Raya and the Last Dragon

Wiem, co sobie myślicie.

Samotny jeździec.

Dystopijny świat.

Zniszczona kraina.

Jak mogło do tego dojść?

Wszystko zaczęło się 500 lat temu.

Kumandra.

Kiedyś wyglądała tak.

Nasz kraj nie był podzielony, a my żyliśmy w harmonii...

ze smokami.

Magicznymi stworzeniami, które dały nam wodę, deszcz i pokój.

To był raj.

Ale potem przybyły Druuny.

Bezmyślna plaga rozprzestrzeniająca się niczym pożar.

Pochłaniała żywe istoty i zamieniała wszystkich w kamień.

Smoki walczyły i robiły, co mogły...

ale to nie wystarczyło.

Wtedy potężna Sisudatu,

ostatni smok, przelała całą swoją magię w kamień i...

unicestwiła Druuny.

Przemienieni wrócili do dawnej postaci.

Z wyjątkiem smoków.

Po Sisu pozostał jedynie kamień.

Jej wielkie poświęcenie

powinno nas zjednoczyć.

Ale ludzka natura jest niezmienna.

Zaczęliśmy walczyć o resztkę smoczej magii.

Wyznaczono granice, Kumandra się podzieliła.

Staliśmy się wrogami, a kamień trzeba było ukryć.

Jednak to nie tak świat się rozpadł.

Tak naprawdę stało się to dopiero 500 lat później,

kiedy pojawiłam się ja.

RAYA I OSTATNI SMOK

Ktoś tu próbuje być sprytny.

No, Tuk Tuk, pokażmy im, co to spryt.

Tuk Tuk!

No już!

Skup się!

Dziękuję.

To było niesamowite. Przybij.

Hop.

Chwileczkę.

To zbyt łatwe.

Wódz Benja.

Wiem, że masz mnie powstrzymać,

ale ci się nie uda.

Nie myl hartu ducha z umiejętnościami.

Twoja stopa nie postanie w wewnętrznym kręgu Smoczego Kamienia.

Nawet jednym palcem.

Lepiej dobądź miecza. Będziesz go potrzebował.

Nie dziś.

Pyk.

Jak mówiłem, nawet jednym palcem.

Przegrałaś, Raya.

Czyżby?

Raya...

Mogłem powiedzieć dwoma stopami.

Nie zadręczaj się, wodzu.

Dałeś z siebie wszystko.

Nie będę. A ty zwracaj się do mnie „ojcze” lub „Ba”.

Dobrze się spisałaś, kropelko. Zdałaś test.

Duch Sisu.

Nasza rodzina strzeże kamienia od wielu pokoleń.

Dzisiaj dołączasz do tego dziedzictwa.

Rayo, księżniczko Serca, moja córko,

od teraz jesteś Strażniczką Smoczego Kamienia.

Ktoś tu się cieszy.

No pewnie!

Jeśli ktoś połasi się na kamień, będzie musiał się zmierzyć

z dwoma najlepszymi szermierzami wszystkich krain.

Dobrze, że jesteś gotowa,

bo mam ci do powiedzenia coś ważnego.

Przedstawiciele innych krain właśnie do nas jadą.

Naprawdę?

Okej.

Damy radę. Jestem gotowa.

Wiem, jak ich powstrzymamy.

Naprawdę? Co wiesz o innych krainach?

Pierwsza to Ogon.

Spalona słońcem pustynia, dom podstępnych i chytrych najemników.

Druga - Szpon.

Pływający targ, na którym można ubić szybki interes i równie szybko zginąć.

Trzecia - Grzbiet.

Mroźny bambusowy las,

strzeżony przez wielkich wojowników, dzierżących ogromne topory.

Czwarta to Kieł. Nasz najgorszy wróg.

Kraina chroniona przez wściekłych zabójców i ich jeszcze wścieklejsze koty.

Dobrze,

będziemy potrzebowali kusz i katapult...

I płonących strzał.

A może pasty krewetkowej z Ogona,

trawy cytrynowej ze Szponu, pędów bambusa z Grzbietu,

chili z Kła i cukru palmowego z Serca?

Otrujemy ich?

Nikogo nie otrujemy, nie będziemy też z nimi walczyć.

Zjemy z nimi posiłek.

-Co takiego? -Zaprosiłem ich.

Ale to nasi wrogowie.

Są nimi,

bo myślą, że magia Smoczego Kamienia przynosi nam dobrobyt.

Bez sensu. Przecież tak nie jest.

Oni zakładają, że jest. Tak jak my zakładamy rzeczy o nich.

Nie bez powodu każda z krain została nazwana po częściach smoka.

Kiedyś byliśmy zjednoczeni. Byliśmy jednym krajem.

Kumandrą.

To stare dzieje.

Wcale nie musi tak być.

Jeśli znowu nie nauczymy się sobie wzajemnie ufać,

prędzej czy później doprowadzimy do naszej zagłady.

Nie chcę, żebyś żyła w takim świecie.

Wierzę, że znów możemy być Kumandrą.

Ale ktoś musi zrobić pierwszy krok.

Zaufaj mi.

Wyglądają na spiętych, ba.

Bez obaw, zacznę od dowcipu.

Tylko nie to.

Żartuję.

Mieszkańcy Ogona, Szponu, Grzbietu i Kła...

witajcie w Sercu.

Od wielu lat jesteśmy wrogami, ale dziś możemy to zmienić.

Znów możemy być Kumandrą.

Niezła gadka, wodzu Benja.

Dlaczego naprawdę tu jesteśmy? Chcesz nas okraść?

Okraść? Kraina Serca ma już wszystko.

Łatwo mówić o Kumandrze,

gdy się posiada tak potężną broń.

Kamień nie jest bronią. To święta relikwia.

Kumandra! To jakiś żart!

Szliśmy taki kawał, żeby wysłuchiwać bajek.

Co za bzdura!

Mam coś do powiedzenia.

Kto jest głodny?

Śmiało. Idź.

Jestem Namaari, z Kła.

Cześć, Namaari. Jestem Raya.

Czy to Sisu?

Wybacz, mam lekkiego fioła na punkcie smoków.

To ja mam na sobie naszyjnik wielbicielki Sisu.

Chodźmy.

Jadłaś już?

Poważnie? Twoja mama tak powiedziała?

Masakra. Następne pytanie.

Piąchy czy miecze?

-Zawsze miecze. -Ja też.

Strój szykowny czy swobodny?

Tylko potwór mógłby chodzić w tym na co dzień.

Ryż czy gulasz?

Zawahałaś się.

Już od bardzo dawna nie jadłam ryżu.

Naprawdę?

Kieł może wygląda na zdrowy z zewnątrz,

ale w środku ma niejedną dziurę.

Wybacz. Nie chciałam cię zdołować.

Na czym skończyłyśmy?

Wychowują nas samotni rodzice z fatalnym poczuciem humoru.

Obie jesteśmy wojowniczkami, które nie lubią się stroić.

I jesteśmy fankami Sisu.

Tak.

Nasza legenda głosi, że ona wciąż żyje.

Sisu? Żartujesz, prawda?

Pokazać ci coś?

Możesz to mieć?

Nie.

Według tego,

po tym, jak potężna Sisu unicestwiła Druuny,

wpadła do wody i popłynęła w dół rzeki.

Legendy mówią, że teraz śpi na jej końcu.

Ale której rzeki? Są ich setki.

Nie wiem.

Wyobrażasz sobie, co by było, gdybyśmy ją znalazły?

Powrót smoka.

Rozwiązałoby to tyle problemów.

Tak.

Może naprawdę moglibyśmy znów być Kumandrą.

Weź to.

Serio?

Od jednej maniaczki smoków dla drugiej.

Chodź ze mną, dep la. Chcę ci coś pokazać.

Duch Sisu. Czuję go.

To wszystko, co zostało ze smoczej magii.

Rozumiem, czemu tak pilnie go strzeżecie.

Dziękuję, dep la. Byłaś bardzo pomocna.

W innym świecie może mogłybyśmy się zaprzyjaźnić,

ale muszę dbać o dobro Kła.

Królowo Virano, cieszę się, że Kieł przyjął zaproszenie.

Nie pozwolę ci zabrać kamienia.

Wybacz. Teraz należy do Kła.

Wasze stopy nie postaną w wewnętrznym kręgu Smoczego Kamienia.

Co się dzieje?

Co to ma znaczyć?

Kieł chce zwinąć kamień!

Grzbiet powinien go dostać!

My pierwsi!

Po moim trupie.

Posłuchajcie mnie!

Mamy wybór.

Możemy się tu pozabijać

albo zacząć współpracować i zbudować lepszy świat.

Jeszcze nie jest za późno.

Nadal wierzę, że znów możemy być Kumandrą.