Gachiakuta (ガチアクタ)

อยู่ในที่ทิ้งขยะแบบนี้ยังบานได้อีกเนอะ

ดอกไม้เนี่ย

เดลม่อน

เป็นเพราะคุณทำงานหนักจนเหงื่อท่วม

พวกเราถึงได้เชยชมดอกไม้ของจริงแบบนี้

ขอบใจนะ

ไม่ละ แค่ดอกเดียวยังไม่พอหรอก

มาทำให้บ้านของเรา เต็มไปด้วยดอกไม้กันเถอะ

คุณลุง

รูโด้คุง

เอ่อ... น้องผู้หญิง

เอ่อ...

ก็เอาเป็นว่า...

หมดนี่เขากลายเป็น แฟนตัวยงของอาโม่หมดแล้วนะ

ยังคิดจะมาป่วนกันอยู่อีกเหรอ

ทุกคน

อดทนกันหน่อยนะ

นรภัณฑ์ โทคุชิน

หน็อยแน่...

พวกแก...

ฉันไม่ยอมให้มาทำร้ายกัน เป็นครั้งที่สองเด็ดขาด

ตาข่าย

นี่... นี่มันอะไรเนี่ย เชือกเหรอ

โธ่... ห้องอาโม่เละหมดเลย

ทุกคนทำอะไรสักอย่างสิ

อย่าขยับตัวนักจะดีกว่านะ

ยิ่งขยับเยอะ ด้ายนี้ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นนะขอบอก

เพราะงั้นโทษทีนะ

นึกว่าทำให้เจ็บแล้วจะได้สติกลับมาซะอีก เหมือนจะคิดผิดแฮะ

ตายแล้ว มีแต่พวกใจโฉดอะ

พูดจาแบบนั้นเหมือนกำลังทดลอง จนถึงขั้นยอมให้เพื่อนเจ็บตัวเลยนี่

แต่ว่าการทดลองล้มเหลวนะ

ไม่ว่าจะเจ็บตัวแค่ไหน พวกเขาก็จะดิ้นให้หลุดเพื่ออาโม่อยู่ดี

เดี๋ยวเลือดออกไม่รู้ด้วยน้า

นรภัณฑ์นี้เป็นไม้ปั่นด้ายละนะ

รู้รึเปล่าล่ะ

เดิมทีมันเป็นไม้ที่เอาไว้ปั่นด้ายไงล่ะ

แฟนตัวยงสุดปั่น เสร็จสมบูรณ์

แล้วก็...

จับกุมผู้หญิงประสาทกินเรียบร้อย

เอ้า ๆ

รีบ ๆ ทำให้ทุกคน กลับเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว

ให้ไว ๆ เลยเหอะ

อะไร ๆ มันดูเซอร์เรียลไปหมด จนน่าอึดอัดเลยว่ะ

ว่าก็ว่าเหอะ ครั้งนี้ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยแฮะ

ไม่จริงหรอกน่า

แค่ทำให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าศัตรูมีหลายคน ก็กดดันทางจิตใจได้มากโขแล้ว

โดยเฉพาะตอนด่าว่า "อีปลวก" นี่ทีเด็ดเลยละ

โทมม์

ใส่หน้ากากไว้แล้วสินะ โล่งอกไปที

อาการเอ็นจินเป็นไงบ้าง

ยังบอกอะไรไม่ได้เลย

แต่ใส่หน้ากากไว้ให้แล้วละ

งั้นเหรอ

ต้องรีบพาไปให้ทีมแพทย์ดูอาการสินะ

เจ็บจัง...

มันเจ็บนะ

ไม่ได้โดนทำแรง ๆ แบบนี้มานานแล้วนะ

ชาติชั่ว... เลวระยำ...

โหดร้าย... โหดร้าย โหดร้าย โหดร้าย

โหดร้ายที่สุด

ช่วยด้วย

เชิญแหกปากไปเหอะ

ไม่มีใครขยับตัวได้แล้ว...

ยกโทษให้ไม่ได้...

ยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาด

เตรียมใจไว้ให้ดี

ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ

ฉันจะฆ่าพวกแก...

ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียวเลยคอยดู

เออ ช่างเหอะ

คลั่งรักมันหัวปักหัวปำนักใช่ไหม

จะปล่อยให้เดี๋ยวนี้แหละ

นี่มันอะไรวะเนี่ย

ทัมซี่...

แบบนี้มัน...

ทำเกินไปแล้วนะ

เท่านี้ก็หายห่วงแล้วละ

- หายห่วงกับผีน่ะสิ นี่เล่นงานพวกเดียวกัน... - ว้าย

ว้ายตายแล้ว

เห็นไหม เห็นไหมล่ะ

ก็ไม่ยอมมาคุยกับอาโม่ดี ๆ ถึงได้ลงเอยแบบนี้ไง

สันดานของคนเราเนี่ย ซ่อนไว้ยังไงมันก็ออกมาอยู่ดีแหละน่า

เพราะนายเป็นไอ้ชาติหมาสารเลว ทุกคนถึงปางตายกันหมดเลยเห็นไหม

ความเข้าขากับพวกพ้องเป็นศูนย์เลยนี่นา

ชิ...

เอ๋

ซังกะ นี่หรือว่านายลืมเรื่องนั้นไปแล้วเหรอ

ไงนะ

เอ้า ลืมสนิทศิษย์ส่ายหน้าเลยแฮะ

ที่ทำให้แผลสาหัส ของทุกคนไร้ผลหนึ่งครั้งไง

อิหยังวะ

เอ้า ก็ไอ้นั่นไง

การปลุกเสก

เขาวาดให้ทุกคนแล้วนี่

เรมลินน่ะ

ช่าย ๆ ทุกคนปลอดภัยดี

ฉันก็ด้วยอะนะ

เอาเป็นว่าขอริบรองเท้าก่อนละกัน

ถ้าได้ข้อมูลของเขตแดนมา โดยสวัสดิภาพก็คงจะดีเนอะ

บอส

ก๊วนนั้นออกโรงเองเชียวนะ

ฉันว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอก

ถึงจะพูดงั้นแต่ทำหน้าอมทุกข์เชียวนะ

มีส่วนเกี่ยวข้องกับ...

สิ่งที่อยู่ในตัวรูโด้รึเปล่า

เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม

ตอนที่มองรูโด้เป็นครั้งแรก

เธอเห็นอะไรมากันแน่

ไอ้ถุงเท้าเนี่ย...

ถ้าใส่แค่ข้างเดียวมันชวนให้ หงุดหงิดสุด ๆ เลยเนอะ

อ้าว อะไรกัน

ไม่ได้ใส่ถุงเท้าหรอกเหรอ

คืน... คืนมานะ มันเป็นของอาโม่นะ

- เอาคืนมา เอาคืนมานะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ - รู้แล้วน่า ๆ

หน็อยแน่...

อย่าแตะต้องรองเท้านะ เดี๋ยวกลิ่นของคนคนนั้นก็หายไปหรอก

- คนคนนั้นเหรอ - เอาคืนมา...

โอ้โห...

กลิ่นมาดาม... หอมชื่นใจ...

อย่าดมนะ แย่ที่สุดเลย

เอ็นจินเขาหายดีตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

อวัยวะภายในระเบิดก็ยังหายดีเพราะ การปลุกเสกได้ด้วย สุดยอดเลยแฮะ

หายดีตั้งแต่ตอนที่ฉันจะทำแผลให้แล้วละ

เขาแกล้งหลับเพื่อหาช่องว่างน่ะสิ

- งี้นี่เอง - เดี๋ยวคืนให้น่า

เธอต้องคลายพลังให้ทุกคน กลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนนะ

ถ้าใส่แค่ข้างเดียว อาโม่ก็ปล่อยกลิ่นไม่ได้หรอก

เพราะงั้นทุกคนจะไม่ปกป้องอาโม่แล้ว