Wasteland (Pustina)

‫نیکی؟

‫نیکولا؟

‫نیکولا؟

‫نیکولا؟

‫آلچا؟

‫- چی شده؟ ‫- نیکولا رو ندیدی؟

‫- نیکی؟ ‫- نیکولا؟

‫- نیکی؟ ‫- نیکولا؟

‫نیکولا؟

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- نیکولای ما رو ندیدی؟ ‫- نه.

‫نیکی؟

‫جایی رفته؟

‫نمی‌دونم. داشت تو حیاط بازی می‌کرد. ‫ولی الان نیست.

‫میرم ببینم، شاید خونۀ ونسا پیشتک رفته.

‫اگه یه وقت دیدیش، بیارش خونه. باشه؟

‫- باشه. تو راهم نگاه می‌کنم. ‫- باشه.

‫نیکی؟

‫نیکی؟

‫نیکولا؟

‫پوستینا

‫همشهریان محترم،

‫لطفاً توجه کنید.

‫از شما می‌خواهیم که در جستجوی ‫دخترکی ۶ساله به نام نیکولا آبراهامُوا، به ما کمک کنید.

‫او آخرین بار ساعت ۲ ظهر، در نزدیکی خانۀ پدرش، ‫پاول آبراهام دیده ش‍...

‫لطفاً هر کسی خواهان شرکت در این جستجوست،

‫خود را به مرکز شهر برساند.

‫تکرار می‌کنم...

‫داشت تو حیاط بازی می‌کرد که غیبش زد.

‫همه جا رو گشتم. خونۀ ونسا پیشتک هم نبود.

‫- چی شده؟ ‫- دخترش نیکولا گم شده.

‫استخر هم نرفته بود. کسی ندیدتش.

‫- آروم باش، پیدا میشه. ‫- پاول...

‫چطوری گم شد؟

‫داشت تو حیاط بازی می‌کرد، بعد غیبش زد.

‫- به پلیس زنگ زدین؟ ‫- آره. تو راهن.

‫ای خدا.

‫- یاکوب، میشه بارا رو تا خونۀ ما برسونی؟ ‫- باشه.

‫بارا، با یاکوب برو. مامان خونه‌ست.

‫راه بیفتین، بریم.

‫همین‌جا بمون.

‫بیا پشت میکروفون حرف بزن. ‫شاید صداتو بشنوه و راضی بشه برگرده. بیا.

‫اشکال نداره برم؟

‫- نه. بعداً حرف می‌زنیم. ‫- باشه.

‫نیکولا... نی‍...

‫- باید اینو نگه داری. ‫- باشه.

‫نیکولا...

‫من و بابا خیلی نگرانتیم.

‫اگه حالت خوبه و صدام رو می‌شنوی، ‫خواهش می‌کنم برگرد.

‫هانکا؟

‫می‌تونی بیای پیش من، توی شهرداری.

‫مرکز شهر، توی شهرداری.

‫یا هم که می‌تونی بری پیش خاله ایتکا.

‫باشه نیکولا؟ ‫اگه صدامو می‌شنوی، برگرد.

‫باشه نیکولا؟

‫برگرد.

‫هانکا، چند دقه پیش «مشکی» رو برده بودم بیرون.

‫دور و بر رودخونه که بودم، کارله رو هم دیدم.

‫نزدیک‌های خونۀ پاول آبراهام.

‫- مطمئنی؟ ‫- یه هفته پیش هم اونجا دیدمش.

‫- من رو ندید. یه راست برگشت توی جنگل. ‫- یه لحظه...

‫- به کسی چیزی نگو. ‫- هانکا!

‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.

‫کارله؟

‫کارله؟

‫هانکا.

‫- کجا بودی؟ ‫- رفته بودم شنا کنم.

‫کی برگشتی؟

‫همین الان.

‫- نزدیک پوستینا نرفتی؟ ‫- چطور مگه؟

‫خبر نداری چی شده؟

‫- نزدیک خونۀ پاول آبراهام دیدنت. ‫- می‌خواستم میونبر بزنم.

‫واسه همین از وسط جنگل اومدم.

‫هفتۀ پیش هم اونجا دیدنت.

‫- کی دیده؟ ‫- مهم نیست.

‫اونجا چی کار می‌کردی کارله؟

‫این چیه؟

‫این دیگه چیه؟

‫۶۷ روز گذشته، هانکا.

‫همه‌ش منتظرم که یه روز رینار، ‫یا یکی از زیردست‌هاش...

‫خبر گرفتن قاتلو بدن.

‫هر روز منتظر اون روزم.

‫مردم رو زیر نظر گرفتی؟!

‫به نظرت کسی که همچین کاری رو می‌کنه، ‫چجور آدمی می‌تونه باشه؟

‫تا به حال بهش فکر کردی؟

‫نمیشه بهش فکر نکرد.

‫شاید یه آدمِ قاطیِ جمع باشه.

‫یکی مثل... آبراهام.

‫- شایدم کروشینا. ‫- داشتی پاول آبراهام رو تعقیب می‌کردی؟

‫واسه همین امروز اونجا بودی؟

‫هانکا، من تا نفهمم دست برنمی‌دارم.

‫دخترشون گم شده.

‫ساعت ۲ ظهر.

‫داشته تو حیاط بازی می‌کرده که یهو غیبش می‌زنه. ‫همه دارن دنبالش می‌گردن.

‫توندا تو رو کنار خونۀ آبراهام دیده.

‫باید کمکشون کنیم.

‫باید بریم کمکشون.

‫کارله.

‫هنوز پیدا نشده؟

‫- نیکولا کجاست؟ نیکولا کجاست؟! ‫- پاول!

‫- نمی‌دونم. ‫- دروغ نگو!

‫کنار خونۀ ما دیدنت. ‫اونجا چی کار می‌کردی، مرتیکۀ مریض؟

‫اومده بود خونۀ ما.

‫بعدشم از راه وسط جنگل برگشت به کلبه‌ش. ‫جرمی که نکرده.

‫کارله با دخترت، نیکولا، کاری نکرده.

‫چه ساعتی نزدیک خونه‌شون بودی؟

‫فکر کنم... نزدیک‌های ۲ بود.

‫- متوجه چیز خاصی نشدی؟ ‫- نیکولا؟

‫- نیکولا! نیکولا! ‫- نیکی! نیکی!

‫نیکولا، حالت خوبه؟ ‫چیزیت نشده؟

‫- نیکولا. ‫- کجا رفته بودی بابا؟

‫حالت خوبه؟ چی شد که رفتی؟

‫حالت خوبه؟ چیزیت نشده؟

‫رفته بود پارک. ‫داشت با این پیشی کوچولو بازی می‌کرد.

‫گشت شمارۀ ۲۱۳ صحبت می‌کنه. ‫عملیات جستجو به پایان رسیده.

‫فرد گم‌شده رو صحیح و سالم توی پوستینا پیدا کردیم.

‫بهتره بیشتر مواظبش باشین. ‫شاید یه وقت کار دست خودش داد.

‫چی؟

‫ببرش خونه.

‫- چی؟ ‫- گفتم ببرش خونه!

‫آقای آبراهام، شما و خانومتون باید یه سر بیاین ادارۀ پلیس.

‫- فقط یه کم کاغذبازیه. ‫- باشه.

‫میشه یه لحظه با شما صحبت کنم؟ ‫باید اطلاعات تماستون رو بگیرم.

‫- باشه. ‫- دنبالم بیاین.

‫ممنون که اومدین. ‫خدا رو شکر به خیر و خوشی تموم شد.

‫مطمئنی که همه چیز به خیر و خوشی تموم شده؟!

‫دختره پیدا شد. دیگه باید چی کار کنیم؟

‫همین که دختره پیدا شد، دیگه می‌ذارین و میرین؟!

‫هنوز که هنوزه معلوم نیست کار کیه.

‫- زیاد سخت نگیر، مارکتا. ‫- چی رو سخت نگیرم؟!

‫تحقیقات اون پرونده به عهدۀ پلیس جناییه.

‫باید با خودشون صحبت کنین.

‫فکر کردی به حرف ما گوش میدن؟

‫دیگه حتی جرئت نمی‌کنیم بچه‌هامونو از خونه بفرستیم بیرون.

‫چرا تا الان توی شهر، گشت راه ننداختین؟

‫حتماً باید یه کس دیگه‌ای بمیره؟

‫واقعاً متأسفم. ‫ولی در حال حاضر کاری از دست ما بر نمیاد.

‫آره! راهتو بکش و برو!

‫خدانگهدار.

‫سلام.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- بابا اینجاست؟ ‫- اینجا می‌بینیش؟!

‫- بیشتر از دو ماه گذشته. ‫- دی‌ان‌ای اون حرومزاده رو که دارن؛

‫پس چرا نمیان از همه تست بگیرن؟ ‫اون موقع می‌فهمیم کار اهالی شهر بوده یا نه.

‫دقیقاً. خیالمون هم راحت می‌شد.

‫حتماً اینقدرها هم آسون نیست.

‫نگران نیستی که چرا شرکت تورکوو، ‫خرید خونه‌ها رو به تعویق انداخته؟

‫قیمت‌ها سر جاشه. ‫فرقی نکرده.

‫- درسته، ولی... ‫- نگران نباش.

‫ولی آخه کِی دیگه؟ ‫۶ ماه بعد؟

‫گفتن تا وقتی اون حرومزاده پیدا نشه، ‫از هیچکس خونه نمی‌خرن.

‫چرا نمیان از ما هم مثل بچه‌های کانون، تست بگیرن؟

‫- بد میگم؟ ‫- نه.

‫سلام.

‫میشه بشینم؟

‫چی می‌خوری؟

‫- آب. ‫- آب معدنی؟

‫نه، معمولی.

‫نگرانیتون بابت امنیت بچه‌هاتون رو درک می‌کنم.

‫مطمئن باشین که ما با تمام تلاشمون ‫دنبال گرفتن اون قاتلیم.

‫به نظرتون قاتل از اهالی شهره؟

‫ما سعی می‌کنیم تمام احتمالات رو در نظر بگیریم. ‫پس امکانش هست که از اهالی پوستینا باشه.

‫- پس چرا دست رو دست گذاشتین؟ ‫- اگه یکی دیگه رو بکشه، چی؟

‫همونطور که سربازرس گفت، هنوز چیزی دقیقاً مشخص نیست. ‫قاتل می‌تونه هم از اهالی شهر باشه، هم نه.

‫چه فرقی داره؟

‫اگه امکانش هست که از خودمون باشه، ‫پس باید یه کاری بکنین.

‫- بچه‌هامون مدرسه میرن! ‫- من کاملاً نگرانیتون رو درک می‌کنم.

‫اما در حال حاضر اطمینان داریم که هیچ خطری، ‫امنیت شما و بچه‌هاتون رو تهدید نمی‌کنه.

‫- از کجا اینقدر مطمئنی؟ ‫- از کدوم امنیت حرف می‌زنی؟

‫خواهش می‌کنم. لطفاً آروم باشین.

‫- بذارین سربازرس حرفشو ادامه بده. ‫- ساکت!

‫ممنون.

‫تصمیم گرفتیم که از امروز...

‫تا روزی که قاتل رو پیدا می‌کنیم، ‫گشت ۲۴ساعته توی شهر راه بندازیم.

‫مطمئن باشین امنیت شما در اولویته.

‫چرا از همه‌مون تست نمی‌گیرین؟

‫شما که دی‌ان‌ای قاتل رو دارین!

‫اگه قاتل از اهالی شهر باشه، راحت پیدا میشه.

‫در حال حاضر تصمیمی برای گرفتن تست دی‌ان‌ای ‫از کل اهالی شهر نداریم.

‫هر تحقیقاتی، قواعد خاص خودشو داره.

‫- مطمئنی دلیل دیگه‌ای نداره؟ ‫- ببخشید، منظورتونو نمی‌فهمم.

‫شاید دلتون نمیاد واسه تست گرفتن یه کم خرج کنین.

‫لطفاً هر چیزی که توی روزنامه نوشته شده رو باور نکنین.

‫- پس حقیقت نداره؟ ‫- نه.

‫به قیافه‌ش خوب توجه کردی؟

‫دیدی چجوری نگاه می‌کرد؟

‫از یه چیزی می‌ترسه، هانکا. ترسیده!

‫چند ساعت قبل، دخترش گم شده بود. ‫احتمالاً به خاطر همین عصبی بوده.

‫کی بود که دخترشو پیدا کرد؟

‫یه کم عجیب نیست که یهو وسط ماجرا، ‫دخترش با اون پسرۀ نخاله از کانون پیداش میشه؟

‫به نظر من که عجیبه.

‫یعنی همینجوری پیداش میشه؟ یهویی؟

‫پسره اومده بوده که یکی از رفیق‌های کانونشو ببینه.

‫نه، نه. اون و پاول آبراهام همدیگه رو می‌شناسن. ‫متوجه نشدی؟

‫متوجه چی بشم؟

‫متوجه نگاهشون؛ وقتی پسره، دختر پاول رو اورد.

‫- معلوم بود همدیگه رو می‌شناسن. ‫- کارله...

‫به نظرت عجیب نیست که بین این همه آدم، ‫اون پسره میاد دختر پاول رو پیدا می‌کنه؟

‫این دیگه کجاش عجیبه؟

‫کجای این که یه پسری بعد از دو ماه برمی‌گرده کانون، ‫تا رفیق‌های قدیمیش رو ببینه، واسه تو عجیبه؟