The first 200 lines.
"ความเดิมตอนที่แล้ว"
ฉันคือพ่อของเธอ
ลูกมีโอกาสมีพ่อในชีวิต แต่ลูกโยนมันทิ้งไป
- คลิฟฟ์ - คลาร่า ลูกมาทำอะไรที่นี่
ไฟล์ที่ฉันให้คุณไป เป็นคำเตือนว่าฉันเป็นใคร
- เคยเป็นใครต่างหาก - "พลังทำให้มัวเมาง่ายจริง ๆ"
"ผมเคยคิดว่า ต้องปกป้องเธอจากโลก"
แต่ตอนนี้ผมต้องปกป้องโลกจากเธอ
"เด็กเป็นของข้า"
ไม่ ไม่ใช่
"ตัดสินใจแล้วสินะ"
- ขอเวลาอีกวัน - ผมจะทำให้เรียบร้อย
ฉันเป็นบุคลิกหลัก ฉันต้องรับผิดชอบทุกคน
- มิแรนด้า - หนึ่งเดียวคนนี้
ถ้าเธอจะยอมถอยออกมา จากการเป็นบุคลิกหลัก
ฉันจะแสดงให้ดูว่า เด็กคนนี้ต้องการอะไร
"เห็นสการ์เล็ต ฮาร์ล็อตไหม"
ฉันเริ่มจะเป็นห่วงแล้วล่ะ
"อะไรเนี่ย"
ทำไมสถานีเธอถึงปิดได้
มานี่
- "อาร์คันซอ ปี 1954" - ได้โปรด หนูไม่อยากไป
หนูบอกว่าไม่อยากไป
บอกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น
- ได้โปรด หนูไม่... - หยุดลากเท้าได้แล้ว เคย์
- มานี่เลย - หนูไม่อยากไป
ได้โปรดอย่าบังคับหนู หนูไม่อยากไป
พ่อ หนูขอร้อง หนูไม่อยากไป
อย่าบังคับหนู
ได้โปรด
ลูกก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่เชื่อฟังพ่อ
- ลงไปในถังได้แล้ว - พ่อ หนูขอโทษ
หนูบอกว่าขอโทษแล้วไง
ลงไปในถัง เด็กน้อย
หนูก็บอกขอโทษแล้วไง
พ่อ หนูขอโทษ
หนูบอกขอโทษแล้ว ได้โปรด
ได้โปรด ให้หนูขึ้นไป หนูบอกขอโทษแล้ว
ได้โปรด
ได้โปรด พ่อคะ
ไม่นะ แฮร์รี่
แฮร์รี่ ได้โปรด
แฮร์รี่
แฮร์รี่ มานี่
แฮร์รี่
แฮร์รี่
แฮร์รี่
แฮร์รี่
"สถานีใต้ดิน"
เธอจะพูดอะไรกันแน่
ไม่รู้สิ...
แต่มันแปลกพิลึก
ตอนแรกสการ์เล็ตหายตัวไป
แล้วนี่ลูซี่ ฟิวก์อีกคน
ฉันมั่นใจว่า ต้องมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล
เช่นอะไร
ใครบอกได้บ้าง
มันไม่ชอบมาพากล
ฉันไม่ได้จะชี้นิ้วโทษใคร แต่...
ดูเหมือนมันจะบังเอิญเกินไป
ว่าไหม
ว่าอะไร
เราอยู่กันสบายดีจนเธอโผล่มา
เหมือนเฟลมมิ่ง เคที่ กับเบบี้ดอลล์น่ะเหรอ
สบายดี
พวกเขาตาย
ไม่ได้หายตัวไป
ฉันรู้ว่าเธอมันพวกสิ้นหวัง
แต่ก็น่าเศร้านิด ๆ นะ ที่เธอไม่เห็นความหวังที่อยู่ตรงหน้า
พวกเขาไม่ได้หายตัวไป เจน
พวกเขาก้าวต่อไป
ในที่สุดเราก็เริ่มหายดี
ไม่ นั่นไม่ใช่...
เป็นไปไม่...
ยังไง
นั่นเป็นหน้าที่ของบุคลิกหลักนี่
ช่วยให้เคย์ก้าวต่อไป
ฉันคงเก่งในสิ่งที่ทำน่ะ
จริงหรือเปล่า
เธอดีขึ้นไหม
หนูต้องการแฮร์รี่
ใครน่ะ
ตุ๊กตาของเคย์
เป็นเวลาอันยาวนาน
แฮร์รี่คือเพื่อนรักของเรา
เพื่อนคนเดียวของเรา
แต่เราเสียมันไป
โอเค งั้น...
งั้นเราก็ไปตามหากัน
เห็นครั้งสุดท้ายอยู่ที่ไหน
บ่อน้ำ
บ่อข้างล่างนี่เหรอ
ไม่
บ่อที่อยู่ข้างบน
เคย์
คนเก่ง
แฮร์รี่หายไปแล้ว จำได้ไหม
มันอาจจะดีกว่า ถ้าเราปล่อยให้มันเป็นอดีต
จากนั้นเราก็ก้าวต่อไป
ฉันหาเอง
ไม่ เรากลับไปไม่ได้นะ
มันเสี่ยงเกินไป
อาจทำให้ความก้าวหน้าของเรา ต้องล้มเหลว
ฉันเห็นด้วย มันเสี่ยงเกินไป เจน
หนูต้องการแฮร์รี่
ไหนว่ารู้ดี ว่าเคย์ต้องการอะไรไม่ใช่เหรอ
ขอเตือนหน่อยนะ ฉันยังเป็นบุคลิกหลักอยู่
และถ้าเธอต้องการแฮร์รี่
เราจะพาแฮร์รี่มา
เราไม่มีสิทธิ์ที่จะตั้งคำถามเธอ
โชคดีนะ เจน
นั่นบันได
ทางซ้ายมือลูก...
ลูกไหวไหม
เพราะพ่อเคยทำคลอด ในโถงศักดิ์สิทธิ์นี่
ถึงจะเป็นหนูไร้ขน ตัวเท่าเม็ดเจลลีบีนก็เถอะ แต่...
มันก็เป็นวัฏจักรชีวิต อะไรเทือกนี้แหละ
เพราะงั้นถ้าลูกจะคลอด พ่อช่วยได้
โอเค ขอบคุณค่ะ
อีกสองสามอาทิตย์หนูถึงคลอดน่ะ
นั่นผู้ชายที่อยู่ในวิดีโอนี่
เขาไม่ได้ยังอยู่ที่นี่ใช่ไหม
ไนลส์เหรอ ไม่อยู่
ขอบอกเลยนะ พ่อทนเขาไม่ไหว
แต่พ่อไม่ยอมให้เขา ทำลายช่วงเวลานี้แน่
แล้วทำไมลูกมาไกลถึงนี่เลยล่ะ
หนูกำลังจะแต่งงาน
ใช่ค่ะ
อยากเห็นห้องพ่อไหม
เตียงพ่ออยู่ไหน
เหมือนม้าน่ะ พ่อไม่ต้องใช้เตียง
สนามแข่งเจ๋งใช่ไหมล่ะ
ได้ใช้ประโยชน์ตอนโดนย่อส่วน และต้องไปอยู่ในนั้นน่ะ
จนไนลส์แลกความเป็นอมตะของเขา ทำให้เรากลับมาตัวโตได้อีก
นี่ พ่อหุ่นกระป๋อง นายช่วย...
เจน กลับมาแล้วเหรอ
เป็นไงบ้าง
ก็ดี
นี่ลูกสาวฉัน คลาร่า
- ไง - ไง
มีอะไร
ไม่เป็นไร
ใช่ นั่นเจน เป็นคนสนุกสุด ๆ
ค่ะ
- เดี๋ยว อย่า - อะไร
อย่ายืนใกล้หน้าต่าง
มีหนูอยู่ เรากำลังทำศึกสายเลือดกัน
เพราะงั้น...
โอเค แล้ว...
ให้ตาย พ่อรู้ว่ามันดูบ้าหน่อย ๆ
หน่อย ๆ เหรอ คือมัน...
นี่มันบ้าอะไรเนี่ย
คือว่า...
พ่อรู้ว่าช้าไป 30 ปี
แต่พ่อต้องพูดออกมาน่ะ
พ่อมันโง่
พ่อทำพัง
พ่อขอโทษ
พ่อมีอะไรให้กินไหม
มีอยู่แล้ว
อยากกินแพนเค้กไหม
ได้เลย
ล้ำเส้นเกินไปแล้ว บันเบอรี่
สมควรต้องขอโทษ
"เพื่ออะไรล่ะ แกรนด์มาสเตอร์ เราไม่มีเวลาเหลือแล้ว"
สมกับเป็นบันเบอรี่
ต่อต้านจนถึงที่สุด
พูดถึงเรื่องอะไร
"มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว..."
"เรื่องการเกิดเหตุหายนะ"
บอกไม่ได้จริง ๆ เหรอคะพ่อ ว่าเราจะไปไหนกัน
บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ
บอกหนูเถอะน่า
กลับมาแล้วพ่อจะบอก
เอ้านี่ พ่ออยากกินดาร์กช็อกโกแลต
ลูกอยากซื้ออะไรก็ซื้อเลยนะ
- มีอะไร - ข่าวลือ
ในหมู่พืชและสัตว์
บันเบอรี่กลัวมาก
"บอกว่าโลกจะแตก เลยทำให้ผมฉุกคิดว่า"
ถ้าเกิดเจ้าโง่ไนลส์เสียสติขึ้นมาล่ะ
กล้าพูดมากนะ
"ผมจะไม่ยอมอยู่เฉย"
และปล่อยให้เราระเบิดเป็นผุยผง
เพราะคำสาปของเผ่าบ้านั่น
ผมควบคุมได้
"ผมหาข้อมูลมาแล้ว"
ไอ้ตัวดึกดำบรรพ์นั่น จะฉีกเราเป็นชิ้น ๆ
ถ้าลูกสาวคุณโตไปมากกว่านี้
รับรองได้ว่าลูกสาวผมยังเป็นเด็กอยู่
และจะคงอยู่ในสภาพนั้น ขอบคุณ
"เราควรเลื่อนเวลานัดให้เร็วขึ้น"
ไม่มีทาง
ตอนนี้กับตอนเย็นจะต่างกันตรงไหน
ต่างตรงที่ผมได้บอกลา...
ลูกสาวผม
งั้นก็ได้
"เจอกันหกโมงเย็น"
ดูสิคะแม่
ไม่จ้ะลูก อย่ายุ่งเรื่องคนอื่น
No comments yet. Be the first to leave one.