HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)

(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)

ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไง

ว่าการอยู่บนเขตแดน ระหว่างมนุษย์และแวมไพร์มันอันตราย

เหลือเวลาไม่มากแล้ว

ร่างกายเจ้าจะค่อยๆ แสดงอาการแปลกๆ อย่างที่เป็นวันนี้

ไม่สิ มันจะร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ

แปลว่าผมจะตายเหรอครับ

ผม...

ยังไม่ทันได้เป็นมนุษย์เลยนะครับ

เพราะงั้น ถ้าไม่อยากตาย ก็ตั้งสติให้มันดีๆ

ไหนเจ้าบอกว่า อยากมีความรักที่ทำให้ใจเต้น

ไหนว่าอยากรักษาสัญญา ที่ให้ไว้กับแฮซอนให้ได้

จงหาทางรอดให้ได้

ตัดสินใจให้เด็ดขาด เหมือนตอนที่เจ้า ตัดสินใจอดทนนอนในโลงไม้ซานจาร้อยปี

เจ้าจะต้อง

รอดให้ได้

เราจะตายไป โดยไม่ทันใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ไม่ได้

ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องรอด

ไม่ว่ายังไงก็ตาม

ผมเห็นเต็มสองตาเลยครับ

เขาไม่ใช่คนครับ

บอกจะเอาต็อกไปแจก แล้วทำไมกลับดึกขนาดนี้ล่ะ

คงแอบไปอู้อยู่ไหนอีกแน่ๆ ไม่ต้องสืบ

อุตส่าห์ขอให้ช่วย แต่ไม่เคยจะช่วยอะไรได้เลย

กลับมาเมื่อไหร่โดนแน่

มัวไปทำแป๊ะอะไร ถึงได้...

รุ่นพี่ เห็นว่ายุ่งๆ แล้วมาได้ยังไง...

วันนี้วันเปิดกิจการทั้งที

ยังไงพี่ก็รู้สึกคาใจ

ไม่เห็นต้องตั้งใจมาเลย

ขอบคุณนะคะ

ว่าแต่ คุณซอนอูฮยอลล่ะ

เห็นบอกจะเอาต็อกไปแจก แต่หายต๋อมไปเลยค่ะ

อินแฮ ออกไปคุยกันข้างนอกหน่อยได้ไหม

มีเรื่องอะไรเหรอคะ รุ่นพี่

สิ่งที่พี่จะพูดต่อไปนี้

พี่รู้ว่ามันคงฟังดูแปลกๆ

แต่คุณซอนอูฮยอลน่ะ

คุณซอนอูฮยอลเขาทำไมเหรอคะ

ไม่รู้สึกว่าเขามีอะไรแปลกๆ เหรอ

หมายถึงเรื่องอะไร...

อันที่จริง วันที่เธอเชิญพี่มาที่บ้าน

พี่เห็นอะไรแปลกๆ

คนทั่วไปไม่มีทางเคลื่อนไหว ได้เร็วขนาดนั้นแน่ๆ

ยังไงพี่ก็ว่ามันแปลกๆ

เธอพอจะรู้อะไรบ้างไหม

โธ่

ไม่ใช่ว่าตาฝาดไปเหรอคะ

วันนั้นทุกคนดื่มหนักด้วยนี่คะ

พี่ว่ามันไม่ใช่เรื่อง ที่จะขำแล้วปล่อยผ่านไปได้นะ

รุ่นพี่

คุณซอนอูฮยอลเขาอาจจะมีด้านที่แปลกๆ

แต่เขาไม่ใช่คนประหลาด อย่างที่รุ่นพี่คิดหรอกค่ะ

เรื่องนั้นฉันรับประกันได้ค่ะ

- อินแฮ - อย่าห่วงนักเลยค่ะ

ฉันรู้จักคุณซอนอูฮยอลดี

ฉันว่ารุ่นพี่ไม่ต้องกังวลมากก็ได้ค่ะ

(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 9)

เธอรู้จักซอนอูฮยอลดีงั้นเหรอ

ไม่เคยคิดบ้างเหรอ ว่าอาจจะมีเรื่องที่เธอไม่รู้ก็ได้

ไม่ว่าใครก็มีด้านที่ ไม่อยากให้คนอื่นเห็นกันทั้งนั้นนี่คะ

รุ่นพี่ไม่มีเหรอคะ

ไม่มีทางที่มนุษย์จะทำแบบนี้ได้

ต้องเป็นแวมไพร์แน่ๆ

นี่อู้งานตั้งแต่ เปิดกิจการวันแรกเลยเหรอคะ

ขอโทษแล้วกัน

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ

สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยนะ

ไม่มีอะไร

นอนหลับสบายดีไหมคะ

ไม่อะค่ะ หลับๆ ตื่นๆ ตลอด

พอดีฉันมันเป็นพวกตื่นง่าย

อาจเพราะบ้านเก่าแล้ว

เวลามีคนเดินขึ้นลงบันได

เสียงเอี๊ยดอ๊าดจะกวนประสาทฉันตลอด

จริงเหรอคะ

ว่าแต่ ไม่มีสลัดเหรอคะ

คะ

อาหารเช้าเรามีให้บริการฟรีก็เลย...

ฉันพักระยะยาวนะ น่าจะดูแลดีๆ หน่อยสิคะ

จะให้กินของแบบนั้นทุกวันไม่ได้นี่นา

ค่ะ

คุณเป็นใครคะ

แล้วเธอล่ะ เป็นใคร

นี่คุณซอนอูฮยอล เป็นพนักงานของเราค่ะ

เห็นใบปลิวเมื่อวานใช่ไหมคะ เขาเป็นคนเขียนเองค่ะ

พอดีเมื่อวานเขาไม่อยู่ เลยไม่ทันได้แนะนำให้รู้จักกันน่ะค่ะ

คนนี้เป็นแขกมาพักระยะยาวอยู่ห้อง 201 ชื่อคุณฮวังโซอี

อ้อ

แขกคนแรกของเกสต์เฮาส์ อิลมยอนชิกของเรานี่เอง

ยินดีต้อนรับสู่อิลมยอนชิก

ขอให้มีช่วงเวลาที่สะดวกสบาย ระหว่างอยู่ที่นี่

อะไรเนี่ย ดูพูดจาเข้า

คือ...

มาคุยกันหน่อยสิคะ

มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ

เมื่อวานนี้มีเรื่องอะไรเหรอคะ

ไม่มี

ถ้างั้น หรือว่ารู้สึกไม่ดีเหรอ

ก็ไม่เห็นจะมีไข้นี่

อ้อ ไม่มีทางมีไข้อยู่แล้วนี่เนอะ

หรือว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างออกไปแจกต็อกเหรอคะ

- ไม่มีหรอก - แล้วทำไมหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะคะ

หน้ามุ่ยอะไรกัน

ฉันไปทำหน้ามุ่ยตอนไหน

แค่เห็นก็รู้แล้วค่ะ

คิดว่าฉันไม่รู้ใช่ไหมล่ะ

ฉันเฝ้ามองทุกสีหน้า และการกระทำของคุณซอนอูฮยอลอยู่นะคะ

นั่นมัน

การสตอล์กกิ้งไม่ใช่เหรอ

ใช่ที่ไหนเล่า

หมายถึงฉันใส่ใจคุณขนาดนั้นต่างหาก

เพราะงั้น ถ้ามีเรื่องอะไร ก็บอกฉันเถอะนะคะ

ฉันต้องรู้ด้วยสิ

เพราะฉันเป็นหัวหน้า

ส่วนคุณซอนอูฮยอลก็เป็น...

พนักงานของฉัน

ความสัมพันธ์แบบนายบ่าวอะไรแบบนั้นเหรอ

เรียกว่าเป็น นายจ้างกับลูกจ้างดีกว่าค่ะ

นายจ้างกับผู้ใช้แรงงาน

ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว เรามาตกลงเรื่องการใช้แรงงานกันค่ะ

(รับแขก เตรียมอาหารเช้า ทำความสะอาดห้องพัก ล้างห้องน้ำ)

(ดูแลของใช้จำเป็น ซักเครื่องนอน แยกขยะ จัดเตียง)

ฉันว่าเราจำเป็นต้องแบ่งงานกัน ให้ชัดเจนค่ะ

แบ่งงานงั้นเหรอ

เราต้องแบ่งหน้าที่กันให้ชัดเจน คุณจะได้ไม่อู้งานเหมือนเมื่อวานไงคะ

อู้งานอะไรกัน

ฉันไม่เคยอู้งานเลยสักครั้ง

การหายต๋อมไปในเวลางาน เขาเรียกว่าการอู้งานค่ะ

อันดับแรก การรับแขก

กับการเตรียมอาหารเช้า ฉันจะดูแลเอง คุณไม่ต้องสนใจ

งานที่เหลือก็มี ทำความสะอาดห้องพัก ล้างห้องน้ำ

ทำความสะอาด ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง และห้องครัว

ดูแลของใช้จำเป็น ซักเครื่องนอน แยกขยะ

อะไรประมาณนี้

เอายังไงดีคะ

ทำความสะอาดห้องพัก

กับแยกขยะ

งานพวกนี้ฉันจะจัดการเอง

ฉันมีฝีมือด้านการทำความสะอาดอยู่แล้ว

มีประสบการณ์พอตัวเนอะ

งั้นไหนๆ แล้ว ก็จัดการของใช้จำเป็นด้วยเลยนะคะ

ฉันจะทำความสะอาดห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง ห้องครัว แล้วก็ห้องน้ำเอง

ส่วนการซักเครื่องนอน กับการจัดเตียงก็ช่วยกัน

ได้ใช่ไหมคะ

ใช้ได้เลย

รายได้แบ่งกันคนละครึ่ง

ฉันจะหักลบจากหนี้เลยนะคะ

เดี๋ยวนะ คนละครึ่ง...

เอาล่ะ

ปกติเราจะปิดท้ายการเจรจา ด้วยการจับมือค่ะ

แต่ว่าคนละครึ่ง...

มือเย็นเหมือนเดิมเลยนะคะ

ถ้าไม่ติดอะไร ฉันจะเป็นคนรับมือกับแขกเอง

คุณซอนอูฮยอลก็ระวัง อย่าให้ตัวตนถูกเปิดเผยนะคะ

ฉันน่ะรู้อยู่แล้ว ว่าคุณไม่อันตราย

แต่คนอื่นอาจจะไม่คิดเหมือนฉันก็ได้

เข้าใจที่ฉันสื่อใช่ไหมคะ

อือ

ไม่นึกเลยว่า

แม่บ้านจูจะเอาใจใส่ฉันขนาดนี้

เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

อ้อ จริงสิ

ฉันมีเรื่องอยากถามอยู่

อะไรเหรอคะ

คือ...

ถ้าเราทำงานแบบนี้ทุกวัน

แล้วตอนไหนจะได้พักผ่อน

แบบว่า ต้องมีวันพักผ่อนบ้าง

เธอเองก็จะได้มีเวลาไปเดต กะหนุงกะหนิงกับรุ่นพี่โดชิกไงล่ะ

เดตอะไรเล่า

ฉันจะไปเดตกับรุ่นพี่โดชิกทำไมคะ

ฉันกับรุ่นพี่ ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้น

ทำไมล่ะ

ทำไม...

ทำไมถึงไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้นล่ะ

ทุกอย่างก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอ

ฉันกับรุ่นพี่ไปได้สวยไหมไม่ใช่ประเด็น เกสต์เฮาส์สิคะ ที่ต้องไปได้สวย

เราลงทุนไปตั้งเท่าไร จะเอาเวลาไหนมาพักคะ

เราจะไม่มีวันหยุดจนกว่าจะตั้งหลักได้

- ฮะ - ฉันขอตัวก่อนล่ะ

ไม่สิ

ไปกันได้สวยอยู่ไม่ใช่เหรอ

อะไรวะ

อะไรกัน ไม่ได้นะเว้ย

อะไรวะ ไม่นะ

หยุดเลย

ทำบ้าอะไรครับเนี่ย

คุณครับ การทำธุรกิจตรงนี้มันผิดกฎหมาย ไม่รู้เหรอครับ

ถึงงั้นก็เถอะ แต่กฎบ้านไหน เขาให้มารื้อถอนโดยไม่บอกกันสักคำครับ

มีสิครับ กฎแบบนั้น

ตามพ.ร.บ.จราจรทางบก มาตรา 61 วรรค 1 การอนุญาตให้ครอบครองและใช้ถนน

เอาไง ให้พูดต่อไหมครับ

ผมไม่รู้ครับ หยวนให้กันสักครั้งเถอะนะ

ผมก็ต้องทำมาหากินเหมือนกัน

ไม่สิ หมายเตือนแปะอยู่ตั้งกี่ใบ จะไม่รู้ได้ยังไงครับ

ยังจะมีหน้ามาแถอีก

ช่างมัน

ถ้ารู้สึกไม่ยุติธรรม ก็ไปขออนุญาตทางเขตแล้วค่อยมาเปิดครับ