Giannis: The Marvelous Journey

ΑΘΗΝΑ - ΕΛΛΑΔΑ

15 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Σ' ευχαριστούμε, Θεέ μου, που είμαστε εδώ.

Που μας δίνεις σοφία.

Εσένα εμπιστευόμαστε, Μεγαλοδύναμε, για να μας οδηγείς και να μας φυλάς

σε ό,τι κάνουμε στο όνομα του Ιησού.

- Αμήν. - Αμήν.

Όταν μας έκανε ο μπαμπάς, δεν είχε καθόλου χρήματα.

Αλλά ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Ήταν ο πλουσιότερος, επειδή είχε εμάς.

Λέτε να μας βλέπει και να 'ναι περήφανος για ό,τι καταφέραμε;

Θα ήταν πραγματικά περήφανος. Πολύ περήφανος.

Θα χαμογελούσε.

Γι' αυτόν είναι η άδεια θέση. Προς τιμήν του.

Εκεί ακριβώς κάθεται.

Μ' αυτά που έζησα και μ' αυτά που αντιμετώπισα,

η οικογένεια είναι το πιο ιερό και σημαντικό πράγμα,

και την έχω βαθιά μες στην καρδιά μου.

Ο κόσμος μπορεί να λέει ότι είμαι από τους καλύτερους στο σημερινό NBA,

αλλά εγώ δεν το βλέπω. Δεν το νιώθω.

Δουλεύω σκληρά και παλεύω για την επιβίωση,

γιατί φοβάμαι να γυρίσω πίσω.

Φοβάμαι μη χάσω όλα αυτά.

Με λένε Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Θέλω να παίξω στο NBA.

Με θεωρούν υπερβολικό.

Θέλω να γίνω MVP.

Γι' αυτό είμαι εδώ. Αυτή η νοοτροπία δεν αλλάζει.

Μεγάλωσα βλέποντας πολύ άσχημα πράγματα.

Ό,τι και να μου πεις δεν με ακουμπάει στο ελάχιστο.

ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

- Γιάννης. - Γιάννης!

Γι' αυτό τον λένε Γκρικ Φρικ!

Ελάτε, πείτε γεια στην κάμερα.

Προσπαθώ να πετύχω κάτι που θα 'κανε περήφανο τον πατέρα μου.

Γιάννη, έχεις πράγματα να δώσεις στην κοινωνία.

Αντετοκούνμπο!

Δεν το πιστεύω.

Δεν υπάρχει αποτυχία.

Όλα είναι βήματα προς την επιτυχία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ FIBA ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2022

Ποιος είναι αυτός; Ποιος είναι ο κούκλος εκεί;

ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΡΑ!

Ενόψει του Ευρωμπάσκετ του 2022,

οι τέσσερις αδερφοί Αντετοκούνμπο

κλήθηκαν για πρώτη φορά όλοι στην Εθνική Ανδρών.

Και μόνο να μπορείς να εκπροσωπείς τη χώρα μας

και να φοράς τη φανέλα μαζί με τ' αδέρφια σου είναι φοβερό.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Είναι μια ιστορία που θα λες κάποτε στα εγγόνια σου.

Να βλέπεις τον Γιάννη, τον Θανάση, τον Άλεξ και τον Κώστα στην ίδια ομάδα

ΧΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, SPORT24

είναι απίστευτο.

Μερικές φορές, δεν χρειάζεται καν να μιλήσουν μεταξύ τους.

Συνεννοούνται με τα μάτια.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗ

Είναι ελληνική έκφραση. Ταιριάζεις όπως το εσώρουχο στον πισινό.

Έχεις τόσο στενή σχέση με την οικογένειά σου,

σαν να είστε κώλος και βρακί.

Σαν εσώρουχο και πισινός.

Είναι μια έκφραση συχνή στα Ελληνικά.

Ο Θανάσης πάντα προσπαθεί να με προστατεύει και να με φροντίζει,

κι εγώ κάνω το ίδιο για τους δύο μικρότερους αδερφούς μου,

γιατί έτσι μας ανέθρεψε ο μπαμπάς μας.

Όλα μου τα παιδιά είναι στην Εθνική,

σε μια χώρα όπου δεν έχω καν άδεια παραμονής.

Είναι καταπληκτικό.

ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΜΗΤΕΡΑ ΓΙΑΝΝΗ

Υπέροχο.

Να φοράς αυτήν τη φανέλα

είναι μεγάλη υπόθεση.

Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο.

Όλα κερδίζονται με ιδρώτα.

Κι ήταν έτσι από τότε που ήμασταν παιδιά.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΜΗ ΟΙΚΕΙΟΣ - ΑΓΝΩΣΤΟΣ - ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ

Μεγάλωσα στην Πολιτεία Δέλτα της Νιγηρίας.

Είμαι Ίμπο. Ο σύζυγός μου είναι Γιορούμπα.

Ο σύζυγός μου αποφάσισε να φύγουμε.

Η ζωή στη Νιγηρία τις δεκαετίες του '80 και του '90

ΔΡ ΚΟΡΙΕ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.

Είχαμε διαρροές πετρελαίου που άρχισαν να ρυπαίνουν το νερό.

Ο κόσμος δεν είχε πρόσβαση σε καλό πόσιμο νερό.

Οι υγειονομικές αρχές λένε ότι η αιθάλη στον αέρα

αυξάνει τις αναπνευστικές παθήσεις στην πολιτεία.

Το προσδόκιμο ζωής στην περιοχή είναι 40, δέκα χρόνια κάτω από τον εθνικό μέσο όρο.

Ο κόσμος αναγκάστηκε να αναζητήσει ευκαιρίες αλλού.

Κι η Ευρώπη προσφέρει ευκαιρίες που είναι αδύνατο να βρεθούν

σε πολλές αφρικανικές χώρες.

Φύγαμε

αναζητώντας πιο εύφορα λιβάδια,

αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Γι' αυτό φύγαμε.

Η απόφαση να φύγουμε ήταν δύσκολη,

γιατί στη Νιγηρία είχα ένα παιδί,

το οποίο θα άφηνα πίσω.

Το άφησα στη γιαγιά.

Μου ήταν δύσκολο

να τον αφήσω

πίσω.

Όταν έφυγαν,

αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τον μεγάλο μου αδερφό, τον Φράνσις,

γιατί το ταξίδι ήταν δύσκολο. Δεν ήταν για παιδιά.

Σταμάτησα στην Ελλάδα και είπα "Εντάξει,

"εδώ υπάρχουν αρκετά για ένα νέο ξεκίνημα".

Το όνειρο κάθε πατέρα,

όπου και να πάει, είναι να παρέχει

μια καλύτερη εκπαίδευση στα παιδιά του.

Οφείλω

να ψάχνω μια καλή ζωή

για την επόμενη γενιά μετά από μένα,

δηλαδή τα παιδιά μου.

Γι' αυτό αποφάσισα να φύγω.

Όταν έφυγαν,

κυνηγούσαν μια καλύτερη ζωή. Είπαν "Εντάξει, πάμε κάπου αλλού.

"Εκεί δεν ξέρουμε κανέναν.

"Θα μαζέψουμε λίγα λεφτά για να βγάλουμε τον πρώτο μήνα

"και μετά θα πιάσουμε δουλειά".

Όλο το ρίσκο

έπεφτε στους γονείς μου,

καθώς πήγαιναν σε μια χώρα όπου δεν ήξεραν τη γλώσσα.

Δεν είχαν το ίδιο χρώμα.

Άφηναν πίσω τον μεγάλο μου αδερφό.

Είναι ο ορισμός της υπέρτατης θυσίας.

Οι γονείς μου δεν κατάφεραν ποτέ να φέρουν τον Φράνσις στην Ελλάδα.

Έκανα 26 χρόνια να δω τον Φράνσις.

Ο Θανάσης, ο Γιάννης, εγώ κι ο Άλεξ γεννηθήκαμε στην Ελλάδα.

Ο Θανάσης είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Γιάννη.

Κι ο Γιάννης είναι τρία χρόνια μεγαλύτερος από μένα.

Εγώ, ο Κώστας, περνάω τέσσερα χρόνια τον Άλεξ.

Κατά τους ελληνικούς νόμους, όταν γεννιέσαι εδώ,

δεν παίρνεις αυτομάτως την ελληνική υπηκοότητα.

Έτσι, αν και έμενα εδώ, βασικά ήμουν κι εγώ παράνομος.

Η Ελλάδα υστερεί σημαντικά

σε θέματα μεταχείρισης των μεταναστών.

Πάντα ήμασταν στο περιθώριο.

ΑΛΕΞ ΜΙΚΡΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗ

Ήμασταν αναγκασμένοι να ζούμε στον φόβο.

Η Ελλάδα είναι μια κοινωνία λευκών.

Μέχρι την αλλαγή του αιώνα, δεν υπήρχαν πολλοί μετανάστες.

Από το 2000,

προέκυψε ξαφνικά μια τεράστια εισροή μεταναστών.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Επιπλέον, η Ελλάδα πέρασε μια χρεωκοπία.

Η κυβέρνηση κατηγορείται ότι απέκρυψε την πραγματική οικονομική κατάσταση.

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας πλησιάζει τα 420 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πολλοί προσπαθούσαν να ρίξουν σε άλλους το φταίξιμο

για το ότι πεινούσαν ή ήταν άνεργοι,

και οι εύκολοι αποδιοπομπαίοι τράγοι ήταν αυτοί με διαφορετικό χρώμα.

Δεν νομίζω πως ήταν μόνο το χρώμα.

Μπορεί να ήσουν απλώς από άλλη χώρα.

Ή να είχες διαφορετικές πεποιθήσεις.

Διαφορετική θρησκεία, ας πούμε.

Υπήρχε μια οργάνωση που πλασαρόταν ως πολιτικό κόμμα,

η Χρυσή Αυγή.

Έβγαιναν στους δρόμους,

σπέρνοντας τη βία, κυνηγώντας μετανάστες.

Κυνηγώντας ανθρώπους όπως ο Γιάννης.

Αν ήταν καθημερινή κι έπρεπε να γυρίσουμε,

έπρεπε κάπως να γυρίσουμε σπίτι.

Δεν είχε λεωφορείο; Περπατούσαμε.

Ο Κώστας είναι τρία χρόνια μικρότερός μου, ο Άλεξ εφτά.

Τους ρωτούσα "Δεν μου λέτε, μπορούμε να φτάσουμε σπίτι σε δύο λεπτά;"

"Ναι, ας τρέξουμε".

"Ρε σεις, νομίζω πως κάναμε τρία λεπτά".

Ο Γιάννης κι ο Θανάσης κατάφερναν

να μας το παρουσιάσουν έτσι ώστε να νομίζουμε,

ως παιδιά, ότι παίζουμε ένα παιχνίδι.

Στο μυαλό μου πίστευα ότι είναι όντως ένα παιχνίδι,

ενώ εκείνος ήθελε να διασχίσουμε τρέχοντας την περιοχή,

για να μην πάθουμε τίποτα.

Τους έλεγα "Λοιπόν, νομίζω πως κάναμε τριάμισι λεπτά".

Ήταν χαρούμενοι, το πίστευαν.

Εμένα, όμως, έτρεμε το φυλλοκάρδι μου.

Ομάδες ανθρώπων έβγαιναν από το πουθενά και ήθελαν να μας σκοτώσουν.

Ήταν ένας σταθμός μετρό.

Εκείνοι είχαν τα γραφεία τους απέναντι.

Και ο σταθμός ήταν δύο στάσεις από το σπίτι που μέναμε.

ΕΝΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Πολλές φορές, αυτοί οι τύποι περίμεναν σε εκείνο τον σταθμό του μετρό

και όποιον έβλεπαν με σκούρο χρώμα τον έσερναν έξω από το βαγόνι.

Τον χτυπούσαν, τον λήστευαν ή τον εξευτέλιζαν.

Όσοι περνούσαν από εκεί και είχαν σκούρο δέρμα έσκυβαν,

για να φαίνεται άδειο το βαγόνι.

Ο Γιάννης πάντα είχε τον ρόλο του περήφανου μπαμπά.

Μας έλεγε "Παιδιά, κοιτάξτε γύρω σας.

"Όλοι αυτοί τρέμουν και φοβούνται μια ομάδα ανθρώπων,

"χωρίς να φταίνε σε τίποτα".

Θες το καλύτερο δυνατό για τα αδέρφια σου, οπότε...

Πω, ρε συ.

Δυσκολεύομαι να μοιράζομαι αυτές τις ιστορίες,

γιατί πάντα πάλευα να προστατέψω τα αδέρφια μου,

όσο καλύτερα μπορούσα.

Ήταν μικρός.

Δεν ήξερε τι γινόταν.

Αλλά...

Αλλά κρυβόταν, μόνο και μόνο

επειδή δεν άρεσε σε κάποιους.