East of Eden

เทือกเขาซานตา ลูเซีย ทางตอนเหนือของแคลิฟอร์เนีย

ตั้งทะมึนซึมเซา ดั่งกำแพงที่กั้นระหว่าง

เมืองเกษตรกรรมอันสงบ แห่งซาลีนาส

กับท่าเรือประมงที่เอะอะวุ่นวาย แห่งมอนเทอรีย์

ที่อยู่ห่างออกไป สิบห้าไมล์

1917 มอนเทอรีย์ นอกเขตจำกัดความเร็วของเมือง

ฝากซะเยอะเชียว คุณคงทำธุรกิจถูกทางแล้วล่ะ แซลลี่

ขอบคุณค่ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ฝากค่ะ

ฝากเยอะอีกรายแล้ว

คุณกับแซลลี่ คงทำธุรกิจถูกทางแน่ ๆ

ฉันกำลังรีบนะคะ

หวัดดี เคท

เธอทำความสะอาดบ้านฝั่งตรงข้ามรึยัง

หนูยังไม่มีเวลาเลยค่ะ

เธอควรทำที่บ้านหลังโน้นก่อนเสมอ

แอนน์

มานี่ซิ

เธอเคยเห็นเด็กคนนั้นมาก่อนมั้ย

หนูคิดว่า บางทีเขาอาจอยู่ที่บาร์เมื่อคืน

เรียกโจเข้ามาทีสิ

โจ

หวัดดี สุดหล่อ

- เรียกผมหรือ เคท - ใช่ ช่วยมองออกไปนอกหน้าต่างหน่อย

มีเด็กคนนึง ตามฉันไปที่ธนาคาร แล้วก็ตามกลับมา

มานี่ซิ ไอ้หนุ่มจอมทะลึ่ง มานี่

- ผมเหรอ - คิดยังไง ถึงได้ขว้างก้อนหินนั่น

มีกฏหมายห้ามขว้างก้อนหินด้วยเหรอ

แสบนักเหรอ มานี่

แกมาเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ทำไม

- หล่อนจะยอมคุยกับผมมั้ย - เคทเหรอ

คุยทำไม แกต้องการอะไร

ก็แค่อยากคุยกับเธอ

- แกต้องการอะไร แกน่ะ - เปล่านี่

แกอยู่แถวนี้รึเปล่า

- ที่มอนเทอรีย์นี่น่ะ - ซาลินาส

แกชื่ออะไร

แกจะไม่ยอมคุยหน่อยเหรอ ว่ามาดีกว่า...

แกตามเคทไปไหนต่อไหนเพื่ออะไร

มันเรื่องอะไรกัน ไอ้แสบ

มีกฏหมายห้ามเดินตาม...ไปทั่วเมืองด้วยเหรอ

มาดาม หรือแกจะเรียกหล่อนว่าอะไรก็ตามที

ฉันไม่รู้หรอก มันผิดกฏหมายรึเปล่า แต่ว่าหล่อนไม่ชอบ

หล่อนเป็นเจ้าของบ่อนโน้นด้วยใช่มั้ย

แต่แกห้ามไปเที่ยวที่นั่นนะ ไอ้ตัวแสบ แกยังเด็กไป

ทีนี้ก็ไปได้แล้ว

นั่นเป็นชื่อจริงของหล่อนรึเปล่า

- เคทน่ะ เป็นชื่อจริงของหล่อนรึเปล่า - แน่อยู่แล้ว เท่าที่ฉันรู้นะ ถามทำไม

หล่อนนามสกุลอะไร

คนแถวนี้ไม่มีนามสกุลกันหรอก ไอ้หนู ทำไมล่ะ

ไปบอกหล่อนด้วยว่า ฉันเกลียดหล่อน

ฉันน่าจะเข้าไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

น่าจะเข้าไปซะ แล้วคุยกับหล่อนไปเลย

- แคลไม่ได้นอนบ้านเมื่อคืนนี้ - โธ่เอ๋ย หรือว่าจะได้เชื้อมาจากพ่อ

- รู้มั้ยว่า ผู้หญิงในห้องเรียน เรียกเขาว่าอะไร - อะไรล่ะ

พวกชอบเที่ยวเดินด้อม ๆ มอง ๆ

- ฉันจะบอกเขาเอง - อย่าดีกว่านะ แอรอน

- สัญญานะว่าจะไม่บอก - ทำไมล่ะ

อย่าเลยนะ ฉันไม่อยากให้คุณ...

- หวัดดี แคล - หวัดดี

หวัดดี แคล

ขอโทษนะที่คุยด้วย

เรากำลังจะไปที่โรงน้ำแข็ง ที่พ่อกำลังจะซื้อ

- จะมาด้วยกันมั้ย - โรงน้ำแข็งอะไร

พ่อเขาจะซื้อเอาไว้เพื่อแช่เย็นพวกพืชผัก

เขาพูดถึงทุกคืนเลย เมื่ออาทิตย์ก่อน

แล้วพ่อจะอยู่ที่นั่นมั้ย

ก็แน่อยู่แล้ว ก็เขากำลังจะซื้อมันนี่

ฉันขอผ่านดีกว่า

นายต้องเจอพ่อบ้างนะ แคล

- มาเถอะ - นี่ แอรอน

มีอะไร

ทำไมนายไม่ถามว่าฉันไปไหนมา แล้วนายจะบอกรึเปล่าล่ะ

- ไม่ - งั้นจะให้ฉันถามไปเพื่ออะไร

- พ่อโกรธฉันรึเปล่า - ก็นายเล่นไม่อยู่ทั้งคืน

พ่อเขาเป็นห่วง

ก็คงงั้นแหละ

ตกลงนายจะมาด้วยมั้ย

งั้นเจอกันตอนอาหารค่ำ

เขาต้องมาแน่

เขาตามมาแล้ว

รู้มั้ยวิลล์ ฉันได้ความคิดจากบทความที่อ่าน

มีการขุดพบแมสโตดอน ที่ไซบีเรีย

ขนาดอยู่ในน้ำแข็งมาเป็นพัน ๆ ปี แต่เนื้อก็ยังดี

แมสโตดอนเหรอ

แกมีเรื่องอะไรจะพูดรึไง

นี่ลูกชายฉันเอง แคล

ตอนคุณอายุเท่าเขา ฉันคิดว่าคุณคงว่ามันถูกต้อง...

ที่จะต้องบอกพ่อว่าจะอยู่นอกบ้านทั้งคืน

หรืออย่างน้อยก็คิดจะขอโทษ เมื่อกลับมาแล้ว

ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว

อย่างที่บอกไป แมสโตดอน เป็นช้างประเภทนึง

ไม่มีชีวิตอยู่บนโลกมาสักพักนึงแล้ว

- แล้วเนื้อก็ยังสดเหรอ - หวานเหมือนหมูสับเลยล่ะ

ดูคุณตื่นเต้นกับเรื่องนี้มากเลยนะ

ดูเหมือนอย่างนั้นแหละ ใช่มั้ย

รู้มั้ยวิลล์ ฉันน่ะอยู่อย่างชินชาในไร่มานาน

- ก็ 16 หรือ 17 ปีที่ฉันพยายามอยู่ให้ห่างเรื่องต่าง ๆ - ฉันรู้

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ถ้าหากสามารถทำอะไรสักอย่างได้...

แม้จะเล็กน้อย ก่อนฉันตาย ขอให้ก้าวหน้าไปบ้าง...

...เพื่อคนอื่น คุณจะเรียกยังไงก็ได้

ซึ่งอาจชดเชยกับเวลาหลายปีที่ฉันเอาแต่นอนเล่น

หลัง ๆ นี่ ฉันก็เลยอ่านเรื่องที่หาได้เกี่ยวกับการแช่เย็น

และก็สลัดมันออกจากหัวไม่ได้เลย ว่าถ้าเราสามารถรักษาสิ่งของให้ดีได้...

ตราบเท่าที่รักษาความเย็นเอาไว้ได้ อย่างแมสโตดอนนั่น

- สวัสดียามบ่าย เอบร้า - สวัสดียามบ่ายค่ะ คุณทราสค์

- หวัดดีค่ะ คุณแฮมิลตัน - หวัดดี

- ว่าไง ไอ้ลูกชาย - หวัดดีครับ พ่อ

ตอนนี้ลูกชายฉัน คนนี้ชื่อแอรอน คิดว่าฉันอาจมีความคิดดี ๆ ได้ที่นี่

พ่อเอาผักกาดหอมหัวนึงห่อไว้ในกระดาษไข...

แล้วแช่เอาไว้ในถังน้ำแข็ง มากว่าสามอาทิตย์

เอาออกมา ก็ยังสดเหมือนใหม่เลยใช่มั้ยพ่อ

ถูกต้อง ไอ้ลูกชาย

- พ่อครับ ขอเดินดูรอบ ๆ จะได้มั้ย - ได้เลย แอรอน ตอนนี้เป็นของเราแล้ว

รู้มั้ยว่า ตลาดที่ใหญ่ที่สุดของพืชผักอยู่ที่ไหนในหน้าหนาว

- ที่ไหนเหรอ - นิวยอร์ค

แล้วที่นั่นก็ปลูกเองไม่ได้ด้วย

แต่ทางรถไฟก็สัญญาว่าจะให้ใช้ตู้บรรทุกผลไม้

แกไม่มีอะไรจะพูดเลยหรือ แคล

- มีครับ - ได้เวลาซักที มีอะไร

ผมอ่านจากหนังสือพิมพ์มอนเทอรีย์...

ว่าถ้าหากเราเข้าร่วมในสงครามครั้งนี้...

จะมีโชคมหาศาล

พ่อควรจะไปแสวงโชคกับถั่ว ข้าวโพด อะไรเทือกนั้น

- พ่อไม่จำเป็นต้องใช้น้ำแข็งพวกนี้หรอก - พูดได้ถูกต้องเลย

ราคาถั่วขึ้นมาเป็น 3 เซนต์แล้ว

ถ้าคุณต้องการทำกำไร ให้ปลูกถั่ว

แล้วของก็ไม่เน่าเสียด้วย จริงมั้ย

แต่พ่อไม่สนใจเรื่องทำกำไรเลย แคล

ฟังนี่นะ วิลล์

ฉันไม่ใช่นักประดิษฐ์หรือนักวิทยาศาสตร์...

แต่ฉันรู้ว่า มีความคิดอะไรในเรื่องนี้

- ฉันมาจากครอบครัวนักประดิษฐ์ - คนทั้งบ้านล้วนมีความคิดอย่างเจ้านี่

ฉันเป็นคนเดียวที่ไม่มีความคิดแบบนี้...

แล้วก็เป็นคนเดียวที่หาเงินได้

ถ้าคุณต้องการทำกำไร ให้ปลูกถั่ว

ดับบุหรี่ซะ ที่ตรงนั้นมีแต่ขี้เลื่อย

- ช่างเถอะ อดัม เขาคงไม่ได้คิดอะไร - ไม่ได้คิดเหรอ เขาไม่มีหัวคิดต่างหาก

ไม่รู้สิ ฉันอยู่ที่ปลายเชือกแล้ว กับเจ้าเด็กนั่น

ฉันไม่เข้าใจเขาเลย ไม่เคยเข้าใจเลย

ส่วนแอรอน ฉันเข้าใจเขามาตั้งแต่ยังเด็ก

ช่วยฉันขึ้นไปด้วย

- เขาไม่เคยชอบใครเลยใช่มั้ย - ใคร พ่อเหรอ

ไม่ใช่ แคล

ในนี้มืด แล้วก็น่ากลัว

ทำไมเขาถึงได้อยู่คนเดียวตลอดเวลา

- เขาชอบแบบนั้น - ไม่มีใครอยากอยู่คนเดียวตลอดเวลาหรอก

พ่อซื้ออะไรที่เจ๋งมาก เราจะได้แช่เย็นผักกันแล้ว

แล้วพ่อจะได้มีอะไรทำบ้าง

มีอะไรเอบร้า เธอไม่ชอบแคลเหรอ

- ฉันว่า ฉันยังไม่รู้จักเขาดี - ผมรักเขา

มันแน่อยู่แล้ว เขาเป็นน้องชายคุณ เขาน่ากลัวนะ

- น่ากลัวเหรอ - ตอนที่เขามองคุณ

มันเหมือนกับสัตว์เลย

ไม่รู้สิ เขาทำให้ฉันกลัวน่ะ

แอรอน เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่

ก็ทันทีที่เรียนจบไอ้โรงเรียนบ้านั่น

อยากให้เป็นตอนนี้จังเลย

- เหมือนกันเลย - จริงเหรอ

เอบร้า

- พอเราได้... - ฉันรักคุณ แอรอน

พอเราได้แต่งงานกัน มันจะต้องสมบูรณ์แบบมากเลย

ทุก ๆ อย่าง จะต้องสมบูรณ์แบบมาก

คุณจะเป็นแม่ที่ดี เอบร้า

- ก็หวังอย่างนั้น - คุณเป็น...

คนที่สมบูรณ์แบบ

คุณจำแม่ไม่ได้เลยเหรอ แอรอน

ไม่เลย ท่านตายหลังจากที่แคลกับผมเกิดไม่นาน

คงลำบากแย่ ที่ไม่เคยมีแม่

- นั่นอะไร - เขาไปทำอะไรอยู่บนนั้น

- มันบ้าดี - เขาเฝ้าดูเรา

- ไม่หรอก - เขาดูเราอยู่จริง ๆ

ย้ายมาทางนี้เถอะ แอรอน

- เขาไม่ได้เฝ้าดูเราหรอก - ฉันรู้สึกว่า เขายังเห็นเราอยู่เลย

โอ เอบร้า

ฉันรักคุณ แอรอน

จริง ๆ นะ จริง ๆ

ผมก็รักคุณเหมือนกัน

แคล หยุดนะ หยุดนะ แคล

แกจะทำอะไร หยุดนะ

"ขอทรงอวยพรแก่ผู้ซึ่งได้ละเมิดกฎ และรับการอภัย"

"แก่ผู้ซึ่งบาปได้รับการปิดบัง"

"ขอทรงอวยพรแก่ผู้ซึ่งพระองค์ไม่ทรงมอบความชั่วช้าให้"

"และแก่ผู้ซึ่งในจิตวิญญาณไร้มารยา"

แล้วแกก็ได้รับการอภัยแล้ว แคล

พ่อคิดว่าไม่มีเรื่องชั่วช้า ในการกระทำของแก...

แต่คงมีเรื่องที่พ่อไม่รู้

แกผลักน้ำแข็งลงมาทำไม

ผมก็ไม่รู้

หรือว่า...

จะเป็นเพราะอยากแก้แค้น หรือเพราะโกรธ

หรือกลัวว่าพ่อจะทำโทษ ที่เมื่อคืนไม่กลับบ้าน

อันไหนแน่

ผมอยากเห็นมันไถลลงมาตามราง

- บางทีแกน่าจะอ่านจากตรงนี้ไป - ผมอ่านเองครับพ่อ

ไม่ นี่สำหรับให้แคลอ่าน

เริ่มจากบทที่ห้า

บทที่ห้า

"ข้าได้แจ้งบาปของข้ากับท่านแล้ว แม้ความชั่วช้าของข้า ก็มิได้ปิดบัง"