【OSHI NO KO】 (【推しの子】)

m 0 0 l 0 102 32 102 b 3 75 3 32 32 0

MOJA GWIAZDA

m 0 0 l 0 102 32 102 b 3 75 3 32 32 0

Słabo! Słabo, słabo, słabo, słabo!

Jesteś słaby!

Cóż, twoja mowa ciała się poprawiła.

Ale gra aktorska to wciąż porażka.

Ledwo daję radę z tą grą.

Ale psychicznie się nie poddam!

Nie powinieneś podjąć jej wyzwania w tamtej scenie walki?

A dziwisz mi się?

Zachowujesz się, jakbyś był gwiazdą wieczoru,

a Akane Kurokawa grała tak, jakby chciała przyćmić ciebie.

Gdyby każdy robił to, co chce, całe przedstawienie by się posypało.

Ktoś musi trzymać to w kupie.

Och.

A tak przy okazji,

co ty właściwie robisz?

Chciałem założyć okulary do czytania scenariusza, ale wizażystka krzyknęła...

Stój! Zepsujesz sobie makijaż!

Więc teraz noszę niewidzialne okulary.

Jak mogło cię to w ogóle zaskoczyć?

Nie nosisz soczewek?

Nie.

Cóż, a powinieneś!

Przecież nawet nie widzisz, jak gramy.

Mniej więcej widzę wasze ruchy.

Daj spokój...

A co z naszą mimiką?

A po co miałbym oglądać wasz wyraz twarzy?

Ludzie siedzący daleko od sceny i tak jej nie dostrzegą.

Nie opieram swojej gry na rzeczach, których widownia nie może zobaczyć.

Więc nawet lepiej, że od początku nie widzę waszego wyrazu twarzy.

Ja to tak widzę.

Mowa ciała to jedyny język, którego aktorzy potrzebują do komunikacji.

No dobra, ale nienoszenie soczewek to już lekka przesada.

Ale one są przerażające.

Więc to jest twój prawdziwy powód, co?

Mistrzowie w swoim fachu często mają własne dziwactwa.

Mniejsza z tym...

Po co teraz sprawdzasz scenariusz?

Kurokawa jest w swoim żywiole. W tym tempie całkowicie nas przyćmi.

Zamierzam zaimprowizować część tej sceny.

Co?

Nie możesz tak po prostu teraz decydować.

Poradzisz sobie z każdym moim ruchem, prawda?

Do kogo ty właściwie mówisz?

Zabiłeś moją rodzinę! Nigdy nie daruję ci życia!

Co? Kogo?

Nie pamiętam...

wszystkich, których zabiłem!

Postąpiłaś zbyt impulsywnie, głupia dziewczyno.

Pomogę ci.

Ajiro!

Uch! Dlaczego to tyle trwa?

Pośpieszcie się i pozbądźcie tych szkodników z Shinjuku!

Nie zajęłoby to tyle czasu, gdybyś pomógł walczyć!

Jesteś najsilniejszym wojownikiem Shibuyi?

Czy masz jakieś ideały?

Księżniczka Saya je ma.

Ideały, powiadasz?

Chciałbym wierzyć, że tak,

ale niezbyt dobrze idzie mi mówienie o nich.

Co powiesz więc na to?

Zamiast słów, porozmawiajmy naszymi mieczami!

W porządku.

Taiki Himekawa.

Główny aktor Teatru Lalalai.

Wkłada uczucia w każdy swój ruch.

Jest jak żywy, barwny obraz.

A więc to jest gra emocjonalna.

O co chodzi?

Niech to będzie zabawa.

Wybacz, ale jako aktor jesteś poziom wyżej ode mnie.

Nie zamierzam rywalizować z tobą na twoich warunkach.

Oho? Zupełnie bez emocji?

Tworzy w ten sposób kontrast, co?

Kontrast?

Podczas gdy Himekawa wystawia swoje emocje na widok publiczny,

Aqua swoje tłumi.

I teraz nikt nie jest w stanie postawić jednego nad drugim.

Och.

Im mocniej płonie ognista gra Himekaway,

tym bardziej wyróżnia się lodowata gra Aqua.

To sprytna kontra.

Jednakże...

Z Himekawą nie pójdzie tak łatwo.

To nudne.

Baw się tym bardziej!

O co jej znowu chodzi?

I coś jest nie tak z jej Ostrzem Przymierza.

Zbliża się scena, o której Himekawa mówił, że ją zaimprowizuje.

Unik, Tsurugi!

Oto i to.

Co? Tego nie było w scenariuszu.

Czekaj...

Zwalasz to wszystko na mnie?

Aqua, sprowadzę nas na właściwe tory, tylko...

Kobieto, czy to jest czas na głupie zabawy?

Pozwól nam, mężczyznom, nadstawiać karku w tej bitwie.

Jeśli nie możesz stanąć na polu bitwy bez człowieka, który cię ochroni,

to natychmiast stąd odejdź.

On improwizuje?

Potrafię walczyć!

Z tak delikatnym ciałem? Potrzebujesz więcej treningu.

Ej, ty głąbie! Łapy precz od tego urzekającego ciała!

A więc na koniec jesteś jednak kobietą.

Mężczyzna powinien ryzykować życie, by chronić swoją kobietę.

To znaczy, że nie mogę sobie pozwolić na przegraną.

Wrócił do kwestii ze scenariusza!

Czy Aqua zawsze był tak elastyczny?

Kobieta to, kobieta tamto! Zamknij się!

Nie patrz na mnie z góry!

Nie robię tego.

Nie miałam pojęcia.

To znaczy, chyba nigdy wcześniej nie stawiałam go w trudnej sytuacji.

Gdyby każdy robił to, co chce, całe przedstawienie by się posypało.

Ktoś musi trzymać to w kupie.

Tak czy inaczej, nie zamierzam cię skrzywdzić.

A teraz prowadzi mnie na środek sceny.

Upewnił się, że wszystkie oczy będą zwrócone na mnie.

Tak łatwo się gra w ten sposób.

„Mowa ciała to jedyny język, którego aktorzy potrzebują do komunikacji".

Nie musisz się przejmować trzymaniem tego w kupie.

Pozwól, że to ja będę spoiwem.

Dopasuję się do wszystkiego, co zaimprowizujesz.

Graj tak, jak sama tego chcesz, Kana Arima.

Racja. Zawsze byłeś dobry w wywoływaniu w ludziach emocji.

Wygląda na to, że moja matka w młodości miała aspiracje do pracy w show-biznesie.

Więc powierzyła to marzenie mnie.

Kiedy stałam się popularna, mogła rozmawiać z ulubionymi celebrytami,

była zapraszana na ich domówki,

i mogła zachowywać się jak ktoś z branży, co najwyraźniej dawało jej szczęście.

Ja też dobrze się bawiłam.

Grałam, jak chciałam, bez jakiegoś poważniejszego zastanawiania się,