Tess

Goedenavond. - Goedenavond, Sir John.

Pardon, meneer.

Ik kwam u hier laatst tegen en ik zei goedenavond.

En toen noemde u me Sir John. - Dat is mogelijk.

En nu weer. Waarom dat 'Sir'? Ik heet gewoon Jack Durbeyfield.

Voor de aardigheid. Ik ben trouwens dominee Tringham.

Ik heb iets over u ontdekt toen ik stambomen natrok.

Ik ben oudheidkundige.

U stamt direct af van de ridderlijke d'Urbervilles.

Wist u dat niet? - Nooit van gehoord.

Laat uw hoofd eens van opzij zien.

Echt het profiel van een d'Urberville. Iets grover, maar toch.

Volgens de boeken is uw stamvader Sir Pagan die uit Normandië kwam.

Terwijl ik jaren in armoe leefde? - Ik dacht dat u ervan wist.

Ik heb 'n zilveren lepel en 'n zegel, maar ik heb er nooit bij stilgestaan.

Waar leven wij d'Urbervilles nu? - Jullie leven nergens.

Jullie liggen in het familiegraf in Kingsbere-sub-Greenhill...

...in loden kisten onder marmeren platen.

Waar zijn onze huizen? - Die zijn er niet.

Ook geen land?

Vroeger hadden jullie veel land.

Wat kan ik doen, meneer? - Wat dat aangaat...

Kan ik niet iets doen? - Niets.

Uzelf kastijden met de gedachte: Wat zijn de machtigen diep gevallen.

Goedenavond, Sir John.

Drinkt u een biertje met me?

Ze schenken goed brouwsel in The pure drop.

Hoewel minder goed dan bij Rolliver.

Sir John d'Urberville is mijn naam.

Wat is dit? - Onze dansavond, meneer.

Waar zijn de mannen? - Die komen straks van het werk.

Wilt u zolang meedoen? - Graag. Maar één man is wel weinig.

Beter dan geen. Het is zo saai als niemand je knijpt.

Wat doe je? - Ik ga me vermaken. Doe mee.

Stel dat ze ons zien. - Gaan jullie maar vast. Ik kom zo.

Kijk eens. Dat is je vader in die wagen.

Niemand in Wessex is van zo'n goeie komaf als ik.

Vader is gewoon moe.

Hij is met de wagen omdat ons paard dood is.

Gelukkig, daar ben je. - Even verkleden.

Ik moet je iets vertellen.

We blijken van edele komaf te zijn.

Van lang voor de tijd van Oliver Crumble.

De tijd van de heidense Turken...

...met monumenten en grafgewelven...

...en een familiewapen.

Maakte vader daarom zo'n heisa?

Onze echte naam is d'Urberville.

Daarom deed ie zo. Niet uit dronkenschap.

Waar is ie? - Hij hoorde het van een dominee.

Waar is ie nu? - Hij was zo overstuur.

Hij is naar Rolliver gegaan. - Bier zal 'm niet veel helpen.

Ik zal 'm gaan halen. We zijn zo terug.

Wees lief en stop de kleintjes in bed.

Kijk maar.

Dat lepeltje is maar klein, maar mijn familie was groots.

Ik heb een plan. - We hadden veel bezittingen.

Zit er geld in?

Dat we familie zijn, is genoeg.

Ik heb een plan bedacht.

Je moet dat zegel van ons vinden, of ik doe je wat.

Er woont een mevrouw d'Urberville bij Trantridge.

Niets vergeleken bij ons. Zeker een jongere tak.

Niet uit de tijd van koning Norman.

Maar ze is wel rijk. - Wat hebben wij daaraan?

Het zou kunnen. Tess moet ons familierecht gaan opeisen.

Twee takken van de familie moeten elkaar toch opzoeken?

Misschien goed voor een huwelijk.

Morgenochtend zal ik 'r sturen. Daar drinken we op.

Daar ben je, liefje. We zouden net gaan.

Moet ik gaan bedelen? - Welnee.

Het is familie.

Ik zou hen ook helpen als het nodig was.

We hebben allen onze voor- en tegenspoed.

Je moet erheen gaan en haar hulp vragen.

Het is al mooi als ze me ontvangt en vriendelijk is.

Je moet geen hulp verwachten.

Met jouw knappe smoeltje lukt het vast wel.

Ik zoek liever werk.

Durbeyfield, jij moet beslissen.

Als jij het zegt, dan gaat ze.

Wil je dat familielid van ons gaan bezoeken?

Ik ga liever niet. - Ze wil niet.

Mijn kind moet zich niet verplichten aan vreemden.

Ik ben het hoofd van de edelste tak van de familie...

...en ik heb m'n trots.

Dat gesnoef over je voorouders.

Dat bezorgt ons geen nieuw paard.

Dit is allemaal nieuw.

Schoonheid, wat kan ik voor je doen?

Ik kom voor Mrs d'Urberville. - Dat kan niet. Ze is ziekelijk.

Om welke zaak gaat het? Ik ben haar zoon.

Niet om een zaak. Wat zal ik zeggen?

Geen zaak. - Een pleziertje dan?

Het is nogal gek. Ik zeg het liever niet.

Geeft niet. Ik hou van gekke dingen. Zeg het maar.

Ik kwam zeggen, meneer...

...dat we familie van u zijn.

Een arme tak?

Stokes? - Nee, d'Urbervilles.

Dat bedoelde ik ook.

Zeg, hou je van aardbeien?

Ja, als ze er zijn. - Hier zijn ze al rijp.

We heten Durbeyfield, maar er zijn bewijzen dat we d'Urbervilles zijn.

Dat zegt de oudheidkundige.

Moeder zei dat u dat moest weten. Ons paard is dood.

En we zijn de oudste tak. - Ik begrijp het.

Jij brengt me een beleefdheidsbezoek als familielid.

Zoiets, ja.

Dat kan geen kwaad.

Ik hou 'm liever zelf vast.

Niet zo bedeesd, knappe nicht.

Hier, nog een.

Hier zit ie echt prachtig.

Je bent net een ruiker.

U prikt me. - Tja, nichtje. Wie mooi wil zijn...

Ik heb echt niet zo'n trek.

Onzin. Je moet eerst iets eten.

Het is een hele rit naar huis.

Ik zal een goed woordje voor je doen.

Maar hou op met die d'Urberville-onzin.

Je heet gewoon Durbeyfield.

Dat is een heel andere naam. - Dat hoop ik maar.

Wat uw dochter betreft, berichten wij u bij deze...

...dat we haar de leiding kunnen geven...

...over een pluimveehouderij met een moderne opzet.

Mocht uw dochter na enige tijd blijken te voldoen...

...dan garanderen we haar een goed onderdak en een flink loon.

In afwachting van uw antwoord.

Ze zijn van je gecharmeerd. - Laat eens zien.

Wie heeft 'm geschreven?

Mrs d'Urberville natuurlijk. Ze heeft getekend.

De leiding van een pluimveehouderij?

Dat lijkt me niks. - Ach, toe.

Ze wil niet dat je te veel verwachtingen koestert.

Maar je bent familie. - Kijk, dat zegel.

Dit is hetzelfde.

Een grote leeuw met een kasteel erop.

Ze heeft haar eigen bloed herkend. - Ze heeft me niet gezien.

Ze kon je moeilijk in de armen sluiten, zo ziekelijk als ze is.

Maar haar zoon heeft je ontvangen en sprak je aan met nicht.

Ik blijf liever bij jullie.

Tot ziens, vader.

Ga je? - Ja. Dag, vader.

Je ziet er mooi uit.

Zeg tegen die neef van je...

...dat we uit armoede gedwongen zijn hem de titel te verkopen.

Maar voor een goede prijs. - Niet minder dan duizend pond.

Voor duizend pond, ja.

Weet je wat? Hij krijgt 'm voor honderd.

Ik wil niet moeilijk doen.

Vijftig pond. Twintig, geen stuiver minder.

Het gaat om de familie-eer. - Je moet gaan.

Ik wil een stukje meelopen. - Ja, nu ze gaat trouwen.

Helemaal niet. Praat ze niet van die onzin aan.

Ze gaat bij een rijke familie werken...

...voor een nieuw paard voor ons.

Ik wou dat Tess geen dame werd.

Niet m'n arm. Hou m'n middel vast.

Ondankbaar wicht. Laat je me nu los?

U reed als een gek. - Brutaaltje.

Vanaf een heuvel moet je omlaag. - Maar niet in galop.

Dat een dappere schoonheid als jij zoiets zegt.

Ik ga altijd in galop.

Dat doet je bloed stromen. - Doet u het niet weer.

Misschien. Dat hangt ervan af.

Eén kusje op die volle lippen of die fluwelen wang...

...en ik ga in slakkengang. - Ik wil niet gekust worden.

Stop, alstublieft.

Goed dan, als u dat wilt.

Ik dacht dat een familielid me zou beschermen.

Niks familielid.

Je bent wel gevoelig voor een dorpsmeid.

M'n hoed.

Zonder hoed ben je nog mooier.

Stap nu maar in. - Nee, meneer.

Ik loop liever. - Het is nog zes kilometer.

Al was het dertig kilometer.

Pas op voor Dollop, de rentmeester.

Mr Alec zit op z'n paard, of hij zit achter ons aan.

Z'n moeder is wel raar, maar niet kwaad.

Gelukkig is ze blind.

ls ze blind? - Stekeblind.

Ze heten eigenlijk Stoke.

Hoe kan dat? - Zijn vader heette zo.

Hij kocht de naam om belangrijk te lijken.

Waar blijven die vogels nou?

Helemaal vergeten. Pak jij Phena daar.

En deze.

Dus jij bent de nieuwe jongedame?

Hoe is het met m'n vogels?

Dit is Strut.

Hij is niet erg levendig vandaag.

Ik denk dat hij geschrokken is van vreemde handen.

En Phena?

Jullie zijn wel een beetje bang.

Ze wennen wel aan je. Kun je fluiten?

Fluiten? - Ja, deuntjes.

Een beetje. - Dan moet je elke dag oefenen.

Ik hou van m'n kippen, maar ook van m'n goudvinken.