Ancient Aliens

‏سرزمینی باستانی، مشهور به پدیده‌های غیرعادی.

‏از پری‌ها

‏تا موجودات کوچک و عجیب

‏و یوفوها؛

‏هرچه بخواهید، در انگلستان پیدا می‌شود.

‏کانون امروزی فعالیت یوفوها.

‏وزارت دفاع و نیروی هوایی سلطنتی

‏با جدیت دربارهٔ پدیده‌های ‏عجیب داده جمع می‌کنند.

‏خانواده‌ای سلطنتی که شیفتهٔ ناشناخته‌هاست.

‏نسل‌هاست

‏که این خانواده علاقهٔ زیادی به یوفوها دارد.

‏آیا ممکن است در سراسر تاریخ،

‏جزیرهٔ بریتانیای کبیر

‏مقصد بازدیدکنندگان فرازمینی بوده باشد؟

‏بریتانیا نقطهٔ کانونی

‏حجم زیادی از فعالیت‌های بیگانه‌هاست.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏در طول یک هفته،

‏پهپادهای بزرگ و ناشناس دیده می‌شوند

‏و در چند نقطهٔ بریتانیا با گوشی ثبت می‌شوند.

‏عجیب اینکه همهٔ این رخدادها در ‏پایگاه‌های نظامی آمریکا اتفاق می‌افتند.

‏از ۲۰ تا ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴،

‏مجموعه‌ای از پروازهای غیرمجاز پهپادی

‏بر فراز چهار پایگاه نیروی هوایی ‏آمریکا در بریتانیا رخ داد.

‏این پایگاه‌ها برای عملیات نظامی ‏آمریکا در اروپا حیاتی‌اند.

‏و بعضی از این پهپادها بیشتر ‏شبیه گوی‌های نورانی‌اند.

‏حالا بعضی از این…

‏پهپادها یا یوفوها

‏یا گوی‌ها، یا هر اسمی که ‏بخواهیم رویشان بگذاریم،

‏مانورهای عجیبی انجام می‌دادند.

‏و بعضی‌ها پرسیدند: «ممکنه ‏کار فرازمینی‌ها باشه؟»

‏وزارت دفاع بریتانیا، البته،

‏می‌گوید چیز خاصی در کار نیست.

‏اما توضیح قطعی‌ای هم پیدا نکردند.

‏بریتانیا یکی از

‏فعال‌ترین کانون‌های یوفو ‏روی زمین دانسته می‌شود،

‏اما مقام‌های دولتی مدت‌ها اصرار داشته‌اند

‏که گزارش‌های مربوط به

‏فعالیت‌های عجیب در آسمان نگرانشان نمی‌کند.

‏بااین‌حال، یوفوشناسان معتقدند

‏پرونده‌های خود دولت بریتانیا

‏روایت کاملاً متفاوتی دارند؛

‏روایتی که در سال ۲۰۰۸ آشکار شد،

‏وقتی وزارت دفاع ناگهان پرونده‌های ‏یوفوی خود را منتشر کرد.

‏این گنجینهٔ اسناد

‏نشان داد دولت بریتانیا

‏خیلی بیشتر از چیزی که وانمود ‏می‌کرد به یوفوها علاقه داشته است.

‏وزارت دفاع ۶۰۰۰۰ پرونده ‏دربارهٔ این موضوع منتشر کرد.

‏و این عملاً ادعایی را که سال‌ها ‏مطرح می‌شد تأیید می‌کند:

‏اینکه آن‌ها دربارهٔ

‏انواع پدیده‌های غیرعادی تحقیق کرده‌اند.

‏وزارت دفاع و نیروی هوایی سلطنتی،

‏با جدیت دربارهٔ یوفوها داده جمع می‌کنند.

‏در واقع، پرسنل نیروی هوایی مستقیماً درگیرند.

‏خلبان‌ها و اپراتورهای رادار اعزام می‌شوند

‏تا این مشاهدات را بررسی کنند،

‏و کاملاً روشن است که وزارت دفاع

‏تمام این مدت یوفوها را خیلی جدی گرفته بوده.

‏امروز وزارت دفاع بریتانیا

‏پرونده‌هایی از مواجههٔ ‏نظامیان با یوفوها دارد

‏که به بیش از هشت دهه پیش برمی‌گردد.

‏و درست مانند مشاهدات پهپادی سال ۲۰۲۴،

‏مشهورترین مورد در یک پایگاه ‏نیروی هوایی سلطنتی رخ داد

‏که سربازان آمریکایی در آن مستقر بودند.

‏کمی پس از نیمه‌شب،

‏پرسنل نظامی در پایگاه ‏وودبریج نیروی هوایی سلطنتی،

‏در ۸۰ مایلی شمال‌شرق لندن،

‏شیئی غیرعادی را روی ‏رادارشان شناسایی می‌کنند.

‏این شیء بالای جنگل نزدیک

‏این پایگاه در وودبریجِ سافک دیده شد.

‏چند نظامی با خودرو برای بررسی اعزام شدند،

‏و به فضای بازی رسیدند

‏که در آن شیئی فرازمینی‌مانند، ‏احاطه‌شده با نور، قرار داشت.

‏شیء کمی بالا رفت

‏و بعد رو به عقب حرکت کرد و ناپدید شد.

‏و بعد، طی چند شب بعد،

‏مشاهدات بیشتری گزارش شد.

‏این مشاهده فوق‌العاده بود،

‏چون نظامیان شاهدش بودند.

‏احتمالاً چند صد نفر هستند

‏که یا مستقیماً یوفو را دیده‌اند

‏یا به شکلی غیرمستقیم در ‏ماجرا درگیر بوده‌اند.

‏کل این رویداد را

‏معاون فرمانده پایگاه مکتوب و ثبت کرد؛

‏سرهنگ دوم هالت.

‏و این خیلی غیرمعمول است.

‏حادثهٔ جنگل رندلشام

‏یکی از پرگفت‌وگوترین ‏رویدادهای یوفویی ثبت‌شده است.

‏اما فقط یکی از موارد بسیاری است

‏که نزدیک پایگاه‌های نظامی ‏بریتانیا گزارش شده‌اند.

‏در واقع، دو رویداد خارق‌العادهٔ دیگر هم

‏از پایگاهی تنها سه مایل

‏دورتر از رندلشام مشاهده شدند.

‏در ۱۳ اوت ۱۹۵۶،

‏افسران نیروی هوایی سلطنتی ‏در پایگاه بنت‌واترز

‏۱۵ شیء پرندهٔ ناشناس را روی ‏صفحهٔ رادارشان شناسایی کردند

‏که با سرعت در امتداد ساحل حرکت می‌کردند.

‏جت‌های نظامی برای رهگیری ‏آن‌ها به پرواز درآمدند.

‏در مقطعی، سرعت یکی از اشیا

‏حدود ۴۰۰۰ مایل بر ساعت ثبت شد.

‏خیلی سریع‌تر از هر چیزی بود ‏که آن زمان در اختیار کسی بود.

‏و شاهدان قابل‌اعتماد، یعنی خلبان‌ها،

‏آن‌ها را می‌بینند و هم‌زمان ‏روی رادار هم ردیابی می‌شوند.

‏در مقطعی این اشیا به‌صورت ‏آرایش پرواز می‌کنند،

‏و بعد ظاهراً به هم نزدیک می‌شوند ‏و یک شیء واحد را تشکیل می‌دهند.

‏فقط یک ماه بعد، نیروی هوایی سلطنتی

‏شیء مرموز دیگری را روی رادار

‏در همان منطقه ردیابی کرد.

‏در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۶،

‏اپراتورهای رادار یک ‏پایگاه نیروی هوایی سلطنتی

‏شیئی استوانه‌ای به طول حدود ‏۸۰ فوت را شناسایی کردند.

‏جت‌ها را برای بررسی آن به پرواز درآوردند.

‏وقتی جت‌ها رسیدند، شیء شتاب گرفت

‏و با سرعتی بسیار زیاد از دید خارج شد.

‏این فقط نوک کوه یخ است.

‏اگر سراغ آرشیو پرونده‌ها بروید،

‏گزارش پشت گزارش پشت گزارش پیدا می‌کنید.

‏اگر ارتش بریتانیا

‏شاهد این‌همه رویداد توضیح‌ناپذیر بوده،

‏چرا دولت همیشه ادعا کرده

‏که هیچ علاقه‌ای به یوفوها ندارد؟

‏یوفوشناسان می‌گویند پاسخ را می‌توان با بررسی

‏نخستین مواجهه‌های ثبت‌شدهٔ ‏ارتش بریتانیا پیدا کرد؛

‏مواجهه‌هایی که

‏خدمهٔ یک بمب‌افکن لنکستر ‏مستقر در پایگاه سیرستون

‏گفته می‌شود شیئی عظیم و اژدرمانند دیدند

‏در جریان یک مأموریت بمباران.

‏آن‌ها برای بمباران تورین ‏در ایتالیا رفته بودند،

‏و چیزی دیدند که آن را شیئی عظیم توصیف کردند.

‏اطرافش چراغ‌های قرمز بود.

‏قطرش حدود ۲۰۰ فوت بود.

‏و انگار هواپیما را تعقیب می‌کرد.

‏و بعد از مأموریت بمباران ‏هم دوباره آن را دیدند.

‏پرونده‌هایی که پس از جنگ منتشر شدند

‏نشان می‌دهند وزارت دفاع

‏گزارش‌های متعددی از اشیای ‏پرندهٔ مرموز دریافت کرده بود…

‏از جمله موردی که در سال ۱۹۴۴ خدمهٔ یک ‏هواپیمای شناسایی نیروی هوایی سلطنتی دیدند

‏و گفته می‌شود از آن عکس هم گرفته شد.

‏خلبان و کمک‌خلبان می‌بینند

‏این شیء فلزی مرموز

‏ظاهراً هم‌سرعت با هواپیمایشان حرکت می‌کند.

‏کروی است. سطحی صاف دارد.

‏بال ندارد.

‏هیچ سازوکار آشکاری هم دیده نمی‌شود

‏که توضیح دهد چطور در هوا حرکت می‌کند.

‏و از آن عکس می‌گیرند.

‏وقتی به پایگاه برمی‌گردند،

‏این عکس از مجاری رسمی بالا می‌رود

‏تا به وزارت دفاع می‌رسد

‏و در نهایت روی میز وینستون ‏چرچیل قرار می‌گیرد.

‏پرونده‌های منتشرشده نشان ‏می‌دهند نخست‌وزیر چرچیل

‏در جنگ جهانی دوم در جریان ‏این مواجهه‌ها قرار می‌گرفت.

‏او نگران بود انتشار هرگونه اطلاعات

‏به هیستری جمعی و وحشت عمومی منجر شود.

‏پس همهٔ مشاهدات یوفو را پنهان کرد.

‏او یک ممنوعیت محرمانهٔ فراگیر

‏برای گزارش دربارهٔ یوفوها ‏به مدت ۵۰ سال وضع کرد.

‏در حالی که وینستون چرچیل

‏می‌خواست مشاهدات یوفو را از مردم پنهان کند،

‏در عین حال معتقد بود بررسی‌شان مهم است

‏و پروژه‌هایی با بودجهٔ دولت ‏برای همین کار راه انداخت.

‏در دههٔ ۱۹۵۰، در حالی که به مردم بریتانیا

‏می‌گفتند «چیزی برای دیدن نیست»،

‏نیروی هوایی سلطنتی و وزارت دفاع

‏فعالانه دست به اقدام می‌زنند.

‏آن‌ها «کارگروه بشقاب پرنده» را تشکیل می‌دهند

‏تا این مشاهدات را ثبت کند.

‏بلافاصله تحقیق جدی‌تری دنبال می‌شود

‏که تا سال ۱۹۵۳ ادامه داشت

‏و آن هم این مشاهدات را ثبت می‌کرد.

‏این نشان می‌دهد دولت بریتانیا

‏فعالیت یوفوها را بسیار جدی می‌گرفته است.

‏آن‌ها آن را بررسی می‌کردند

‏و دانسته‌هایشان را محرمانه نگه می‌داشتند.

‏در حالی که بسیاری از یوفوشناسان گمان می‌کنند

‏دولت بریتانیا هنوز هم

‏مهم‌ترین پرونده‌های یوفوی ‏خود را محرمانه نگه داشته،

‏گروه‌های پژوهشی غیرنظامی

‏هزاران رویداد توضیح‌ناپذیر ‏را بررسی کرده‌اند.

‏و بعضی از جذاب‌ترین آن‌ها در یک شهر رخ دادند

‏آن هم طی یک دهه.

‏یکی از ساکنان محلی، میلدرد ‏هد، هراسان از خواب می‌پرد

‏با صدایی آزاردهنده که از ‏بالای اتاق خوابش می‌آید.

‏ابتدا شبیه صدای شاخه‌های درخت است

‏که به سفال‌های سقف می‌سایند،

‏اما خیلی زود شدیدتر می‌شود.

‏انگار هزاران و هزاران سفال سقف

‏کنده می‌شدند و دوباره روی سقف پرتاب می‌شدند.

‏واقعاً وحشتناک بود.

‏و خانه هم می‌لرزید.

‏انگار خانه‌اش زیر ضربهٔ

‏تگرگ یا چیزی شبیه آن بود.

‏اما وقتی بیرون را نگاه کرد،

‏آسمان صاف بود.

‏تنها توضیحی که میلدرد

‏برای این رویداد ترسناک به ذهنش رسید

‏این بود که شاید صدا نتیجهٔ

‏آزمایش‌های نظامی در پایگاه ‏نیروی هوایی سلطنتی نزدیک باشد.

‏تا اینکه همسایه‌اش مارجری بای