Light & Magic

Kino to efekty specjalne.

Zawsze tak było.

Od Mélièsa po Harryhausena

i Odyseję kosmiczną

efekty specjalne tworzą magię,

która przyciąga ludzi do kina.

Tworzy światy, których nie zobaczymy

nigdzie indziej.

Spójrz.

Zaczynamy od pustego ekranu

i nieskończonych możliwości.

Ale jak stworzyć coś, co nie istnieje w rzeczywistości?

Widzowie są coraz lepiej obeznani z kinem, potrafią przejrzeć nasze sztuczki.

Jest nam coraz trudniej.

Jak to robimy dzisiaj? Jak tworzymy najlepsze efekty?

Zajmują się tym geniusze z ILM.

Większość lokacji jest trochę jak Kraina Oz.

Gdy zajrzymy za kulisy, czeka nas niespodzianka.

Ale Industrial Light & Magic tworzą iluzje,

które są fascynujące również od strony technicznej.

To niezwykłe połączenie kreatywności, geniuszu

i niesamowitej, supernowoczesnej technologii.

Stale rozwijają i ulepszają tę technologię.

Tworzone z jej pomocą obrazy są ciekawe, realistyczne i magiczne zarazem.

Jak wskazuje sama nazwa firmy.

Filmowe

światło

i magia.

Conrad.

Dawaj 601.

Conrad, poproszę 601.

-Obróć się trochę. -Tak?

W ten sposób?

Tak, światło odbijało się w twoich okularach, więc...

ILM to firma o wieloletniej historii.

Gdy robiliśmy pierwszy film,

sprawdziłem wszystkie firmy i speców od efektów,

i doszedłem do wniosku, że nie ma na rynku nikogo,

kto zrobiłby to, co chciałem w tym filmie zawrzeć.

Zrozumiałem, że sam muszę założyć firmę

i zebrać ekipę,

która opracuje efekty do Gwiezdnych wojen.

Luke Skywalker to młody farmer,

który pewnego dnia otrzymuje tajemniczą wiadomość od księżniczki.

Pomóż mi, Obi-Wanie.

-Jest piękna. -I zaczyna się zabawa.

Twentieth Century Fox przedstawia

najwspanialszy film wszech czasów:

Trafiony!

Gwiezdne wojny.

Nadlatują.

Niech moc będzie z wami.

GWIEZDNE WOJNY

Kiedy pisałem scenariusz,

poświęciłem dwa lata

na obmyślenie całej historii.

Myślałem o statkach kosmicznych, pojedynkach w kosmosie.

Chciałem to zrobić w formie opery kosmicznej.

Jak Buck Rogers i Flash Gordon.

Ale bardziej dynamiczną.

Lubię, gdy w filmie dużo się dzieje.

Amerykańskie graffiti Reżyser: George Lucas

THX 1138 Reżyser: George Lucas

Lubię szybkie tempo.

Wtedy najlepszym filmem science fiction była Odyseja kosmiczna.

2001: Odyseja kosmiczna Reżyser: Stanley Kubrick

Była świetna i genialnie nakręcona.

Ale ujęcia były długie i powolne.

Zacząłem sprawdzać firmy zajmujące się efektami.

Nikt nie potrafił zrobić tego, czego potrzebowałem.

Zacząłem się zastanawiać, skąd wezmę efekty.

Poznałem Johna Dykstrę.

Robił efekty specjalne, głównie do reklam.

Dowiedziałem się, że istnieje podziemny krąg speców of efektów.

Niektórzy pracowali w reklamie,

inni dopiero zaczynali albo robili własne filmy,

ale wszyscy się znali.

Jeden gość umie to, drugi tamto.

To był gang outsiderów.

Dzięki Johnowi Dykstrze zyskaliśmy dostęp do tego świata.

Witaj, Ameryko.

W świecie filmu i telewizji unowocześniły się nawet nasze fantazje.

Zamiast czarodziejów nasze marzenia spełniają

eksperci od efektów specjalnych.

Używają do tego komputerów i specjalnych kamer.

Dzięki tym narzędziom i ogromnym pokładom starej, dobrej wyobraźni

John Dykstra opracował niezwykłe efekty w Gwiezdnych wojnach.

John. Nikt nie planuje zostać specem od efektów.

Jak ty na to wpadłeś?

Robiłem różne głupie rzeczy.

Bardzo lubię maszyny. Sporo w nich grzebię.

Bawiłem się samochodami i tak dalej.

Lubię fizykę.

I fotografię.

Więc wybrałem zawód,

który łączy wszystkie te rzeczy.

Zawód, który jest moim hobby.

Opowiedz, co robisz, żeby dana scena, którą masz w głowie, trafiła na ekran.

Mam kupę szczęścia.

Uniwersytet w Long Beach

Kiedy zacząłem studia, nie wybrałem kierunku.

Poszedłem tam, bo mnie przyjęli.

Przydzielili mi opiekuna z urzędu i akurat tak wyszło,

że był to szef wydziału wzornictwa przemysłowego.

Trafiłem na wydział wzornictwa zupełnym przypadkiem.

Mój kumpel ze szkoły pracował z Dougiem Trumbullem,

który robił efekty specjalne do Odysei kosmicznej.

Doug szukał modelarzy

i projektantów.

Prosto po szkole zacząłem pracować w Trumbull Film Effects.

Pracowałem przy Niemym wyścigu.

Niemy wyścig

Projektowałem statki,

potem budowałem modele,

a następnie je fotografowałem.

Wiele się nauczyłem.

Niemy wyścig, 1972

Kochałem tę pracę.

Skontaktował się ze mną Gary Kurtz, producent George'a Lucasa,

który chciał pogadać o efektach specjalnych do filmu.

Przygody Luke'a Starkillera według

„Journal of the Whills” George'a Lucasa

GWIEZDNE WOJNY

Przejrzałem scenariusz i pomyślałem:

„Dam radę, to tylko pojedynki w kosmosie”.

Udałem się do ich biura,

opowiedziałem o ruchach kamery, intensywnie gestykulując,

bo jestem pilotem, kocham prędkość i montowałem kamery

na samolotach i innych urządzeniach od zawsze.

To było dokładnie to, czego potrzebowali.

George miał wizję.

Wiedział, co chce przekazać.

A ja go rozumiałem.

Ale w tamtym czasie zajmował się preprodukcją.

Razem z fotografem pracowali w Wielkiej Brytanii.

Musiałem sporo podróżować.

Tuż przed wylotem gadałem z Johnem. Powiedział, że musi

zbudować sprzęt, żeby wykonać odpowiednie ujęcia.

Usłyszałem: „Dobra, to zbuduj”.

Znalazłem pusty magazyn niedaleko lotniska Van Nuys.

Poszedłem tam,

zamontowali mi telefon. Nawet nie było mebli.

Siedziałem na dywanie, na podłodze biura,

i obdzwaniałem ludzi, których chciałem zaangażować w projekt.

Zadzwonił do mnie John.

„Richard, chcę z tobą pogadać o zdjęciach

„do filmu science fiction dla 20th Century Fox”.

Powiedziałem: „Zaraz będę”.

Studiowałem wzornictwo przemysłowe

na uczelni w Long Beach,

kilka lat po Dykstrze.

Nie skończyłem studiów, bo dostałem pracę w Malibu

i miałem dość dojazdów.

Wróciłem do szkoły w sobotę.

Zobaczyłem ulotkę przyczepioną do drzwi wydziału wzornictwa.

„Szukamy artystów, modelarzy,

„malarzy, rysowników do...”

Chyba napisali, że „do filmu o kosmosie”.

Był numer telefonu i adres,

więc wyciągnąłem przewodnik,

który był wówczas jedynym sposobem na zorientowanie się w Los Angeles,

wziąłem linijkę i wyliczyłem, że dojazd tam będzie trwał godzinę krócej.

Wskoczyłem do volkswagena, pojechałem na Belgian Avenue

i spotkałem się z Johnem i Garym Kurtzem.

John miał biurko wielkie jak stół bilardowy,

usiadłem naprzeciwko niego.

Obaj mieli brody,

Gary miał taką kwakierską.

Praca miała trwać sześć tygodni, chodziło o przygotowanie storyboardów.

John zapytał, czy umiem je robić, odpowiedziałem: „Jasne”.

Nie miałem pojęcia, co to takiego.

Spotkałem kumpla ze studiów, który mieszkał w Seal Beach.

Powiedział mi, że idealnie się nadaję do tej roboty.

„Pracujemy nad filmem science fiction,

„szukamy modelarzy”.

Uczyliśmy się w różnych szkołach, ale mieliśmy wspólnych znajomych.

Pracowałem z jednym starszym gościem. Powiedział:

„Mam kumpla, z którym służyłem w marynarce.

„Pracuje nad filmem science fiction.

„Wiem, że cię to interesuje.

„Szuka ludzi. Tu masz jego numer.

„Zadzwoń. Nazywa się Richard Edlund”.

Okazało się, że szuka operatorów.

Ja nim nie byłem, więc dałem mu numer do Dennisa.

Przed Gwiezdnymi wojnami

nie sądziłem, że podejmę pracę w tej branży

i że na efektach specjalnych da się zarobić.

Ale to była jedyna rzecz, jaka mnie interesowała.

Mam to we krwi.

Film z dzieciństwa Dennisa Murena

Miałem grupkę znajomych,

którzy też lubili efekty specjalne.

Zastanawiam się, jak to się stało, że zainteresowałem się tym tak wcześnie.

Film z dzieciństwa Kena Ralstona

Oglądałem filmy takie jak King Kong,

dzieła mojego idola, Raya Harryhausena, i wciągnęło mnie to.

Jak miałem pięć lat, w telewizji leciał King Kong.

To zmieniło moje życie.

A potem, w 1958 roku, wyszła Siódma podróż Sindbada Harryhausena.

Do łodzi!