The Cove

ผมอยากจะบอกว่าเราพยายามทำ ภาพยนต์เรื่องนี้อย่างถูกกฎหมาย

บ้า เอ้ย

ผมคิดถึงความเป็นไปได้ ของสิ่งที่จะเกิดขึ้น

และมันก็ทำให้ผมนอนไม่หลับทั้งคืน

เรื่องราวที่ริค ได้ให้ผมดูในตอนแรก

เป็นแค่ส่วนปลายยอด ของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น

ถึงแล้ว... เมืองไทจิ

เมืองเล็กๆ ที่เก็บความลับใหญ่โต

มันตลกมากที่เราจะขับรถไปไทจิ

เมืองนี้เหมือนกับ แดนลับแล

มันแปลกประหลาดมาก

เพราะว่าถ้าคุณไม่รู้ ว่าอะไรเกิดขึ้นที่นี่

คุณอาจจะคิดว่าเมืองนี้ เป็นเมืองของผู้คนที่รักปลาโลมาและวาฬ

ด้านซ้ายของเราคือ พิพิธภัณพ์วาฬไทจิ

และผมเกลียดที่นี่เข้าไส้

เมื่อตอนที่พวกผม มาญี่ปุ่นครั้งแรก

ริค โอแบรี่ รู้สึกหงุุดหงิดมากๆ

ริคพูดว่า "คุณต้องใส่หน้ากากนะ

ไม่งั้น พวกเค้าจะรู้ ว่าเราอยู่ที่นี่"

ผมบอกว่า "โอเค ได้"

ตรงนั้นมีตำรวจ

ผมต้องทำหลังค่อม และเปลี่ยนรูปร่างของผม

พวกเค้าจะได้คิดว่า ผมเป็นแค่ตาแก่ญี่ปุ่นธรรมดาคนนึง

ผมคิดว่าอะไร คุณรู้ไม๊, ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

บินข้ามโลกมาเพื่อมา อยู่บนรถคันนี่

ติดแหง็กกับคนขี้กังวล แบบนี้น่ะเหรอ

มีคนตามหลังผมมา

ผมไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร

ใช่ เขามาแล้ว เขามาแล้ว

นั่นเค้าจริงเหรอ

ผมทำแบบนี้มานานแล้ว

นายกเทศมนตรีของเมืองนี้ ถึงกับมอบกุญแจเมืองให้ผม

ในตอนนั้นผมได้รับการต้อนรับอย่างดี

วันนี้ถ้าพวกเขาฆ่าผม ได้คงฆ่าไปนานแล้ว

นี่ผมไม่ได้พูดเกินจริงนะ

ถ้าชาวประมงพวกนั้นทำได้ เค้าคงจะจับผมแล้วเอาไปฆ่า

และพวกเค้าจะทำด้วย

เมื่อประมาณ 3 ปีก่อน

ผมและเพื่อนของผม จิม คลาร์ค ได้ก็ตั้งองค์กรนี้ขึ้น

กลุ่มองค์กรสงวนพันธุ์สัตว์น้ำ OPS

พวกเราดำน้ำกันมาแล้วกว่า 35 ปี

และคุณก็สามารถกลับไป ดำน้ำที่จุดเดิมปีแล้วปีเล่า

และก็เห็นได้ชัดว่ามีความเสื่อมโทรม ในมหาสมุทรหลายแห่ง

เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ กำลังเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของพวกเรา

จิม จึงมีความคิด

ที่จะทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับมัน เพื่อหยุดความเสื่อมนี้

ผมเลยเริ่มที่ถ่ายสารคดี ตามแนวปะการังทั่วโลก

ผมไปงานประชุมเกี่ยวกับ สัตว์น้ำที่เลี้ยงลูกด้วยนม ในซานดิเอโก้

มีนักวิทยาศาสตร์มีชื่อเสียงด้านนี้ เข้าร่วมถึง 2,000 คน

และริค โอแบรี่ก็สมควรจะได้ เป็นผู้ที่ขึ้นไปปราศรัยหลัก

แต่ในนาทีสุดท้ายนั้น

ผู้สนับสนุนงานนี้ เอาริคออกจากรายชื่อ

ผมคิดในใจ โอ้พระเจ้า เรื่องมันชักจะน่าสนใจมากๆ

ว่าใครกันนะที่เป็น ผู้ให้การสนับสนุน

พวกเขาบอก "ซีเวิร์ลด์" ไง

นักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก ได้รับเงิน

จากเครือข่ายสถาบันวิจัย

ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนโดยไม่หวังผลกำไร จาก ซีเวิร์ลด์

พวกเขาไม่ชอบผม

พวกเขาไม่ชอบที่ผมพูด เกี่ยวกับการกักขัง

เขาเอาผมออกจากรายชื่อ

พวกเค้าไม่ยอมให้ผม พูดเกี่ยวกับการฆ่าปลาโลมาในเมืองไทจิ

ผมพูดว่า "การฆ่าปลาโลมาน่ะเหรอ? คุณกำลัง... คุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่น่ะ?"

เขาบอก "ผมจะไปอาทิตย์หน้า

คุณจะไปด้วยกันไม๊?"

ตอนนี้เรามาถึงบริเวณที่สำคัญมาก

จุดนี้คือฝันร้ายของปลาโลมา อย่างแท้จริง

ปลาโลมาหลายแสนตัว ต้องจบชีวิตลงตรงนี้

คุณจะเห็นป้ายเหล่านี้เขียนว่า "ห้ามเข้า" "อันตราย"

มีชาวประมงเดินไปมาตามเขานี้ และในมือก็ถือมีดอยู่

บริเวณนี้คืออุทยานแห่งชาติ

ชาวประมงเป็นคนบอกผม

พวกเขาบอกว่า "ถ้าโลกได้รู้เข้า ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

พวกเราจะถูกปิดทันที"

คุณพอจะนึกภาพออกรึเปล่า?

พวกเขาบอกผมอย่างนี้จริงๆ

พวกเรารู้ว่าจะเข้าไปยังไง และถ่ายทำสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ

เราต้องรู้ความจริงให้ได้

พอเรากลับไปที่โรงแรม

มันเป็นโรงแรมสปาที่ใหญ่มาก

ผู้คนเดินไปมาด้วยชุดเสื้อคลุมยาว

และมีตำรวจนอกเครื่องแบบ 3 คนกำลังคุยกับ ริค

คุณมาที่ญี่ปุ่น

เพื่อต่อต้าน

- การจับวาฬและโลมาใช่ไหมครับ? -ไม่ใช่ครับ

- ต่อต้านการทำประมงวาฬและโลมา - ไม่ครับ

- ไม่ ไม่เหรอ?

- เขาบอกว่าไม่ - ไม่

ในฉากหลัง

คุณจะได้เห็นเรือปลาโลมา แล่นผ่านหน้าต่าง

มันช่าง... มันช่างดูเวอร์เกินจริง

ผมไม่... ผมอยากจะหัวเราะเหลือเกิน

และผมอยากจะตะโกน ในเวลาเดียวกัน

ผมหวังว่า

คุณจะไม่เข้าไปในสถานที่ต้องห้าม

ไม่ครับ ไม่

ครับ ผมรู้

- คุณต้องไม่เข้าไปอย่างเด็ดขาด -ครับ

ผมไม่เข้าไปหรอก ไม่เด็ดขาด

ขอบคุณมากๆครับและ..

ไม่เป็นไร

- แล้วเจอกัน - โอเค บายบาย

ผมไม่เคยคิดว่าผมจะมาเป็น นักอนุรักษ์ปลาโลมา

แต่เรื่องนึงมันก็นำไปสู่อีกเรื่องนึง

และตอนนี้ถ้าปลาโลมาเหล่านี้ กำลังตกอยู่ในอันตราย

ไม่ว่าจะที่ไหนในโลก

โทรศัพท์ผมจะดังขึ้น

ริค มีชื่อเสียงไปทั่วโลก จากงานที่เขาทำเกี่ยวกับโลมา

ครั้งแรกที่ผมได้พบเขา เมื่อไม่กี่ปีมานี้

ตอนนั้นเป็นการเดินทาง ไปยังนิคารากัว

มีปลาโลมาอยู่สองตัว

ในสระซึ่งเต็มไปด้วยของเสีย

ริคได้ขอความช่วยเหลือ จากทหารนิคารากัว

นำปลาโลมาขึ้นเฮลิคอปเตอร์

ออกไปยังทะเล

เพื่อปล่อยมันไป

เรากำลังจับปลาโลมาพวกนี้ ออกมาจากธรรมชาติ

และนำมันไปกักขังไว้

แต่ก็มีคนที่จะคอยปล่อย มันให้เป็นอิสระ

ในเดือนมีนาคมนี้

โอแบรี่ โดนจับ ถึง 3 ครั้งในฟลอริดา

จากการที่พยายาม ปล่อยปลาโลมาที่ถูกขัง

ในวันคุ้มครองโลก เขาก็ถูกจับในข้อหาเดียวกัน

ที่เกาะ บิมินี

คุณถูกจับมากี่ครั้งแล้ว?

ปีนี้เหรอครับ?

คนที่ว่ายน้ำอยู่น่ะครับ คุณกำลังอยู่ในเขตทดลองของรัฐบาล

คุณกำลังทำให้ งานของรัฐบาลล่าช้า

พวกคุณเข้าใจหรือเปล่า

บ้าเอ๊ย

ถ้านำปลาโลมาอยู่ถูกที่ มันสามารถทำเงินได้เป็นล้านๆดอลลาร์ต่อปี

พวกมันมีค่ามาก

ถ้าคุณเข้าไปขวางทางพวกเขา

และ ผมก็เข้าไปขวางทางพวกเขา

มันอาจจะ มีอันตรายมากๆ

เจน ทิปสัน เธอถูกฆาตกรรม

เธอเป็นผู้ร่วมงานคนที่ 2 ของผม ที่ถูกฆาตกรรม

อีกคนหนึ่งคือ เจนนี่ เมย์

ตอนนั้นพวกเรากำลังพยายาม ที่จะหยุดการลักลอบค้าปลาโลมาของรัสเซีย

โดยการประท้วงด้วยการอดอาหาร

พอถึงวันที่ 10 ผมสลบไป

และผมไปที่โรงพยาบาลที่นั่น

แล้วนั่นแหละที่ทำให้ เจนนี่ ตกเป็นเป้าหมาย

พวกเขาติดตามเธอ ไปที่ชายหาด

และแขวนคอเธอด้วย เข็มขัดของเธอเอง

โลมาพวกนี้คือสัญลักษณ์ ของวันใหม่แห่งสิ่งแวดล้อม

มันเป็นการยอมรับนับถือ ไม่ใช่การหาผลประโยชน์อื่นใด

ผมรู้สึกว่าผมต้องรับผิดชอบ

เพราะทีวีซี่รี่ย์เรื่อง ฟลิปเปอร์ (Flipper)

ทำให้เกิดอุตสาหกรรม มูลค่าหลายพันล้านเหรียญ

มันทำให้เกิดความต้องการ ที่จะว่ายน้ำ และจูบกับพวกมัน

จับและกอดพวกมัน และจะรักมันไปจนกว่าจะตาย

พวกมันจึงโดนจับ

มีปลาโลมาตัวเมีย 5 ตัว

ที่เคยผลัดกันมาเล่น ในเรื่อง ฟลิปเปอร์

ผมจับปลาโลมา 5 ตัวพวกนั้น ด้วยตัวผมเอง

เหล่าลูกเรือ ได้กลายเป็นทีมหน่วยปฏิบัติการ

เมื่อโลมาถูกหมายหัว

จะไม่มีการเสียเวลาเลย

ลูกเรือพวกนี้จะดูแลโลมา ด้วยความใส่ใจ

เจ้าปลาน้อยเหมือนรู้ว่า จะได้มาอยู่บ้าน

ที่จะไม่มีอันตรายจะมาทำร้ายได้อีก

เธอปลอดภัยแล้ว

ตอนที่ฟลิปเปอร์ออกฉายครั้งแรกในปี 1964 ริค โอแบรี่ได้กลายเป็นคนฝึกโลมาที่ดังที่สุดในโลก

การฝึกโลมานั้นไม่มีคู่มือ

ผมจะได้รับบทมา

ในบทเขียนว่า "ฟลิปเปอร์ ว่ายไปที่ท่าเรือ" และปลาโลมาก็คาบปืน

ว่ายราบพื้น จากซ้ายไปขวา

ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนคำพูดเหล่านั้น ออกมาเป็นท่าทาง

ขอบคุณ ฟลิปเปอร์

ใช่ ขอบคุณมาก ฟลิปเปอร์

แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงัก

คือพวกมันฉลาดกว่าที่เราคิดไว้

บ้านที่คุณเห็นในเรื่อง ฟลิปเปอร์

ที่ครอบครัวอาศัยอยู่

จริงๆแล้วคือบ้านของผม

ผมอยู่ที่นี่มาตลอด 7 ปี

และตรงหน้าบ้าน

จะมีทะเลสาบ เป็นทะเลสาบน้ำเค็ม

นั่นคือที่พวกมันอยู่กัน ตรงปลายของท่าน้ำ

ทุกๆค่ำวันศุกร์เมื่อเรื่องฟลิปเปอร์ เริ่มฉายตอนทุ่มครึ่ง

ผมจะเอาโทรทัศน์จากในบ้าน

ไปที่ปลายท่าน้ำ

โดยใช้สายไฟยาวพิเศษ

และแคธี จะดูเธอตัวเธอเองในโทรทัศน์

เธอสามารถแยกความแตกต่าง ระหว่างเธอและซูซี่

และโลมาตัวอื่นๆที่แสดง

ผมรู้ทันทีว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่รู้จักตัวเอง

และเมื่อคุณได้รับรู้ถึง ความฉลาดของพวกมัน

คุณรู้ได้เลยว่า พวกมันไม่ชอบการกักขัง

แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลย

แล้ววันหนึ่ง ทุกอย่างก็จบลง

ก็เหมือนฉากนึงที่หายไป กลับไปยัง สถานแสดงสัตว์น้ำไมอามี่

เมื่อคุณเดินเข้ามาที่นี่ ยังมีเสียงเพลงเล่นอยู่

ปลาโลมากระโดดขึ้นมาจากน้ำ และยิ้ม

นั่นทำให้ยากมาก ที่เราจะเห็นถึงปัญหา

หน้าปลาโลมายิ้มนั้นมันเป็น การหลอกลวงทางธรรมชาติอย่างสุดๆแล้ว

มันเป็นภาพลวงตาให้ผู้คนคิดว่า พวกมันมีความสุขอยู่ตลอดเวลา

จุดสำคัญของคณะโชว์ปลาโลมา นั่นคือสถานที่แสดงปลา