The Ferry Man Manjusaka (灵魂摆渡·黄泉)

ในดินแดนคนตาย มีสถานที่แห่งหนึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของดวงวิญญาณ

พื้นที่ครอบคลุมถึงแปดร้อยลี้ ไม่มีดอกไม้ไม่มีใบหญ้า

เม็ดทรายสีเหลืองปกคลุมรอบพื้นที่ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

สถานที่แห่งนี้มีนามว่า ธารเหลือง

ด้านในมีปีศาจ

รู้จักกันในนามยายเมิ่ง

ทุกตนจะมีร่างเป็นสตรี มีสติปัญญาที่หลักแหลม

รูปโฉมงดงาม ชื่นชอบกินภูตผี เชี่ยวชาญการต้มน้ำแกง

น้ำแกงยายเมิ่งมีน้ำตาแปดประเภทเป็นส่วนประกอบ

เลื่องลือมาตั้งแต่โบราณกาลว่า

กลิ่นหอมของน้ำแกงลอยฟุ้งขึ้นไปถึงสวรรค์ชั้นเก้า

ภูตผีวิญญาณใดที่ได้ดื่มเข้าไปก็จะลืมเรื่องอดีตชาติไปจนหมด

ข้าชื่อซานชี

ทำหน้าที่เป็นยายเมิ่ง

วันนั้นลมในธารเหลืองแรงมาก

โบกพัดเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม

ท้องฟ้ามืดสนิท

นักบวชผู้นั้นมาที่ศาลายายเมิ่ง

ข้ายังจำได้ว่า

ชื่อของเขาคืออู๋หมิง

ส่งวิญญาณ

เขาเอาดอกไม้ดอกหนึ่งมาให้ข้า

นั่นคือดอกไม้ดอกแรกของธารเหลือง

ธารเหลือง

ตอนนั้น

ข้าอายุแค่สามร้อยปี

ยังเด็กมาก

ข้าร้องไห้ไม่ออกจริงๆ

อู๋ฉียางเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก

ต้องการชีวิตก็เอาไปได้เลย

ต้องการน้ำตาของข้า

ไม่มีให้จริง ๆ

ซานฉี

น้ำแกงล่ะ

นี่เจ้าค่ะ

น้ำแกงดี

น้ำแกงยายเมิ่งประกอบด้วยน้ำตาแปดประเภท

ความขมขื่นมากน้อย

ล้วนต้องใช้ไฟอ่อนค่อย ๆ เคี้ยว

ลบล้างความขม ทิ้งความหวานไว้

ทนทุกข์ทั้งชีวิตเช่นนี้

ทนเคี้ยวจนน้ำแกงดีได้หนึ่งหม้อ

ชีวิตคนก็ไม่ต่างกัน

น้ำแกงยายเมิ่งหอมหวานถึงเพียงนี้

ขอข้าดื่มให้สะใจเถิด

จะได้ไปเกิดใหม่

ช้าก่อน

ในเมื่อเจ้าไม่มีน้ำตาให้ข้า

มีของดีอะไรติดตัวมาตอนตาย

ก็เอาออกมาเถิด

ข้าเป็นชายฝึกยุทธ์ สองมือว่างเปล่า

บนร่างไร้ซึ่งของมีค่า

ของในอกเสื้อเจ้าคืออะไร

มีเพียงปิ่นนี้ที่มอบให้ไม่ได้

นรกภูมิมีบัญชีกรรมและอายุขัย

บัญชีอายุขัยบันทึกเวลาเป็นตาย

เป็นสิ่งที่ฟ้ากำหนด

บัญชีนี้ของข้า

คือบัญชีกรรม

หากชีวิตนี้ทำกรรมดี

หนังสือไผ่ก็จะไร้อักษร

แต่หนังสือบัญชีของเจ้า

บนนี้บันทึกว่า

ในสนามรบ เจ้าฆ่าคนไปสามสิบเจ็ดคน

กินเบี้ยหวัดทหาร มีที่ไหนไม่ฆ่าคน

เจ็ดปีก่อนเจ้าลาออกจากทหารกลับบ้านนอก

แต่เหตุใดถึงยังไปสังหารคนในครอบครัวหมู่บ้านติดกัน

ถึงสิบกว่าคนอีกล่ะ

ลงมือโหดเหี้ยม จุดไฟเผาบ้าน

หลบหนีจนถึงนาทีสุดท้าย

ปิ่นเศียรวิหคนี้เป็นของผู้เป็นมารดาครอบครัว

ปิ่นนี้

เป็นของข้า

ก่อนออกรบขายควายทำนาทิ้ง

เชิญช่างตีทองฝีมือดีทำปิ่นอันนี้ขึ้น

มอบให้อาเฟิ่ง

แล้วอาเฟิ่งผู้นั้นก็คือมารดาของครอบครัวนี้สินะ

อาเฟิ่ง

นางบอกว่า

รอข้ากลับมา

ก็จะแต่งงานกับข้า

แต่ว่านางไม่ได้รอเจ้า

เจ็ดปีก่อนครอบครัวอาเฟิ่งถูกคนฆ่าตาย

ตอนมาถึงนรกภูมินี้ก็มาแจ้งโทษของเจ้า

เจ้าไปเกิดใหม่ไม่ได้แล้ว

แทนที่จะทนทรมานอยู่ในแดนชำระที่ไร้ขอบเขตนี้

มิสู้

ให้ข้า

กินเจ้าแทนเถิด

รีบกินเถิด

เจ้าเกิดมาก็สมองทึบ หน้าตาก็ไม่สะสวย

ถ้ายังตัวไม่โตอีก

ข้าได้ยินพวกยมทูตบอกว่า

แต่ก่อนตอนที่มียายเมิ่งหลายคน แต่ละคนต่างก็พึ่ง

พลังชีวิตของฟ้าดินในการเติบโต

ทุกคนล้วนรูปโฉมงดงามเหมือนกับท่านแม่

พวกเขาพูดกันว่าข้าถูกท่านแม่เก็บมาเลี้ยง

เหลวไหล

ใครลอบซุบซิบนินทากันอยู่เบื้องหลัง

ประเดี๋ยวแม่จะกัดหัวมันให้ขาด

ท่านแม่อย่าเพิ่งมีโทสะ

รูปโฉมท่านแม่งามนัก

เมื่อข้าได้เห็นในใจก็เบิกบานเช่นกัน

รูปโฉมของข้า ตัวข้าเองมองก็ยังรังเกียจเลย

พวกเราตระกูลยายเมิ่งเกิดมาพร้อมจิต๗

แม่ผิดเองที่ทำ๑จิตของเจ้าหายไป

เหลือเพียง๖จิต

เจ้าก็เลยกลายเป็นเช่นนี้

ยายเมิ่งใช่หรือไม่

ข้าส่งผีวันนี้ไปหมดแล้วมิใช่หรือ

ข้าน้อยมีนามว่าอู๋หมิง

ย่างกายมาที่ธารเหลือง

เพราะมีเรื่องหนึ่งอยากถามยายเมิ่ง

ข้าเห็นเจ้ารูปโฉมไม่เลว เคยใกล้ชิดสตรีหรือไม่

ยามนี้อย่าได้คิดพูดพล่าม

วันนี้ผีมามาก ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว

คิดอยากจะรีบกลับไปพักผ่อน

โลกมนุษย์ไม่มีน้ำแกงนี้ของข้านะ

เจ้าอยากจะชิมหรือไม่

ที่แท้น้ำแกงยายเมิ่งดื่มแบบนี้นี่เอง

เจ้าอย่ามาหยิ่งไม่เห็นคุณค่า

หากข้าตรวจสอบพบว่าเจ้าเคยทำเรื่องไม่ดี

เช่นนั้นเจ้าก็ขัดขืนไม่ให้ข้าชิมไม่ได้แล้ว

ถุย

ที่แท้เจ้าก็เป็นคนเป็น

ที่นี่คือแดนคนตาย สามร้อยปีมานี้ไม่เคยมีคนเป็นมาเหยียบย่าง

เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร

ข้ารู้แล้ว

วันนี้คือวันเห้อตั้น

สามร้อยปีมาบรรจบครั้ง

วันนี้โลกคนเป็นและโลกคนตายจะทับซ้อนกัน

ธารเหลืองจะเกิดลมพายุครั้งใหญ่

คนเป็นสามารถเข้าธารเหลืองมาตามสายลมได้

เจ้ามาที่นี่ทำไม

ยืมทางผ่านธารเหลืองเข้าสู่นรกภูมิ

ข้าต้องการเข้านรกภูมิ

เพื่อไปพบพญายมราช

เจ้าข้ามธารเหลืองนี้ไปไม่ได้

ไปนรกภูมิไม่ได้

พญายมราชเอาสิ่งของของข้าไป

ข้าต้องไปเอากลับมา

เจ้าบำเพ็ญมาไม่ง่าย

หากก้าวเท้าไปอีกก้าวหนึ่งก็จะไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว

ดื่มน้ำแกงชามนี้ของข้า ลืมเรื่องในอดีต

แล้วก็กลับไปในที่ที่เจ้าจากมาเถิด

ข้าต้องการพบพญายมราช

ท่านต้องช่วยข้า

ถือดีอะไร

ยายเมิ่งคือผู้เป็นใหญ่ในธารเหลือง

หากท่านช่วยข้า

นี่ก็ถือเป็นของขวัญแทนน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอู๋หมิง

มันคือเมล็ดดอกไม้

เคยได้ยินมาว่าภายในแปดร้อยลี้ของธารเหลืองนี้ไร้ดอกไม้ไร้ใบหญ้า

จึงได้นำเมล็ดดอกไม้นี้มา

ดอกไม้นี้มิใช่ของธรรมดา

เป็นเมล็ดของดอกพลับพลึงแดง

ต่อให้เป็นธารเหลืองก็สามารถปลูกขึ้นได้

ดอกไม้

ธารเหลืองหาได้สนใจดอกไม้ไม่

ข้าเกลียดที่สุดก็คือคนเป็นย่างกายเข้าธารเหลือง

ผีเมื่อครู่รสชาติแย่มาก

ข้ากินเจ้าแทนน่าจะดีกว่า

เจ้าต้องการความสงบ

ข้าเองก็ต้องการความสงบ

เมื่อครู่ได้พูดไปแล้วว่ามีเรื่องหนึ่งอยากเอ่ยถาม

ยังไม่เคยถามว่า

ยายเมิ่ง

ตายได้หรือไม่

สิ่งนี้ไม่อาจสังหารฆ่าได้

เจ้านักบวช

คอยดูว่าข้าจะจับเจ้าฉีกเป็นหมื่นชิ้น

ท่านแม่

อย่าเข้ามา

ท่านแม่

บนโลกนี้

มีเพียงเลือดของพระอรหันต์ที่สามารถฆ่ายายเมิ่งได้

เจ้าถึงกับบำเพ็ญถึงขั้นนี้แล้ว

ความผิดที่ข้ากระทำต่อท่าน

ชาติหน้าจะต้องชดใช้ให้แน่

ซานชี

ท่านแม่

วันหน้าเจ้าก็จะเป็นยายเมิ่งคนเดียวของธารเหลืองแห่งนี้

เจ้าต้องรีบโตไว ๆ

หลังแม่ตายไป

ก็จะไปเกิดใหม่

ถือว่าได้พ้นทุกข์แล้ว นี่ก็ถือเป็นลิขิตฟ้า

เจ้าอย่าได้โทษนักบวชผู้นี้

และยิ่งไม่ต้องเคียดแค้นเขา

เจ้าค่ะ

เจ้าต้องยิ้ม

อย่าร้องไห้

เช่นนี้

ผู้คนถึงจะไม่รู้สึกว่าเจ้าน่าสงสาร มารังแกเจ้าได้

ก่อนข้าจะตาย

ยังคงอยากถามประโยคหนึ่ง

อาฉาเอาของอะไรของเจ้าไปกันแน่

พิณของข้า

เจ้ารู้หรือไม่

เมื่อใดที่เข้านรกภูมิ

ที่บำเพ็ญมาชั่วชีวิตก็จะสูญสิ้น