Chuck Norris vs Communism

Ik was jong, ongeveer zeven of acht jaar oud.

En iemand zei, 'Laten we naar een filmnacht gaan! "

Het was spannend.

De hele context was spannend. Naar buitenlandse films kijken voor de eerste keer,

bijna illegaal, omdat ze niet mochten.

Ik voelde dat we keken naar dingen die we niet zouden mogen zien

Mam zou me niet laten kijken naar die film. Hij werd beschouwd als...

Te erotisch? Ja.

"Waarom doet hij dat met haar rok?"

"Wat is dat? Kijk naar haar."

Once Upon a Time in America met Robert De Niro.

Pretty Woman.

The Protector.

Nime and a half weeks.

"Goose, Goose I’m on your tail."

Top Gun, wacht eens even, Top Gun !

Nu we het toch hebben over ernstige, dramatische films, ik zag Top Gun 38 keer.

Ik herinner me de eerste film die ik zag.

Het was Last Tango in Paris met Marlon Brando.

Het was alsof ik een klap op het hoofd kreeg!

Ik kon me niet voorstellen dat zo een film zou kunnen bestaan.

Ik voelde me alsof ik werd getroffen door de bliksem!

En wat een film om mee te beginnen!

Toen realiseerde ik me hoe ver we bij het Westen achter waren.

"In Roemenië heeft het kapitalisme zijn laatste dagen gehad. .

De mensen zijn de ware meesters

en zullen de meesters van hun lot blijven en van de rijkdom van het land" .

Televisie ging van 20 uur uitzending op twee kanalen

naar een twee uur durende uitzending per dag.

"Het rapport van Kameraad Nicolae Ceausescu,

een theoretische en praktische bijdrage

bedoeld om het economische en sociale leven krachtdadig te sturen

is de focus voor het hele land."

Informatieve tv- uitzendingen beperken

een bevolking van 20 miljoen mensen,

een heel land in onwetendheid houden voor jaren

is een daad met zeer ernstige gevolgen op lange termijn.

Er was een crisis van films in de filmmarkt

maar tegelijkertijd had het publiek een enorme honger naar films.

Toen verschenen VHS films, "video", zoals we het noemden.

Het voelde geweldig om iets illegaals te doen tijdens het communisme,

iets niet communistisch.

Het bekijken van imperialistische films.

Ze werden allemaal gedubd door dezelfde stem.

Engelstalige films werden meestal gedubd door Irina Nistor.

Het hele land kende haar stem,

maar niemand wist hoe ze eruitzag.

Kus me.

Maar je bent plakkerig.

So what?

Het is de meest bekende stem in Roemenië na die van Ceausescu.

Als ik zeg, ja?

Now.

Voorzichtig.

Ik wilde echt weten hoe ze eruitzag.

Ik dacht zelfs dat ze geen lichaam had.

Ze was puur bewustzijn Ze was "de stem."

Je werkt in opdracht, toch?

Ja.

Grote fout!

Huge!

Ze was een entiteit.

Ik stelde me voor dat ze films dubde in haar keuken, bij het maken van soep of...

Ja, je kon geluiden horen.

Een brunette met lange haren en echt sterk.

Ik had altijd het gevoel dat ze blond was.

Zeer mooi.Ze heeft zo een warme stem, een zachte toon.

Dat is hoe ik haar zag...

Een katachtige, een model.

Dit is hoe ik me Irina Nistor voorstel.

Ongelooflijk mooi.

Hemels.

Net als een stem uit een koor van engelen.

In de jaren '80 werkte ik als filmvertaler voor de Roemeense nationale televisie.

Ik paste daar niet.

Ik vond het niet leuk. Ik moest vaak vertalen voor de ideologische Commissie.

Het was een censuurcommissie die besliste wat uit te zenden en wat niet.

"New Jersey, drie maanden eerder."

" Mam, ik wil niet naar school gaan. Mevrouw Wardrobe is onmogelijk. "

"Ik heb geen zin om dit te bespreken. Nee, knip dit.

"Mam, we zullen te laat zijn."

"Stop!"

"Te veel eten."

"Producten, kijk, kijk!"

"Wat is de boodschap?" "Dat het Westen een land van welvaart is?"

"Ik denk het niet."

"Dus we knippen dit?" "Uiteraard."

"Mac, wat doe je?"

Om te beginnen ben ik erin geslaagd een televisie te vinden.

Ik betaalde 20.000 LEI voor deze kleuren-tv.

Het was een Sharp TV uit Japan.

De tweede stap was een videospeler vinden.

Een videospeler kostte zo veel als een Dacia auto.

Het was het equivalent van een nieuwe Dacia.

55.000 LEI.

We begonnen in 1985, denk ik. Ja.

Wanneer je man naar Duitsland ging en een videospeler meebracht.

Je kon geen videospeler kopen in onze winkels.

Ze kwamen 's avonds, in het begin ongeveer 20 mensen, jong en oud.

Dan werd het gerucht verspreid dat ik films vertoonde.

Tegen de ochtend kon ik ongeveer 2000 à 3000 LEI hebben

en een maandsalaris bedroeg dan ongeveer 2000 LEI.

Videoavond bij Barbu's.

- Wat is het? - Iets met Chuck Norris.

- Hoe laat? - Acht uur. 'k Zie je daar.

Ik ga het de anderen vertellen.

We praatten zo... Ja, laten we film kijken.

Op straathoeken, fluisteren. "Hey, haal je het? '

Avond. Barbu toont films vanavond.

- Ja? Wanneer? - Acht uur.

- Hoe gaat het met je moeder? - Goed, bedankt.

Er is een videoavond bij Barbu's.

- Kom naar Barbu's, hij toont een film vanavond.

Chuck Norris, actiefilms.

Acht uur, op Barbu's.

Dus de eerste film die ik zag...

was...

in een appartement met één slaapkamer.

Het rook naar schimmel, maar dit was niet belangrijk.

Een klok, ergens in de gang, tikken.

- Wat doe je hier? - Ik ben hier voor de vertoning.

- Heb je geld? - Ja.

Ga maar.

De mensen hadden een sterk verlangen om te leren,

om dingen te weten te komen over een maatschappij die verboden was.

We waren allemaal tegelijkertijd in hetzelfde ritme aan het in- en uitademen.

En toen de film begon,

genoten we van elk beeld.

Zelfs van de generiek aan het begin van de film.

Lone Wolf McQuade.

Chuck Norris krijgt een verschrikkelijk pak slaag.

En ze sluiten hem op in zijn auto.

Een graafmachine graaft een gat.

En zij duwen hem met de wagen in het gat en bedekken hem.

Dan wordt hij wakker, uiteraard.

En zegt: "Ik moet hier uitkomen."

Geen paniek. Geen boosheid. Hij had zichzelf onder controle.

Ik dacht dat het echt was.

Ik zie mezelf, mond en ogen wijd open.

Het is ok, we kunnen het. Natuurlijk kunnen we het! Je kan het!

En hij startte de auto.

En hij stapte uit!

Kameraad Nistor.

- Heb je twee minuten? - Ja.

Op een dag was ik aan het werk en een collega kwam naar me toe.

- Een kameraad is op zoek naar een medewerker.

Hij heeft die nieuwe films

en hij heeft iemand, getalenteerd zoals u, nodig om ze te vertalen.

Ik kon niet geloven dat hij met mij sprak, daar waar iedereen hem kon horen.

Welke films?

Nieuwe.

Hij noemde Amerikaanse films en VHS-banden, natuurlijk was ik meteen geïntrigeerd.

Het was mijn enige kans om deze films te zien.

Zelfs ik wist dat er risico's waren.

Het regime werd steeds argwanender en bang voor sabotage.

Dus gebruikten ze angst,

de psychose van bewaking,

waardoor mensen naar hun eigen gedrag keken.

Het maakte hen argwanend voor anderen

en waarschijnlijk verklikten ze elkaar.

Kom binnen.

We gingen naar de kelder,

wat ik vreemd vond.

Goedenavond.

Goedenavond.

- Ik ben ingenieur Zamfir. U moet Irina Nistor zijn.

Ga zitten alsjeblieft.

Hij gaf me een test, ik moest Doctor Zhivago dubben.

Gelieve uw koptelefoon op te zetten.

"Bent u de dichter?"

"Ja."

"Ik heb uw poëzie altijd bewonderd."

"Dank u wel."

"Ik zou het nu niet meer bewonderen." "Ik zou het nu absurd persoonlijk vinden."

In orde?

Doorgaan.

Hij leek streng en heel pragmatisch. Hij wist precies wat hij wilde.

En het moest heel snel gebeuren, zodat hij een beslissing kon maken.

Ik had geen idee hoe lang het zou duren, of het voor 1 film was of voor meer.

Ik wist het niet.

Hoeveel zou u graag worden betaald?

We begonnen te onderhandelen en ik vroeg 100 LEI.

Dat was de prijs van een Oostenrijkse chocoladereep op de zwarte markt.

En hij zei: "Geen zorgen, ik zal je 200 geven!"

"De toekomst behoort tot het socialisme, het communisme,"

"naar een wereld zonder imperialisten en kapitalisten" .

Eender wat op tv was net zo verschrikkelijk als het eten dat je kon krijgen.

Iedereen sprak over dezelfde dingen,

over de eindeloze rijen, over niets hebben.

over de strijd om dingen te krijgen.

Alles was gerantsoeneerd, maar niet door ons.

Het kwam van boven.

En of we het goed vonden of niet,

we moesten dansen op hun melodie.

"Het verhogen van het revolutionaire, socialistische bewustzijn" .

We konden niet praten, op de bus bijvoorbeeld, over de verbazingwekkende films die we zagen op de video.

Omdat je nooit wist wie naast je zat.

Het was clandestien.

Waarschijnlijk omwille van het simpele feit

dat we iets anders bekeken dan wat er op tv te zien was.