกว่าผมไม่เหมือนเด็กคนอื่น
และถ้าไม่ระวัง ผมก็จะจบไม่สวย
แต่ผมไม่อยากเป็นเหมือนเด็กคนอื่น
โมโม่ ไปไหนมา ฉันตามหาจนทั่ว
แล้วนั่นอะไร
ผมชนะได้มา
โชคดีเลยสิ ได้แผลมาด้วย
ผมตกจักรยาน
ขอถามครั้งสุดท้าย นั่นของใคร
ไม่รู้
ฉันไม่อยากให้มีของโจรในบ้าน
ถ้าเกิดเธอยังจำไม่ได้
ฉันคงจำเป็นต้องแจ้งความ
เชิงเทียนนั่น จ่ายค่าเช่าเดือนนี้ได้เลยนะ
ขายตัวข้างถนนมา 40 ปี
ไม่เคยโดนซ้อมหรือโดนเบี้ยวค่าตัว ไม่เคยเลย
แก่ปูนนี้...
ดันเจอพวกเด็กเวรเล่นงาน
ไร้สาระ
ตลกอะไรนักหนา บาบู
ทีนี้เราจะเอาที่ไหนจ่ายค่าเช่า
เดี๋ยวนะ คงหิวสิท่า
คุกกี้หน่อยไหม เอานี่
เอาไป
ป่านนี้แล้วใครยังมาอีก
โยซิฟ เปิดประตูที
ครับ
ก่อนจะเปิดก็ถามด้วยนะว่าใคร
รอเดี๋ยว กำลังไป
มาดามโรซ่า หมอโคเอนครับ
- หมอโคเอนมาตอนนี้เหรอ - ใช่ครับ
สวัสดีค่ะ
คุณคงกังวลน่าดู ผมมีข่าวดี
ผมเอาของขวัญมาให้
- คุณไปเจอมาจากไหน - มีหัวขโมยมาขอโทษครับ
ใช่ไหม โมโม่
เธอทำฉันล้มเลย อย่าให้ฉันได้ตีนะ
เอานี่ ไปหาบาบู
ตาเธอแล้ว
ขอโทษ
พูดดังๆ
ขอโทษ
"ขอโทษครับ มาดาม..."
ผมจะรู้จักชื่อคุณได้ไง
เด็กๆ เรียกฉันว่า "มาดามโรซ่า"
ขอโทษครับ มาดามโรซ่า
ไม่รับคำขอโทษ
ขอบคุณสำหรับเชิงเทียนค่ะ ให้ฉันตอบแทนยังไงดี
ผมมีเรื่องให้ช่วย
ว่ามาสิคะ
บ้าหรือเปล่า ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ
- แค่แป๊บเดียว ไม่กี่สัปดาห์ - ไม่เอา
อย่างมากก็เดือนเดียว
ไม่ต้องคุยเลยค่ะ
จนกว่าผมจะหาบ้านให้เขาได้
เดี๋ยวนะ คุณเป็นผู้ปกครอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน
ผมเชื่อว่าเขาอยู่นี่กับคุณคงดีกว่า
จริงเหรอ ทำไมล่ะ
เด็กคนนั้นควรมีผู้หญิงเป็นตัวอย่าง
คนที่เข้มแข็งอย่างคุณจะทำให้เขายำเกรงได้
ผมตามไม่ทัน
ผมแก่แล้ว
ฉันคงเป็นวัยรุ่นเลยสินะ
คุณเป็นหมอฉันนะ
คุณก็รู้ว่าหัวใจฉันไม่ดี ฉันป่วย
- อย่างที่บอก ก็แค่... - ไม่ได้
โมโม่ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
ผมรู้จักเขาดี
เขามาอยู่กับผมหลังเกิดโศกนาฏกรรม
ผมพยายามแล้ว แต่ไม่มีใครพร้อมรับเขาไป
"โศกนาฏกรรม" เหรอ
ไปที่ห้องนั่งเล่นก่อน
เดี๋ยวตามไป
ไม่มีทาง ฉันพอแล้ว
ฉันไม่รับลูกโสเภณีมาวิ่งเล่นในบ้านแล้ว
ฉันดูแลมาเยอะ เสี่ยงมาก็ตั้งมาก
แต่พวกเราสาวข้างถนนก็ต้องช่วยกัน
อยู่กับฉันยังดีกว่าอยู่กับสังคมสงเคราะห์
ผมถึงได้มาขอคุณไง
ช่วยผมหน่อย
แต่คุณไม่ใช่โสเภณี
ฉันบอกชัดแล้วว่าไม่เอา
- แล้วโยซิฟล่ะ - พอเลย
ทีแรกเขาจะมาอยู่สัปดาห์เดียว แต่แม่เขาหายจ้อย
โชคดีที่หล่อนยังส่งเงินมาเรื่อยๆ
- ถ้าเกิดเป็นเรื่องเงิน... - เลิกคุยเถอะ
ฉันรักคุณนะ แล้วก็ขอบคุณที่เอาเชิงเทียนมาคืน
ฉันมีเงินจ่ายค่าเช่าแล้ว ตอนนี้คุณไปเถอะ
เดือนละ 600 ยูโรพอไหม
ฉันยังพอมีเงินเก็บ
ไปเถอะ
อ้าว
นี่
เอาหัวขโมยกลับไปด้วย
ให้ 700 ยูโร
ขอ 750
สองเดือน ครบแล้วจบกัน
- ผมไม่อยู่กับกะหรี่คนนั้นหรอก - อย่าปากดี!
- โรซ่าเป็นคนดี - คุณก็ไปอยู่เองสิ
โมโม่ จะอยู่นี่หรือไปสถานสงเคราะห์
ผมไม่สนหรอก
สถานสงเคราะห์!
ผมมาแล้ว!
นี่ ไอ้หัวขวด
เห็นทะเลาะกับหมอ
ถ้าคุยกับฉันแบบนั้น แกโดนเลาะฟันหมดปากแน่
ถ้าคุณให้งานผมทำ ผมก็ไม่พูดแบบนั้นหรอก
ทำไมไม่อยู่กับหล่อนล่ะ
ไม่ต้องมีสังคมสงเคราะห์มารังควาน
แถมยังดีกับธุรกิจอีกต่างหาก
เข้าใจที่ฉันพูดไหม
หญิงชราที่ทำงานเป็นโสเภณีจนอายุถึง 60 ปี
พอเลิกทำก็มาดูแลลูกโสเภณีคนอื่น
หนึ่งในนั้นได้เป็นถึงผู้กำกับตำรวจ
แล้วก็มาช่วยปกป้อง ไม่ให้สังคมสงเคราะห์มาตรวจหล่อน
ชาวบ้านเรียกที่นี่ว่า "ที่ลี้ภัย"
แต่ผมเรียกว่า...
"รูหนู"
เขาทำตัวดีแน่ๆ
แค่ต้องฝึกวินัยและให้ความรักหน่อย
โอเคหมอ จบแค่นี้ ก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ
ลุกไปได้ไหม
ลุกไปจากเตียงฉัน
- อย่ายุ่งน่า - ไปให้พ้น!
หยุด
ลุก ลุกขึ้นมา
ห้ามใส่รองเท้าบนเตียง
ส่วนเธอก็อย่าเสียเวลา ไปท่องฮีบรูไป
เดี๋ยวจะมาถาม
ส่วนเธอมานี่ ฉันเตรียมที่ไว้แล้ว
นี่ไง
นี่มันอะไร
ห้องเธอไง
นี่มันรูหนู
คิดว่าจะมาอยู่วังหรือไง ขอทีเถอะ
รูหนู
ปล่อยฉัน! มาดาม!
พอได้แล้ว!
หยุด บอกให้หยุดไง
โยซิฟ กลับห้องไป ส่วนเธอก็เข้ารูหนูไป
ให้ตายสิ
ผมไม่มีรูปของแม่เลย
แต่ผมจำเรื่องเกี่ยวกับแม่ได้บ้าง
ขาของแม่ที่ใส่รองเท้าบู๊ตสูงถึงต้นขา กระโปรงสั้นหนังแก้ว
ผมนั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้เพราะปวดท้อง
ผมรู้สึกถึงแขนแม่ที่อุ้มผมไว้
อบอุ่น แข็งแกร่ง รักใคร่
เสียงของแม่ทุ้มต่ำ ผมยังคงปวดท้อง
คนอบอุ่นคนนั้นจูบผม แล้วก็หัวเราะ
หัวเราะด้วยความสุข
เริ่มจากนี่ก่อน
แต่ละถุงคือหนึ่งส่วน
อย่าให้ถูกจับได้
No comments yet. Be the first to leave one.