Human

نفس‌های پرزحمت

فریاد درد

صدای غرغر

ناله

گریه نوزاد

حدود ۳۰ هزار سال پیش، کودکی در دنیایی جدید و تنها متولد شد.

آن‌ها اولین کودکی بودند که در سیاره‌ای متولد شدند

که در آن کاملاً تنها بودیم.

این اولین بار در تاریخ بود که تنها یک گونه از انسان

روی این زمین قدم می‌گذاشت.

تمام گونه‌های دیگر اکنون از بین رفته بودند.

و در داستانی که توسط تنها بازماندگان نوشته شده بود،

فراموش کردن این موضوع واقعاً آسان است

که ما قرار نبود تنها گونه باشیم.

و با این حال، ما اینجا هستیم.

اینکه چگونه این اتفاق افتاد، یکی از تأثیرگذارترین فصل‌هاست

در داستان بشر.

و این داستانی است که در DNA

تک‌تک ما که امروز زنده‌ایم، حک شده است.

برای صدها هزار سال،

انسان هوشمند (هوموساپینس) در آفریقا تکامل یافت.

۶۰ هزار سال پیش، گروهی به خاورمیانه پراکنده شدند

و مسیر خود را تا استرالیا ادامه دادند.

اما اجداد ما در آنجا توقف نکردند.

گروه دیگری شروع به حرکت به سمت شمال، به اروپا کردند،

جایی که داستان آن‌ها ادامه می‌یابد.

برای هزاران سال، اروپا برای انسان هوشمند دست‌نیافتنی بود؛

زیرا آب و هوای یخبندانش مانع آن‌ها می‌شد.

اما اکنون تغییر در شرایط، مسیری را گشود

به این قلمرو جدید.

و برخی از اجداد ما، آشناها را پشت سر گذاشتند

و قدم به ناشناخته‌ها نهادند.

ما واقعاً نمی‌دانیم چرا آن‌ها آمدند.

آیا انگیزه‌ای رمانتیک، مانند کنجکاوی محض بود؟

یا چیزی بسیار عملی‌تر بود؟ مثلاً نیاز به غذا؟

یا شاید همان نیروهایی بود که مهاجران امروز را به حرکت وامی‌دارد؛

همان نیاز به سرپناه و امنیت.

ما مسیرهای دقیق آن‌ها را نمی‌دانیم،

اما با دنبال کردن رودخانه‌ها، سواحل یا گشت و گذار در رشته‌کوه‌ها،

مانند این‌ها، راه خود را به این دنیای جدید یافتند.

اما کمی پس از اینکه این مهاجران به اروپا رسیدند،

با چیزی غیرمنتظره روبرو شدند.

هنگامی که به اینجا رسیدند،

متوجه شدند که گونه‌ای دیگر پیش از آن‌ها به اینجا رسیده بود.

در آن زمان دو گونه دیگر از انسان به طور گسترده‌ای وجود داشتند.

در شرق، از سیبری تا آسیای جنوب شرقی،

دینیسوواهای اسرارآمیز زندگی می‌کردند؛

که تنها از طریق DNA

حفظ شده در چند تکه فسیل، برای ما شناخته شده‌اند.

در سراسر سرزمین‌های غربی، از روسیه

تا سواحل اقیانوس اطلس اروپا، نئاندرتال‌ها زندگی می‌کردند.

انسان هوشمند دیر به اروپا رسید.

اروپا برای تقریباً ۴۰۰ هزار سال خانه نئاندرتال‌ها بود

پیش از آنکه ما ظاهر شویم.

اکنون این انسان‌های هوشمند که به اروپا قدم گذاشته بودند، با

نوع دیگری از انسان روبرو می‌شدند.

مردمانی که بسیار شبیه ما بودند، اما با تفاوت‌های آشکار.

فقط می‌توانیم تصور کنیم که اجداد ما چه فکری درباره آن‌ها می‌کردند

هنگامی که دو فرهنگ ما - شاید فقط دو خانواده -

برای اولین بار با هم روبرو شدند.

نئاندرتال‌ها خویشاوندان نزدیک انسان هوشمند بودند،

اما ما در شاخه‌های جداگانه درخت خانواده بشری تکامل یافته بودیم.

اغلب این باور وجود دارد که ما از نئاندرتال‌ها تکامل یافتیم،

یعنی از نئاندرتال‌ها به وجود آمدیم.

در واقع، این اشتباه است.

ما با آن‌ها یک جد مشترک داشتیم.

و سپس، به دلیل شانس و محیط زیست،

ما دو مسیر تکاملی واقعاً متفاوت را پیمودیم.

بنابراین، ما – انسان هوشمند – برای آفریقا تکامل یافتیم.

ما بلندتر و لاغرتر شدیم.

اما نئاندرتال‌ها برای محیط‌های بسیار خنک‌تر،

و پردرخت‌تر تکامل یافتند.

بنابراین، آن‌ها کوتاه‌تر بودند.

به طور متوسط قدشان حدود ۱۶۵ سانتی‌متر بود.

آن‌ها تنه بزرگ‌تر اما اندام‌های کوتاه‌تر داشتند.

آن‌ها از نیروی بدنی زیادی استفاده می‌کردند،

زیرا شکارچیان از فاصله نزدیک بودند.

نئاندرتال‌ها استاد محیط خود بودند؛

آن‌ها صدها هزار سال در اینجا تکامل یافته بودند،

در حالی که ما تازه از راه رسیده بودیم و مهاجر بودیم.

ما فاقد تجهیزات و ناآماده بودیم.

اگر قرار بود روی این شرط ببندید که چه کسی باقی می‌ماند،

احتمالاً روی گزینه واضح شرط می‌بستید - و آن ما نبودیم.

نئاندرتال‌ها راهی برای شکوفایی در اینجا برای هزاران سال یافته بودند.

با این حال، در قرن نوزدهم،

هنگامی که اولین فسیل‌های نئاندرتال کشف شد،

ما به سرعت فرضیاتی را مطرح کردیم

که از آن زمان تاکنون پابرجا مانده‌اند.

در نتیجه، نئاندرتال‌ها بهترین روابط عمومی را نداشتند.

اگر کسی شما را نئاندرتال بنامد، احتمالاً تعریف و تمجید نیست.

و آن کلیشه نئاندرتال‌ها با ما بوده است

از همان ابتدا.

و این به نوعی برایمان مناسب بود که خودمان را اوج

تکامل بدانیم، و آن‌ها را انسان‌های میمون‌نما و دست‌به‌زانوکشنده ببینیم.

اما تا حدی، این کلیشه در واقع فقط یک اشتباه علمی است.

دیرین‌انسان‌شناسی در آن زمان علمی نسبتاً جدید بود

و هنگامی که آن‌ها برای بازسازی این نئاندرتال به نام

لا شاپل-او-سنتس پرداختند، آن را به نوعی بسیار

خمیده و دست‌به‌زانوکشنده به تصویر کشیدند که این کاملاً اشتباه بود.

این نوع نئاندرتال خشن و پشمالو.

جوری که انگار می‌خواد حمله کنه، خیلی پرخاشگره.

و بعد هالیوود این کلیشه رو دست گرفت.

بعضی از این تصاویر خیلی مسخره‌ان.

نئاندرتال‌هایی که خیلی شبیه میمون بودن.

اون تصور از نئاندرتال‌ها فقط جا می‌افته.

من شخصاً نئاندرتال‌ها رو دوست دارم.

و هرچی بیشتر در موردشون یاد می‌گیریم، هرچی بیشتر مطالعه‌شون می‌کنیم،

هرچی بیشتر در موردشون کشف می‌کنیم،

بیشتر می‌فهمیم که این تصویر در واقع کاملاً اشتباهه.

این تصویر منسوخ‌شده از انسان غارنشین خشن و ساده‌لوح داره

بالاخره جایگزین می‌شه.

با تصویری از یک فرهنگ زمانی پرجنب‌وجوش و شکوفا.

شاید دیگه نئاندرتالی برای گفتن داستانشون باقی نمونده باشه،

اما به لطف آثاری که از خودشون به جا گذاشتن،

می‌تونیم شروع کنیم به تصور انسان‌هایی که خیلی از ما متفاوت نیستن.

ما مدام در محوطه‌های نئاندرتال چیزایی پیدا می‌کنیم

که واقعاً ما رو به چالش می‌کشن.

چیزهایی مثل صدف‌های مهره‌ای با رنگدانه روشون،

تقریباً انگار که به عنوان گردنبند استفاده می‌شدن.

پنجه‌های عقاب که صیقلی شدن.

و بعد مورد علاقه واقعی من هست، که

شواهدی از پرهاست.

اما نه فقط هر پری.

نه، نئاندرتال‌ها واقعاً به نظر می‌رسه که

به پرهای رنگین‌کمانی از پرنده‌هایی مثل "کایت قرمز" علاقه داشتن.

و باید تعجب کرد که

چرا اونا به اون رنگ‌های خاص اینقدر علاقه‌مند بودن؟

و احتمالاً به خاطر اینه که اونا ارزش بالایی داشتن.

زیبا بودن.

یه جورایی تصور می‌کنید که اونا این کلاه‌های باشکوه یا

شاید شنل‌هایی داشتن که از این پرهای درخشان و روشن ساخته شده بود.

وقتی همه اینا رو کنار هم می‌ذارید،

تصویری از نئاندرتال ترسیم می‌کنید، نه به عنوان یک

موجود پرخاشگر که پشت یک صخره با یک چماق بزرگ ایستاده،

بلکه در واقع به عنوان موجوداتی که خیلی به آراستن خودشون علاقه داشتن.

به زیبا به نظر رسیدن با گردنبندها

و کلاه‌های باشکوه و رنگارنگ علاقه داشتن.

ناگهان به موجوداتی نگاه می‌کنید که فقط

به غذا و سرپناه علاقه‌مند نیستن،

بلکه به نحوه دیده شدن توسط دنیا هم اهمیت می‌دن.

این - همه اینها - اونا رو به طور ملموسی انسان می‌کنه.

برای نسل‌ها، هوموساپینس‌ها و نئاندرتال‌ها زندگی کردن

در نزدیکی یکدیگر.

اما چقدر به هم نزدیک بودیم؟

برای دهه‌ها، بیشترشون تصور می‌کردن که آمیزش ژنتیکی

بین دو گونه ما اتفاق نیفتاده.

اما در اوایل دهه ۲۰۰۰ این موضوع زیر سؤال رفت.

با کشف تصادفی تکه‌های فسیل.

که انسان‌هایی با ترکیبی مرموز از ویژگی‌ها رو آشکار کرد.

حتی بوی فسیل می‌ده.

این، فکر می‌کنم، اوئاسه ۱ هست.

این یکی اوئاسه ۱ هست.

و اون هم اوئاسه ۲. جمجمه. اون اوئاسه ۲ هست.

این خیلی خاصه چون من در موردشون خونده بودم.

مطالعه‌شون کرده بودم.

اونا فسیل‌های فوق‌العاده مهمی هستن.

اما هرگز اصلشون رو ندیده بودم.

هیچ‌وقت اینقدر بهشون نزدیک نبودم. این

ما به مدت دو سال حفاری کردیم.

حدوداً بیش از ۱۰ هزار بقایای فسیلی رو از خاک درآوردیم.

بیشتر خرس غارنشین، اما اوئاسه ۲ هم بود.

و به نظر می‌رسه که هوموساپینس مدرن هست و همینطور هم هست. آره.

اما ویژگی‌هایی داره که بیشتر شبیه نئاندرتاله.

آره. مثل این یکی. کاملاً واضحه.

این یک فک پایین از یک انسان مدرن با این چانه هست.

چون چانه داره. آره، چانه.

آره. و نئاندرتال‌ها چانه ندارن.

چانه نئاندرتال‌ها یه جورایی عقب‌رفته‌ست.

اما بعد اندازه دندان‌های آسیاب رو می‌بینید... آره.

که واقعاً بزرگه. بیشتر یک ویژگی نئاندرتالیه.

ساپینس مدرن اما با دندان‌های نئاندرتال.

آره، اوئاسه ۲ هم همین ویژگی‌های ترکیبی رو داره.

مثلاً اگه به صورتش نگاه کنی،

نگاه می‌کنی و واقعاً فکر می‌کنی که این هوموساپینسه.

و بعد ویژگی‌هایی روش داره که بیشتر نئاندرتالی هستن.

مثل این برجستگی پس‌سری اینجا در پشت سر.

اون برآمدگی پشت جمجمه اینجا.

آره، یه جورایی عجیبه.

نئاندرتال نیست، اما ویژگی‌های نئاندرتال رو داره.

که ما رو وادار می‌کنه به نوعی آمیزش ژنتیکی فکر کنیم.

آمیزش ژنتیکی نئاندرتال و هوموساپینس.

خیلی بحث‌برانگیز بود.

مردم فکر می‌کردن یا اتفاق نیفتاده،

چون از نظر ژنتیکی خیلی متمایز بودیم.

مردم فقط آماده پذیرش این موضوع نبودن.

آمیزش ژنتیکی چیز غیرمعمولی در زیست‌شناسی نیست.

با گونه‌های دیگه هم اتفاق می‌افته.

در اون زمان، یه جورایی تابو بود.

حدود یک دهه بعد، یک پیشرفت انقلابی رخ داد.

پیشرفت‌ها در تحلیل ژنتیکی به دانشمندان اجازه داد تا DNA رو استخراج کنن.

از فسیل‌های باستانی.

که ثابت می‌کرد این دو گونه می‌تونستن و فرزند هم به دنیا آوردن.

چه حسی داشت که حقانیتتون ثابت شد و تایید شدید؟

مخصوصاً در مورد چنین چیزی بحث‌برانگیزی؟

احساس آرامش کردیم. آره.

مثلاً، "خب،

حالا می‌دونید."

آره، خوشحال بودیم که حق با ما بود.

آره.

جد نئاندرتال چند نسل پیش بود؟