Doctor Cha (닥터 차정숙)

DOKTOR CHA

- Gratulacje, doktor Cha! - Gratulacje!

- Doktor Cha. - Tak?

- Chciała pani o czymś porozmawiać? - Słucham?

Nie przyszła pani do mnie, żeby mi coś powiedzieć?

A to…

To nic takiego.

Naprawdę? Rozumiem.

- A panu o co chodzi? - Nie rozumiem?

- Co? - Czemu mnie pan popchnął?

Sam się pan popchnął, nie ja.

- Żartuje pan? - Czy żartuję?

Z panem nie muszę żartować.

A ten krawat… Jest pan barmanem czy co?

Musimy porozmawiać.

A idź pan już.

„Kelner, poproszę kartę…”

Mówiłaś na swoim oddziale?

Mogę powiadomić swój oddział, jeśli wolałabyś tego nie robić osobiście.

Potrzebuję więcej czasu do namysłu.

Nie dość się już namyślałaś?

Nad czym tu teraz myśleć?

Czemu tak bardzo chcesz mnie stąd wyrzucić?

Jak to? Przecież to ty sama postanowiłaś odejść.

I to wszystko dla dobra naszej rodziny i twojego własnego.

Jasne. Świetna wymówka.

Tak, mówi Cha Jeong-suk.

Tak.

Dobrze, już idę!

CHOI SEUNG-HI

Halo?

Mówiłeś, że odchodzi z pracy w szpitalu!

Spotkajmy się i porozmawiajmy. Na razie.

Proszę z nami zostać.

Sprawdź poziom cukru.

- Jest 120. - Podać jedną dawkę lorazepamu.

Podaję jedną dawkę lorazepamu.

Odroczono jej wykonanie wyroku, ale z jej chorobą…

To znaczy,

że może wrócić do domu?

Tak.

Ale ona nie ma rodziny ani domu.

Wiele osób ma podobnie.

Proszę pani.

Co mogę zrobić, by panią przekonać do podjęcia leczenia?

Nie zasługuję na to, by traktować mnie jak matkę.

Jak wyglądałaby moja córka?

Moja córka miała dobre oceny, więc planowała iść na medycynę.

Ale nie mam pojęcia, gdzie teraz jest ani jakie życie wiedzie.

Nie wiem, czy poszła na medycynę, bo to kosztowne studia.

Nie miała nikogo, kto by jej pomógł.

Skąd miałeś pewność?

Nie trzeba było dawać mi nadziei.

Sama powiedziała, że odejdzie.

- Nie wiedziałem… - Co teraz zrobisz?

Nie mogę pracować z twoją żoną.

Daj mi czas do namysłu…

Kiedy ty to w końcu to zrozumiesz?

Niech to szlag.

Wysiadaj.

- Co? - Wysiadaj, mówię.

Nie wytrzymam z tobą w jednym aucie.

A kolacja? Myślałem, że chciałaś makaron na zimno.

Sam sobie jedz jakiś głupi makaron.

Gdzie ja jestem?

Zostawiłem torbę.

Chyba mi odbiło.

Ostatnio nawet ci trochę zazdroszczę.

Mam wrażenie, jakbym nie miała już możliwości rozwoju,

a dla ciebie czas biegnie do tyłu.

Daj spokój.

Słuchaj,

znasz ludzi ze stowarzyszenia lekarskiego, prawda?

Tak.

Mówiłam ci o tej mojej pacjentce z wyrokiem dożywocia, prawda?

Chcę znaleźć jej córkę. Pomogłabyś mi?

Ma dość wyjątkowe imię. Han Yeong-long.

Jeong-suk.

- Wyglądam ci na prywatnego detektywa? - Ty zołzo…

Masz wiele znajomości. Pomóż mi.

Dzień dobry.

Kto to jest?

Jest profesorem na moim oddziale.

Zabawne, że to on przeprowadził mój przeszczep wątroby.

Niedawno zatrudnił się w tym szpitalu.

Jest żonaty?

Nie.

- Jaki ma charakter? - Jest sympatyczny.

Czemu mi nie powiedziałaś, że w tym szpitalu pracuje taki przystojniak?

A to jest coś…

o czym powinnam ci powiedzieć?

Jak chcesz. Umówisz nas, żebyśmy mogli się normalnie poznać?

Hej! Nie jesteśmy nastolatkami.

Nie chciałaś mojej pomocy, by znaleźć córkę tej przestępczyni?

Chyba aż tak bardzo ci na tym nie zależy.

Nie robiłaś sobie bilansu w zeszłym roku?

I to dość drogiego.

To, że w zeszłym roku jadłam wołowinę,

nie znaczy, że nie mogę jej zjeść w tym.

No tak, masz rację.

Przy okazji,

są tu nasze dzieci, więc uważajmy, jak się do siebie odnosimy.

Pewnie.

Jak pani sobie życzy, Ae-sim.

- Pani Ae-sim? - „Ej, Ae-sim”.

Nie mogę przecież tak do ciebie mówić, nie?

Ten botoks, który sobie ostatnio robiłaś, nie ułożył ci się dobrze na twarzy.

Brwi ci się rozjechały.

- Pani Kwak Ae-sim. - Tak.

Pani Oh Deok-rye.

Tak.

Ojej.

Kochanie.

Kochanie.

To takie pyszne.

Jak znalazłeś taką świetną restaurację?

Już tak dawno nie poznałam nikogo na moim poziomie.

O rety. To jakieś wariactwo.

Naprawdę się z kimś spotyka.

Minęło sporo czasu.

Jak się…

miewasz?

Bezwstydnie odwróciłaś się od rodziny na 20 lat

i pytasz mnie, jak się miewam?

A to zapewne ona.

Miło cię poznać.

Jak masz na imię?

A po co o to pytać?

Ta rodzina nic a nic się nie zmieniła.

Nadal jest staroświecka i ignorancka.

I kto to mówi?

Ale jesteś wyrafinowana, przychodząc z nieślubnym dzieckiem

na pogrzeb ojca po swoją część spadku.

Posłuchaj.

Wtedy byłam młoda i naiwna.

Uważałam, że zgrzeszyłam, bo mam nieślubne dziecko.

Dlatego się nie wychylałam.

Rozumiem, że ojciec się na mnie gniewał,

bo wiele ode mnie oczekiwał, mając tak nieudanego syna.

Ale…

to z twojej strony wielki nietakt, tak mnie traktować.

To on powstrzymał twojego ojca przed wydziedziczeniem ciebie.

Gdyby ojciec to zrobił,

nie miałabyś grosza przy duszy, a co dopiero spadku.

Ludzie by się uśmiali,

słysząc, że nie mam grosza przy duszy.

Nie nadymaj się. Jesteś tylko lekarką na etacie.

Spadaj.

Cóż, ta lekarka na etacie niebawem będzie bogata.

Kwestię spadku omów z moim prawnikiem.

I ani mi się waż kantować choćby o grosz.

Wiesz, że jestem od ciebie mądrzejsza, prawda?

Chodźmy.

- Oż ty… - Przepraszam!

Nazywam się

Choi Eun-seo.

Nie jestem byle nieślubnym dzieckiem, a córką Choi Seung-hi.

I nazywam się Choi Eun-seo.

Mamo, smutno ci?

Tak.

A co cię zasmuciło?

Śmierć dziadka czy chamstwo wujka?

Jedno i drugie.

To powinnaś się wypłakać.

Powinnam.

Jej córka naprawdę została lekarką.

Prowadzi własną klinikę w Gangnam.

Ma męża z zamożnej rodziny i dwoje dzieci.

KOJĄCA KLINIKA INTERNISTA HAN YEONG-LONG

Co pani dolega?

Nie przyszłam tu, bo jestem chora.

Właściwie…

To chciałam porozmawiać o pani matce.

Pani matka jest pacjentką w Szpitalu Uniwersyteckim Gusan.

A ja jestem jej lekarzem.

Pani matka ogromnie za panią tęskni.

Może niepotrzebnie się wtrącam,

ale chciałam jej pomóc, więc rozpytałam o panią.

Wyparłam matkę z pamięci.

Szczerze mówiąc, czuję się teraz bardzo niekomfortowo.

Pani matka

dostała zawieszenie wykonania wyroku.

Nie musi już przebywać w więzieniu.

Ale nie ma dokąd pójść.

Słyszałam, że są organizacje dla takich jak ona.

Proszę nie wywierać na mnie presji.

Jest mi bardziej niż obca.

Czy tak trudno zrozumieć

pani matkę?

Komu?

Mnie?

Mamo.

Witaj w domu.

Mamo, co to jest?

Lekarstwo dla taty.

Pewnie jesteś głodna. Zjesz coś?

- Tak. - Daj mi chwilę.

Nie jesz?

Zjem potem.

To ja…