Go Back Couple (고백부부)

(Kandungan berikut tidak sesuai untuk penonton di bawah 15 tahun.)

(Musim sejuk tahun 1998, Choi Ban Do berumur 19 tahun)

Saya tidak rasa seperti mahu ambil jurusan pembinaan awam.

Oh Tuhan.

Adakah awak memilih menu?

Awak buat dengan teruk dalam ujian kemasukkan awak.

Awak tidak rasa malu?

Awak tidak boleh memilih sekarang.

Waktu pendaftaran sudah tamat.

Pintu akan ditutup.

Sila tunggu!

Tunggu!

Tunggu.

Terima kasih.

Dalam dada orang muda,

hidup suatu benda yang besar yang dipanggil hati.

Ia berdenyut sepanjang masa...

dan buat awak rasa malu.

Ia jadikan kita orang lemah...

yang tidak boleh berbuat apa-apa.

Saya boleh buat ini.

Naikkan kepala awak.

Yakin.

Oh Tuhan.

Oh Tuhan!

Oh Tuhan. Saya terjatuh.

Awak...

boleh minum itu.

Kenapa engkau berbuat demikian? Kenapa?

Maafkan saya.

Terima kasih untuk minuman ini.

Doktor, awak buat pilihan yang sangat baik.

Tapi...

bila saya jadi dewasa dan akhirnya dapat mengawalnya,

hati saya seolah-olah telah...

berhenti pergerakannya.

Saya tidak pasti sama ada ia masih hidup.

Ia hilang tanpa jejak.

(Episod 4: Sekali lagi, Jantung saya berdenyut)

Jalan lurus. Saya penat.

Oh Tuhan.

Awak sepatutnya kawal diri awak. Kenapa awak minum begitu banyak?

Hei,

adakah saya minum secara sukarela?

Ia bukan kehendak saya.

Oh Tuhan, kai botol itu.

Saya tidak boleh percaya seorang gadis bersaing dengan minum.

Kenapa pula?

Saya fikir dia bergaya.

Apa? Ia dikunci?

Jika saya terlepas satu lagi kehadiran, saya akan dibuang keluar.

Oh Tuhan, saya sedang alami nasib buruk sebab awak!

Hei, jangan risau.

Hei.

Kita boleh masuk.

Apa yang awak akan buat?

- Hei. - Saya pergi.

Awak dapat masuk.

Lihat? Saya dapat masuk.

Saya datang sekarang.

Baiklah.

Hei, saya fikir ia akan berfungsi.

Di sini.

Tunggu. Kenapa dengan ini?

Oh Tuhan.

Saya perlu keluar semula.

Okey. Undurkan diri.

Apa yang berlaku?

Hei, ia sakit.

Saya mahu keluar.

Oh Tuhan, saya tersangkut.

Tunggu di sana. Saya akan keluar.

Tunggu. Ini...

Oh Tuhan, apa yang perlu saya lakukan?

Hei, Dok Jae.

Tolong...

Kenapa awak ada di sana?

Pintu tidak berkunci.

Apa?

Oh Tuhan.

Saya datang sekarang.

Bawakan ia.

Orang jahil.

Berhenti.

Ia menyakitkan, orang jahil!

Hei, budak tidak guna!

Bagaimana awak boleh...

tolak muka saya seperti itu? Sakit!

Ia tidak akan menjadi.

Pergi sahaja.

Apa?

Tiada harapan untuk saya.

Pergi sahaja.

Jika tidak, kita berdua akan mati.

Awak perlu hidup.

Awak perlu buat panggilan nama!

Dok Jae...

Buat panggilan nama.

Kemudian kembali untuk selamatkan saya.

Tidak.

Tidak!

Pergi sahaja!

Pergi!

- Tidak. - Cepat pergi!

Pergi!

Pergi dari sini!

Pergi, Jae Woo.

Pergi!

Jae Woo?

Budak tidak guna itu begitu pantas.

Tunggu!

Saya minta maaf. Kepala kawan saya tersangkut...

Maafkan saya.

Apa?

Ia saya, Yoon Bo Reum.

Datang ke bilik dewan pelajar 201 pada jam 2 petang.

Adakah dia ajak saya untuk bertemu janji?

Jae Woo.

Jae Woo.

Jae Woo.

Adakah awak sudah buat panggilan nama?

Ia tidak akan boleh hujan.

Tidak mungkin.

Saya Go Dok Jae.

Jae Woo.

Ahn Jae Woo!

Hujan turun!

Encik.

Adakah dia sakit?

- Encik. - Air.

Encik. Oh Tuhan!

Air.

- Berikan saya air. - Apa yang...

- Berikan saya air. - Oh Tuhan.

Air... Jae Woo...

Jae Woo.

Tukar pengkhususan awak...

kepada pentadbiran perniagaan.

Jurusan sejarah tidak boleh buat duit.

Awak patut ambil jurusan perniagaan jika awak sangat sukakannya.

Awak buat ia dengan sengaja, bukan?

Awak buat semua yang saya larang awak buat.

Saya tidak pedulikan awak sangat untuk memberontak terhadap awak.

Tukar pengkhususan awak dan belajar pentadbiran perniagaan,

atau sertai majlis perwakilan pelajar...

untuk belajar tentang pentadbiran.

Awak perlu pilih.

Maksud awak belajar tentang cara mengeksploitasi pelajar?

Apa?

Sayang.

Itu...

Ini.

Saya tidak dapat berikannya pada awak semalam.

Ini hadiah hari jadi awak.

Awak berdua...

patut hidup bahagia bersama.

Jangan risau tentang saya.

Ambil ini.

Saya beli ini untuk awak.

Budak tidak guna itu.

Dia terlalu dimanjakan.

Saya patut hentikan elaunnya atau sesuatu.

Jangan buat begitu kepadanya.

Pengarah Jung, kami minta penjelasan.

Kami minta penjelasan.

Pengarah Jung, kami minta penjelasan.

- Ya? - Kenapa saya selalu...

tidak dapat tangkap awak?

Kenapa awak tidak jawab telefon awak?

Apa dia?

Tiada apa yang istimewa, seperti biasa.

Saya perlukan duit.

Saya tiada duit.

Kenapa? Bukankah ayah awak ada berikannya?

Saya tidak percaykan mereka berdua.

Hentikannya.

Hentikan apa?

Awak tahu betapa susahnya saya lahirkan awak?

Susah yang bagaimana?

Dan awak tidak tahu hari awak lahirkan saya?

Ianya hari ini.

Awak lahirkan saya hari ini.

Kalau awak perlukan duit, awak hubungilah dia sendiri.

Jangan libatkan saya di antara awak berdua!

Pergi ke Seongbuk-dong 31.

Apakah itu?

Bagaimana kepala dia boleh tersangkut?

Hebatnya. Adakah dia dungu?

Hei, budak.

Kalau awak tidak boleh keluarkan diri awak,

kenapa awak masukkan kepala awak di pagar ini?

Oh Tuhan.

Budak-budak sekarang memang pelik.

- Oh Tuhan. - Maafkan saya.

Boleh awak buat perlahan-lahan tak?

Itu gergaji eletrik.

Apa awak cuba lakukan dengan itu?

Kenapa awak cuba potong kepala saya?

Tapi kenapa awak asyik berleter tentang saya?

Adakah awak menghebohkan penceraian kita?